Hoe anders is het nu!

Hoe anders is het nu!

In november 2015 schreef Petra een gastblog voor ons, Achtbaan van emoties. Petra werd in 2014 na een zwangerschap van 32+1 weken moeder van Casper. Een paar weken geleden werd haar tweede zoon geboren. In dit tweede gastblog deelt met ons hoe spannend deze tweede zwangerschap was en hoe het voelt om nu met een normale termijn bevallen te zijn, kraamzorg te krijgen en alsnog op een roze wolk te zitten.

Daar ben je dan, onze lieve Lucas, geboren na een zwangerschap van 39.3 weken. Vandaag alweer 6 dagen oud. Wat een heerlijke 6 dagen. Ik geniet intens van elk moment. Hoe anders was dit twee en half jaar geleden toen je grote broer geboren werd. Hij was 8 weken te vroeg.

In mei kwamen we erachter dat ik zwanger van je was. Wat waren we blij en gelukkig. Maar direct spookten ook de eerste zorgen door ons hoofd. Zou het dit keer wel goed gaan? Zou je niet te vroeg komen? Zou je gezond zijn? Vragen die uiteraard niet met zekerheid te beantwoorden waren en waar we zo goed en zo kwaad als het ging mee moesten dealen. We probeerde het zo min mogelijk uit te spreken en te doen alsof het er niet was, maar op de achtergrond bleef dat stemmetje in ons hoofd. ‘Zouden we het nog een keer aankunnen? Wat staat ons nog te wachten?’ In februari had ik een miskraam gehad, dus toen we na 10 weken jouw hartje zagen kloppen was dat de eerste opluchting. De gynaecoloog vertelde ons dat er een wat vergrote kans was op een vroeggeboorte, maar dat we die kans nog konden verkleinen door progesteroninjecties. Dat hield een wekelijkse prik in vanaf 16 weken zwangerschap en er waren geen risico’s, voor zover bekend. Dus hier wilden we graag gebruik van maken. De verdere zwangerschap bleven de zorgen op de achtergrond steeds in ons hoofd. 24 Weken, levensvatbaar. 26 Weken, al ouder dan het kindje wat naast je broer in de couveuse lag. 31 Weken, nog steeds geen gebroken vliezen. 32 Weken, nog steeds zwanger. 34 Weken, jeetje dit gaat de goede kant op. 36 Weken, laatste injectie, wat een wonder dat we die gered hebben. Ontspanning. 37 Weken, nooit gedacht dat ik nu nog zwanger zou zijn. 39 weken, beter dan we ooit hadden durven hopen.

Of het nu de injecties zijn geweest of dat het dit keer anders ook zo was verlopen, maar na een ‘normale’ zwangerschap van ruim 39 weken kwam jij gezond en wel ter wereld. Wat een rijkdom, wat een zegen. Direct na de geboorte lag je een hele tijd op mama’s buik. Totdat je vader verschrikt vroeg of er niet even iemand naar je moest kijken. De verpleegster lachte en wuifde dit gelijk weg. Ze hadden het allang gezien, alles ging goed met je. Ohja, zo is het dus. Je hoeft niet te worden weggeplukt bij je moeder en met een leger kinderartsen mee naar een afdeling ver weg. We genieten.

Eenmaal thuis komt direct de kraamzorg. Dit kennen we nog niet. Er wordt direct voor ons gezorgd en we worden heerlijk in bed gelegd. Ik kijk naar buiten vanuit onze eigen slaapkamer met jouw tevreden aan mijn borst. Het heeft gesneeuwd. Intens gelukkig voel ik me. Dit is dus die roze wolk. Je broer is door het dolle. Hij komt steeds langs om je kusjes te geven.

Ik denk aan zijn eerste dagen. Zijn veel te kleine lijfje vast aan veel te veel snoeren en piepende apparaten. De melk door een sonde. Vechten moest hij. Vechten om groot te worden, om niet te vergeten adem te halen. Hij kon er niet zo tevreden bij liggen en moest het zo vaak helemaal alleen doen. Met alleen maar witte jassen om zich heen. Zijn speentje als enige vorm van veiligheid. De tranen stromen over mijn wangen. Ik had er alles voor over gehad om hem een fijnere, veiligere start te geven en had hem dit ook zo graag gegund.

Zou het van invloed zijn? Op de hechting met je ouders, op de manier van prikkelverwerking op.. nouja wat dan ook? We weten het niet, maar houden zielsveel van jullie allebei en hopen dat jullie opgroeien als gelukkige, gezonde mannetjes. En soms, ja af en toe, verwen ik je misschien een klein beetje extra. Mag jij toch nog gewoon je speen, wat anderen er ook van zeggen, want dat is zolang je trouwe vriend geweest. Wat zijn we trots op je!

Ik wil jullie vertellen hoe trots ik op jullie ben

Ik wil jullie vertellen hoe trots ik op jullie ben

Van Katinka kregen we deze brief om te plaatsen als blog. Haar schoonzusje stuurde hen en met deze brief willen zij alle andere ouders in dezelfde situatie een hart onder de riem steken.

Lieve Roy en Katinka,

Ik wil jullie vertellen hoe trots ik op jullie ben.

Op donderdagnacht (23 september) om 01:00 ging de telefoon. Het was pap die huilend zei: “Het is niet goed met het kindje”. Ik lag nog half te slapen en besefte pas na het telefoontje wat hij eigenlijk had gezegd. Toen ik vervolgens jou huilend aan de telefoon kreeg, brak mijn hart. “Kelsey, het is echt niet goed”. Samen met papa en Suzy (de beste vriendin van mama) zijn we direct naar Rotterdam gegaan. We hadden nog geen idee wat er precies aan de hand was. Toen ik jou daar zag lopen broertje, zag ik zoveel verdriet, angst en boosheid. Je vertelde dat de baarmoedermond al open stond en de voetjes er al doorheen waren gezakt. Als de kleine meid (toen wisten we nog niet dat het een meisje werd), nu zou komen, ze het niet zou overleven. Ze was nog te jong, pas 23 weken en 2 dagen.

Na enige tijd mochten we naar Katinka. Als een klein meisje lag je daar in het grote bed met ook zoveel angst en verdriet in je ogen. Ook ervoer je een schuldgevoel, maar dat was nergens voor nodig. Ondertussen kreeg je de ene pil na de andere naar binnen geduwd, mocht je niet lopen en moest je zoveel mogelijk blijven liggen. Bij velen kwam dan ook snel de vraag op, ‘Hoe lang gaat zij dit volhouden?’. Maar je hield vol en samen gingen jullie door het vuur om Jaël zolang mogelijk op haar veilige plek te kunnen laten zitten. Jaël hielp jullie daarbij, want zij haalde de gekste fratsen uit. De artsen voorspelden dat dit niet goed ging aflopen, maar daar gaf Jaël geen gehoor aan. Zij voelde nu al jullie warmte en liefde en daar wilde zij niet meer zonder. De dag daarna kwamen de weeën weer op, maar door de vechtlust van jullie drie en de weeënremmers sloegen jullie je er weer doorheen.

De dagen daarna begon je, Katinka, langzaam weer wat aan te sterken en mocht je weer lopen. Bijna twee weken verbleef je in het ziekenhuis, een kamer met veel knuffels, kaarten en bloemen. Samen met Roy eten bestellen of er werd weer eten gebracht door lieve vrienden. Jaël bleef een tijd rustig en passeerde zelfs de cruciale 24 weken grens! Vanaf dat moment werd er elke dag naar het hartje gezocht en geluisterd en dat bleek soms een hels karwei. Die kleine dacht zeker ‘Jullie moeten er iets voor over hebben om mijn hartje te horen’. Een week nadat jullie waren opgenomen, ontstond er op donderdagnacht weer veel onrust door de boodschap dat jullie zouden worden overgeplaatst naar een ander ziekenhuis, omdat er geen couveuse meer beschikbaar was. Direct daarna kreeg je weer sterke weeën. Jullie mochten toch blijven, want het ging nu echt gebeuren, zeiden de artsen en ze zouden haar gaan halen middels een keizersnede. Die artsen kenden alleen Jaël nog niet. Zij zakte een heel stuk omlaag waardoor een keizersnede niet meer mogelijk was met als gevolg dat zij toch nog langer kon blijven zitten toen de weeën weer weg waren getrokken. Hierdoor bleef zij nog een aantal dagen op haar veilige plekje en ging de hele overplaatsing niet door! Maar die zondag daarna hield zij op met het uithalen van haar fratsen en werd zij geboren met 24 weken en 5 dagen.

Een heel klein meisje, zo klein dat jullie haar niet aan de buitenwereld wilden en/of durfden te laten zien. Jaël was op de wereld en nu ging de achtbaan pas echt van start met ons achterin. En wat voor een achtbaan! Bij elk telefoontje schoot mijn hartslag omhoog. Elke dag bleef spannend, maar we kregen wat ‘steun/hulp’ van de webcam. Vanuit Maastricht konden we haar ieder moment van de dag bekijken. De dag na de geboorte zijn we langsgekomen. We kwamen jullie tegen op de gang en jullie waren vol van verdriet. Het ging wel oké met haar, maar ze is zo klein en kwetsbaar. Dat is wat jullie tegen ons zeiden. Jullie hadden gelijk. Ze is kwetsbaar, maar wat een wonder, een heel groot wonder!

Echt van haar genieten, durfden jullie nog niet, want ‘wat als…’. Een volkomen begrijpelijke reactie, want iedereen wist dat er heel veel risico’s op haar weg lagen. Toch had ik constant het gevoel ‘Dit komt goed’, maar dat is iets wat jullie destijds niet wilden horen.

Weken gingen voorbij en het van de beademing (tube) afkomen, bleek het grootste probleem. De tube moest er uit, want hij was slecht voor haar longen. Alleen ging dat niet zo makkelijk. De tube werd een groot onderdeel van onze achtbaan. Gelukkig stapte de tube eerder uit de achtbaan dan jullie en begon Jaël steeds meer zelfstandig te ademen. Goed nieuws! Jullie begonnen steeds meer te genieten en te durven dromen dat zij bij jullie zal blijven.

Helaas werden deze dromen op haar 32ste week weer flink op de proef gesteld! Jaël kreeg geen lucht meer en moest met spoed naar de operatiekamer. Ik had je aan de telefoon en voelde je grote verdriet. Misschien nog wel meer verdriet dan bij de vroeggeboorte zelf, als dat al mogelijk was. Jaël hoorde bij jullie en het kon dan toch ook niet zo zijn dat ze alsnog zou wegvallen!? Maar dit kleine meisje was en is zo ontzettend sterk dat ze er opnieuw bovenop kwam.

Sindsdien gaat het goed en is de situatie eigenlijk vrij stabiel. Vanaf een afstandje merkten wij dat jullie steeds meer begonnen te genieten. Wij kregen steeds meer foto’s. Jullie durfden haar steeds meer te laten zien. Vorige week nog de foto waar ze lachend op stond. Via het bericht voelde ik gewoon jullie trots! Ook hebben jullie zo genoten van het moment dat Jaël na 11 weken voor het eerst in een badje mocht! Dat het nu rustig is, betekent lang niet dat alle onzekerheid weg is. Toch is het belangrijk om samen proberen te genieten van dit enorme wonder! Niet alleen genieten van Jaël, maar ook van elkaar, want samen staan jullie sterk!

Ik houd van jullie!


Ineens moeder

Ineens moeder

Die schok. ..van een onbezorgde zwangerschap met een aantal kwaaltjes naar een levensbedreigende ziekte waardoor je ineens, zomaar moeder wordt van een veel te kleine baby. Die schok, die dreunt nog jaren later na. De onmacht die je voelt wanneer je lichaam je in de steek laat en niet kan doen waarvoor je als vrouw toch eigenlijk gemaakt bent, zullen weinig vrouwen herkennen. Gelukkig maar, want het HELLP syndroom komt niet vaak voor. Wanneer je hiermee bekent bent hoef ik je maar weinig uit te leggen. Misschien is dit verhaal dan een van herkenning. We staan vaak niet alleen met al onze emoties, maar (in mijn geval) zijn er weinig vrouwen om je heen met ervaring op dit gebied. Waardoor je vaak goedbedoelde adviezen krijgt, waar je maar weinig aan hebt. Maar goed ik dwaal af.

Ineens moeder dus, iets wat op dat moment moeilijk te beseffen is omdat je lichaam vecht om weer te herstellen. Ondertussen ligt er ergens in het ziekenhuis een mini baby’tje ook te vechten voor zijn leven. Het besef. …ik ben moeder…heeft even geduurd. Na de eerste nacht vroeg een zuster of ik wilde bellen naar de NICU hoe mijn zoontje het had gedaan vannacht. En toen ineens BAM….was het daar ineens. Schuldgevoel!! Ik had daar zelf nog niet aan gedacht. Ik was moeder geworden en had geslapen was wakker geworden en mijn zoontje was nog niet in mijn gedachten opgekomen. Oei. …het is zelfs moeilijk om het op te schrijven. Natuurlijk was ik bezorgd. Maar het was allemaal nog zo onwerkelijk. Het schuldgevoel was er bijna net zo plotseling als mijn zoontje. Waar ik mij nog meer schuldig over voel? Over het feit dat ik mijn zoontje niet 40 weken heb kunnen dragen. Over de borstvoeding…die kwam eerst heel langzaam op gang. Over dat ik mijn zoontje nadat ik thuis was gekomen alleen ’s avonds kon bezoeken en natuurlijk in het weekend. Over het feit dat ik altijd moe was. Maar ook toen hij eenmaal uit het ziekenhuis kwam. Bij ieder bezoek aan het consultatiebureau, schuldig dat hij zo klein was, of niet genoeg groeide. Bij de peuterspeelzaal…….omdat hij weinig contact maakte met andere kinderen. Op school, dat hij zich afsluit tijdens het kringgesprek, dat hij zijn concentratie niet lang kan vasthouden, dat hij de cito toets niet goed maakt.

Bij alles waar mijn kind gemeten wordt aan de norm en hij te kort schiet voel ik mij schuldig. Want ook al weet ik dat ik geen controle had over dat moment waarop hij gehaald moest worden. Mijn lichaam….en dus ik. …ben de oorzaak van dit alles. Waar ik kan wil ik hem helpen. Probeer ik de paden wat makkelijker voor hem te maken, het leven wat vrolijker en gezelliger te maken. Probeer ik mensen aan het verstand te peuteren waarom mijn zoontje is zoals hij is. Hoe hij wel leert, wat hem interesseert, hoe je hem kan laten groeien. Want ik zie nog steeds dat kleine ventje in de couveuse die zo machtig hard kan vechten. En deze keer kan ik wat doen. Ben ik niet machteloos. En compenseer ik dus voor wat ik toen niet kon.

Ik weet dat ik er niets aan kon doen, het was niet mijn schuld ik deed het niet expres. Maar zo voelt het niet altijd. Het is het gemene stemmetje dat mij nog steeds kan raken. Het is allemaal jouw schuld!! Dan roep ik soms terug. …niet waar, ik ben onschuldig. Maar het klinkt vaak niet zo overtuigend. Het is iets waar ik bijna elke dag mee worstel. De ene dag win ik het gevecht makkelijker dan de andere dag. Maar uiteindelijk. ….kom ik boven.

Dit is een gastblog van Rianne Kasler, al 7 jaar trotse moeder van een prematuur.

Donderdag 17 november: lezing van Bianca de Ruijt in het JBZ

Donderdag 17 november: lezing van Bianca de Ruijt in het JBZ

Heb je de afgelopen maanden ook de blogs gelezen van Bianca? Bijvoorbeeld En dan ineens maak je melk of die over de kraamzorg voor couveuseouders? Maar waarin ze ook openhartig verteld over het verlies van haar dochter Kyra en de vroeggeboorte van haar zoon Tygo met alles wat erbij komt kijken. Ze staat stil bij de kleine dingen naast het heftige traject, hier bijvoorbeeld nogmaals de link naar Bianca’s laatste blog Smetvrees en een tekort aan handcreme. Over een bijzaak als handen wassen, die voor ons couveuseouders zo belangrijk is.

Uitnodiging donderdag 17 november: lezing van Bianca de Ruijt in het JBZBianca geeft deze donderdag op Wereld Prematurendag een lezing in het Jeroen Bosch Ziekenhuis in Den Bosch. Dit is ook het lanceringsmoment van haar boek Een giraf is geen aap. De inloop is vanaf 19.30 uur, de lezing start om 20.00 uur. Iedereen is van harte welkom om aan te sluiten. Mocht je interesse hebben naar wat Bianca te vertellen heeft? Niet alleen over haar eigen verhaal, maar over zoveel meer rondom vroeggeboorte en het verlies van een kindje? Kun je je bij voorkeur aanmelden via: vrouwenkind@jbz.nl, of je loopt donderdagavond gewoon even binnen bij JBZ.

Dit jaar is het thema van Wereld Prematurendag Het kan ook jou gebeuren. Lees hieronder het gedicht dat Bianca speciaal voor dit thema heeft geschreven:


Het kan jou ook gebeuren

Het kan jou ook gebeuren.
Een kindje verliezen, tijdens de zwangerschap gaat het mis.
Na de geboorte stilte, om nog niet te spreken over een onbeschrijfelijk gemis.

Het kan jou ook gebeuren.
Door welke oorzaak dan ook, komt jouw kindje veel te vroeg.
Overmacht, angst en misschien onnodig schuldgevoel overvalt je.
Hoop op een goede afloop. Ja het vertrouwen op een goede afloop,
dat alleen is je voor nu even genoeg.

Het kan jou ook gebeuren.
Je bent net geboren, maar hoort geen lieve woordjes of voelt geen geborgenheid.
Je ligt op een tafel omringd door artsen.
Plakkers, infusen en sondes komen tegelijk op en in je lijf.
Je snapt er niks van, maar de zorg die je op dat moment krijgt is absolute noodzakelijkheid.

‘Nee ze beseffen dit nog niet’, hoor je iemand zeggen.
Besef is er wel degelijk, ik moet dit aan het gevecht.
Om te groeien en te voltooien, in een couveuse het zelf even alleen zien te rooien.
Papa, mama waar zijn jullie nou?
Waarom hoor ik niet voor ieder slaapje ‘kleine kanjer ik houd van jou’?

Het kan jou ook gebeuren.
De zorgen bij een vroeggeboorte, voor zowel de ouders als het kind.
Ieder verhaal is anders, maar de impact is iets wat ieder (misschien onbewust) ondervindt.

Het kan jou ook gebeuren.
Een zin dat lijkt heel ver weg. Toch kan dit van het één op het andere moment geen verhaal meer zijn, dan overkomt het je echt.



Poster

Van dit gedicht hebben we een poster (op A3-formaat) gemaakt. Je kunt het plaatje hieronder opslaan en delen, of de pdf downloaden en uitprinten.

http://www.kleinekanjers.nl/nieuws/wereld-prematurendag-2016/

Wereld Prematurendag 2016

Wereld Prematurendag 2016

“Het kan ook jou gebeuren” is het thema van de Samenwerkende Organisaties voor CouveuseKinderen voor Wereld Prematurendag op 17 november.

Op 17 november is het wereldwijd World Prematurity Day (WPD). In de weken voorafgaand aan deze dag zijn wij met z’n allen actief om de bekendheid rondom vroeggeboorte te vergroten. Eén op de tien baby’s wordt te vroeg (prematuur) geboren. Dat zijn jaarlijks meer dan 15.000 te vroeg geboren baby’s in Nederland.

Het kan ook jou gebeuren

Met dit thema willen wij meer aandacht vragen voor de verschillende oorzaken van vroeggeboorten. Wanneer je vliezen veel te vroeg breken of je zomaar onverwacht vroegtijdig weeën krijgt, is het zaak om zo snel mogelijk naar het ziekenhuis te gaan. Dat weet iedereen. Minder bekend zijn de symptomen van complicaties als HELLP/pre-eclampsie en eclampsie, van een hoge bloeddruk en van een vroegtijdige loslating van de placenta.

Bij al deze complicaties is het belangrijk om er zo snel mogelijk bij te zijn. Dit is lastig, omdat niet iedereen weet welke verschijnselen precies op deze problemen kunnen wijzen. Door je goed te verdiepen in deze symptomen en door alert te zijn en te handelen, kan een vaak veel ellende voorkomen worden. De zwangerschap kan door behandeling en monitoring misschien nog een tijdje gerekt worden en de gevolgen voor de moeder na het doormaken van HELLP en eclampsie zijn vaak minder erg wanneer er tijdig wordt ingegrepen.

Hou ons komende weken in de gaten, want we zullen met z’n allen veel actief zijn, zowel op de site als op social media.



Het kan ook jou gebeuren