Terug bij de NICU afdeling

Terug bij de NICU afdeling

Twee en half jaar terug lag Tygo op de NICU afdeling van het Radboudumc. Hij heeft uiteindelijk 2,5 week op de intensive care gelegen en daarna nog 5 weken op een couveuse afdeling.Na een ziekenhuisperiode met ups en downs, een thuisperiode die in ieder geval het eerste jaar pittig was, zitten we nu gelukkig al een tijdje in rustig vaarwater (afkloppen :) ).

Het besef heeft bij mij echt wel even moeten doordringen: het gaat goed!
Ik hoef niet bij iedere koortsaanval of wat dan ook de alarmbellen ‘aan te zetten’. Ik weet niet hoe andere couveuse ouders dit ervaren, maar die onbeschrijfelijke stress die automatisch opkomt. Die bij mij opkwam toen ik hoorde dat Tygo voor de 3e keer in korte tijd een longontsteking had. Of toen ik de thermometer een aantal keer zag uitschieten naar 41.6 graden koorts. De huisarts heeft mij toen uitgelegd dat de hoogte van de koorts niets hoeft te zeggen.

Ik zei het laatst nog tegen iemand, deze winter komen we tot nu toe goed door. Tygo is nog bijna niet ziek geweest dit jaar. Ik merk het ook aan hem, hij zit super in zijn vel en de ontwikkeling en groei gaat gewoon vanzelf. Het gekke is dat ik me besef dat ik me geen zorgen meer om hem maak.

Nu lijkt dit voor veel van jullie misschien vanzelfsprekend. Ik kan het ook niet goed in woorden uitdrukken, ik noem het maar even het ‘wat als, nee toch niet weer’ radar mama gevoel. Dat stress gevoel waarin alle scenario’s door je hoofd gaan, gewoon omdat je jouw kleine kanjer hebt zien vechten voor zijn of haar leven. Onbewust zit het misschien nog wel ergens die stress radar, maar je bent er gelukkig bewust niet meer mee bezig. Een heerlijk gevoel al zeg ik zelf.

Bewust en onbewust impact van een vroeggeboorte of dat jouw baby vlak na de geboorte op de NICU of couveuse afdeling heeft moeten liggen. Ik heb het er wel vaker over gehad, ik denk echt dat het onderschat wordt deze impact.
Wat is een normale periode om een vroeggeboorte traject te verwerken? Nu ben ik geen dokter, maar ik weet zeker dat in veel gevallen naasten denken dat het goed gaat als de baby mee mag naar huis.En dat is ook niet gek, want er is nog heel weinig over bekend. Want wat kan het precies allemaal inhouden voor zowel de baby als de couveuse ouders?

Na veel gesprekken te hebben gehad met couveuse ouders, willen in de meeste gevallen veel ouders het ziekenhuis hoofdstuk zo snel mogelijk achter zich laten. Het is gebeurd, het gaat nu goed dat boek is dicht en klaar. Super knap, maar ik kan me niet voorstellen dat het zo makkelijk gaat dat boek dicht doen. Nu is iedereen anders natuurlijk, zijn de situaties anders en zal dit ook door mannen en vrouwen anders ervaren worden. Gewoon doorgaan, wegduwen die emotionele achtbaan en genieten van het leven alsof er niets aan de hand is.

Twee maanden geleden ben ik teruggegaan naar de NICU waar Tygo heeft gelegen. Om goody bags uit te delen tijdens Wereld Prematuren Dag en om mijn boek te overhandigen in een officieel persmoment. Super om ouders een hart onder de riem te kunnen steken en natuurlijk trots op het boekmoment. Met die instelling ging ik naar het Radboudumc. Tot die tijd was ik wel bij het ziekenhuis geweest, maar niet meer op de NICU afdeling.

2,5 jaar verder, de deuren gaan open en ik loop samen met de dames van Early Birth fotografie de gang op richting de NICU afdeling. Een gek gevoel overvalt me. Ik krijg een brok in mijn keel en kippenvel over mijn hele lijf. Die geluiden, de geur, de bekende gang waar we oh zo vaak doorheen zijn gelopen niet wetende hoe we Tygo op dat moment zouden aantreffen.

Nog een deur gaat open, nu naar de NICU afdeling zelf waar alle couveuses liggen. Handen ontsmetten, baby’s zien die moeten vechten voor hun leven. De één moet moediger zijn dan de ander. Indrukwekkende apparatuur bij de couveuses. Klein, jeetje wat zijn deze kleine kanjers toch klein. Wat was Tygo ook klein. Ik merk dat onbewust mijn ogen nat worden en tranen over mijn wangen rollen. We komen op de plek waar Tygo heeft gelegen.Op de plek waar ik samen met Niels naast de couveuse heb gewaakt toen Tygo moest vechten tegen die stomme infectie. Op de plek waar Tygo inderdaad keihard heeft gevochten en heeft gewonnen waar we oh zo trots op zijn.

Ja ik dacht dat dit hoofdstuk al was afgesloten en verwerkt. Ik voelde me op dat moment zo opgelaten. Je komt er om andere ouders iets leuks aan te bieden en dat zij even hun verhaal kunnen doen. Stond ik daar en had echt even genoeg aan mij zelf. In de auto op weg naar huis kwam het besef dat het helemaal niet erg is dat dit nog impact heeft soms. Want het is nogal wat een vroeggeboorte traject. Het besef hoeveel geluk we hebben gehad. Het besef wat uiteindelijk echt belangrijk is in het leven.

 

 

Bianca

Bianca

Bianca is moeder van een meisje (overleden met 5 maanden zwangerschap) en een jongen (30 weken). Ze werkt als office manager en dansdocente. Bianca schreef Een giraf is geen aap, om meer bewustwording te creëren van wat voor impact een vroeggeboorte kan hebben. Niet alleen voor couveuseouders zelf, maar ook voor naasten.
Feestdagen in het ziekenhuis

Feestdagen in het ziekenhuis

De meest gezegde woorden van de afgelopen weken: fijne kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar! Maar wat als je kindje (net) veel te vroeg geboren is, of om een andere reden in de couveuse ligt te vechten voor zijn of haar leven tijdens de feestdagen? Hét moment om voor de eerste keer met de kleine  naar jullie eigen kerstboom te kijken. Die foute kersttrui aan te trekken. Met oudjaar even samen met je partner in de kinderkamer gaan kijken en het hebben over wat jullie allemaal willen doen in het nieuwe jaar. Maar jouw zoon of dochter ligt tijdens de feestdagen in het ziekenhuis.

Het is afhankelijk hoe het op dat moment met je kindje gaat. Ligt hij of zij nog op de NICU (intensive care), wat zijn de verwachtingen of vooruitzichten? Wordt het een langdurig en heftig traject. Is het nog onzeker en spelen er steeds complicaties. Of ligt de kleine op een low care en is het vooruitzicht dat jullie bijna naar huis toe mogen. Dit is dan ook één van de lastige dingen mbt schrijven over ervaren hoe het is om een kindje in het ziekenhuis te hebben liggen en over vroeggeboorte. Iedereen heeft zijn of haar eigen verhaal en iedereen beleefd dit op zijn eigen manier.

Ook als je op dit moment zelf in het ziekenhuis ligt met een complicatie waardoor de verwachting groot is dat jullie kindje (veel) te vroeg geboren wordt. Hellp, zwangerschapvergiftiging of een andere complicatie. Dan beleef je de feestdagen zeker ook heftig.

Ik ben ervan overtuigt dat iedereen (misschien onbewust) uiteindelijk echt even de tijd voor moet nemen. Om te beseffen en het een plekje te geven wat je samen met je partner hebt doorstaan. De feestdagen kunnen hier een herkenbaar moment blijven, weet je nog die kerst van 2016?

Een spannend moment na de bevalling, jouw prachtige zoon of dochter is te vroeg geboren. Zal alles goed zijn? Wat staat ons allemaal te wachten?
Je kindje zien liggen aan allemaal toeters en bellen in een couveuse. Het éne onderzoek na het andere onderzoek en maar hopen dat de uitslagen goed zijn en er geen complicaties zijn. Als jullie kind maar niet ziek wordt, hij of zij goed blijft drinken en niet teveel dipjes (m.b.t. hartslag en ademhaling) heeft.

5 december, sinterklaas. 24 december, kerstavond. 25 en 26 december kerst en 31 december oudjaar. Daar zit je dan naast de couveuse. Speciale dagen, waar je misschien nonchalant over doet. Maar dat je stiekem ergens een gevoel van binnen hebt, waarin je zo graag die eerste kerst met jullie kindje onbezorgd thuis samen met familie door had willen brengen. Gewoon thuis zijn en niet in dat ‘stomme ziekenhuis’, is op dat moment voor velen al een wens.

En misschien lukt het wel even niet de familie verplichtingen, de kerstdiners, brunches en andere plannen. Omdat je zelf nog aan het herstellen bent van een bevalling. Of dat je / jullie even uit balans zijn. Dat het gewoonweg te veel is om aan tafel te gaan zitten, een diner (met veel te veel op tafel) en ‘gezellig’ te moeten doen of continue te vertellen hoe het gaat. En snappen je naasten en familie dit, dat je of jullie op dat moment even geen behoefte hebben aan het diner of een new years eve party?

Gelukkig hebben wij de feestdagen niet in het ziekenhuis doorgebracht en was Tygo al een aantal maanden thuis. Ik kan hierin mijn ervaring niet met jullie delen, maar me zeker een voorstelling maken.
Ieder jaar kijk ik met oudjaar even naar boven naar de sterren (als ze te zien zijn). Gaan mijn gedachte uit naar onze dochter Kyra. Weer een jaar verder, denk ik dan. Inmiddels alweer 4 jaar terug dat wij onze dochter zijn verloren na 5 maanden zwangerschap. Dit jaar is op oudjaar avond de oma van Niels overleden. Inderdaad, wat een moment precies met oudjaar. Omi Josephs. Ze voelde voor mij ook gewoon als ‘mijn oma’.  Al zijn we normale nuchtere Hollanders, toch hebben we 1 januari bij het eerste afscheid gefluisterd ‘omi, let je een beetje op onze kleine meid daar boven?’ Afijn, ik dwaal af…

Ja, wat sturen we rond middernacht op 31-12 naar couveuse ouders of ouders die (dat jaar) hun kindje zijn verloren? Misschien schrijven mensen wel: ‘Gelukkig Nieuwjaar! Let maar op het komt allemaal goed.’ Absoluut met de beste intenties verzonden, maar komt het allemaal goed? Een oh zo bekende cliché, die op dat moment misschien helemaal verkeerd kan vallen. Want je hebt net misschien slecht nieuws gehoord. Je bent als ontvanger misschien wel geïrriteerd over een berichtje, waar de zender alleen maar de beste intenties had en dus ook niks snapt van een misschien korte of geïrriteerde reactie terug.

Wat wens je couveuse ouders met kerst en oudjaar?
Hier is denk ik geen standaard reactie neer te zetten. Dit is voor iedere couveuse ouder anders op dat moment. Maar, of jullie kleine kanjer nu door de couveuse periode ‘heenfietst’ wat natuurlijk superfijn is! Of dat er veel zorgen zijn of complicaties, helaas. Iedereen hoopt maar één ding en dat is een goede afloop en zo snel mogelijk lekker thuis kunnen zijn met het gezin. Maar ook als door vroeggeboorte jullie kanjer het niet heeft gehaald zijn beste wensen soms lastig om een juiste bewoording voor te vinden. Daarom wens ik jullie bij deze heel veel kracht, liefde, rust en alle goeds toe voor 2017!

Voor de NICU en couveuse verpleegkundigen en artsen: ook al denken wij couveuse ouders wel eens stiekem ‘iedereen de kamer uit ik wil even alleen zijn met mijn kind, of, laat mijn kind even met rust’, alleen maar lof en respect, want een heel belangrijk leven ligt letterlijk in jullie handen.  Voor jullie vaak ook de feestdagen in het ziekenhuis om voor onze kleine kanjers te zorgen. Bedankt en op naar een jaar met kansen. Kansen voor naast de goede zorg hopelijk ook op innovatie, steun voor jullie vak en de te behalen optimalisaties!

Bianca

Bianca

Bianca is moeder van een meisje (overleden met 5 maanden zwangerschap) en een jongen (30 weken). Ze werkt als office manager en dansdocente. Bianca schreef Een giraf is geen aap, om meer bewustwording te creëren van wat voor impact een vroeggeboorte kan hebben. Niet alleen voor couveuseouders zelf, maar ook voor naasten.
RS-virus, de R is weer in de maand…

RS-virus, de R is weer in de maand…

Vroeger zei men wel eens: ‘de R is weer in de maand…’. Toen ik zelf dansles ging geven merkte ik dat inderdaad met de R in de maand de snottebellen, hoesten en proesten niet weggedacht konden worden bij de kinderen. Toch is er medio oktober nog iets in de lucht, waar veel mensen niet van af weten: het RS virus.

Maar wat is het RS virus nu precies? Ik google en lees op de site van het Isala ziekenhuis: ‘Het Respiratoir Syncytieel Virus (RS-virus of RSV genoemd) is een veel voorkomend virus dat infecties van de luchtwegen (neus, keel, luchtpijp, longen) veroorzaakt. Het begint met optreden in oktober/november. De piekperiode is meestal in december/januari. Volwassenen krijgen vooral verkoudheidsverschijnselen, maar zuigelingen en jonge kinderen kunnen er erg ziek van worden. Het RS-virus is een besmettelijk virus.(…) Vooral vroeg geboren (prematuren) zijn vatbaar voor het RS-virus. Tijdens de zwangerschap krijg de baby via de moeder namelijk antistoffen die beschermen tegen virussen. Als een baby te vroeg geboren wordt, heeft het minder antistoffen meegekregen.’

Het eerste dat ik denk: ‘Wat gebeurd er toch een hoop tijdens de zwangerschap!’. Confronterend kan het soms zijn als je jezelf bedenkt wat te vroeg geboren baby’s missen in de weken dat ze te vroeg geboren zijn.

Toen Tygo ontslagen werd uit het ziekenhuis (in de maand juli) kregen we een algemene folder over het RS-virus mee en de mededeling dat periode van september t/m mei Tygo een inenting zou krijgen tegen het virus. Ik persoonlijk had nog nooit van het RS-virus gehoord. Je denkt gelijk, oh nee als hij dit maar niet krijgt straks! Je bent zo blij dat je kindje al zoveel overwonnen heeft en het ziekenhuis uit mag. En al snel vergeet je dit soort informatie ook weer, omdat je gewend bent geworden om je per dag te focussen en niet te ver vooruit te kijken.

Is er een medicijn tegen het RS-virus? Ik lees verder op de site van het Isala ziekenhuis: ‘Op dit moment is er alleen Palivizumab (Synagis) als medicijn dat de kans op ernstige RS-virus infecties verkleint. Dit medicijn bevat antistoffen tegen het virus, waardoor de weerstand ertegen wordt verhoogd. Hiermee wordt de kans op op het virus kleiner. Palivizumab is speciaal bedoeld voor baby’s met een verhoogd risico op een RS-virusinfectie. Als een baby eenmaal een RS-virusinfectie heeft, zijn er geen medicijnen tegen het virus. Dan moet de ziekte gewoon ‘uitzieken’.
Rond september kregen we een brief gestuurd thuis. Toen waren we allang het RS virus en de algemene informatie erover alweer vergeten. Na het lezen van de brief ging er een lampje branden, oh ja dit is dat virus waar de verpleging het over had in juli waar we voor moesten oppassen omdat te vroeg geboren baby’s hier extra vatbaar voor zijn.

In de brief stond dat we de medicijnen thuis gestuurd zouden krijgen en er stond een afspraak in dat een verpleegkundige, die hierin gespecialiseerd was, bij ons thuis zou komen om Tygo de medicijnen per prik toe te dienen. Nou en het was een heel pakket, de medicijnen! De verpleegkundige zei zelf ook dat het flinke prikken zijn.
Je hebt helemaal geen zin om je zorgen te maken over het RS-virus, dus de inenting geeft in die zin wel rust, al waren het joekels die prikken! Gelukkig heeft Tygo het RS-virus niet gekregen (afkloppen), maar ik heb van een aantal ouders gehoord dat hun kindje in het ziekenhuis is opgenomen, omdat het zo ziek was geworden van het RS-virus. En dat dit een langdurig en vervelend traject is geweest.

Is het virus te voorkomen? Ik lees weer verder: ‘RS-virusinfecties zijn in het seizoen vaak moeilijk te voorkomen. De kans op besmetting met het RS-virus kunt u verkleinen door een aantal maatregelen te nemen:
– Houd volwassenen en kinderen met verkoudheden uit de buurt van uw baby/ Laat ze uw baby zeker geen kusjes geven.
– Was uw handen vaak met water en zeep voordat u uw baby aanraakt.
– Maak gebruikt speelgoed regelmatig schoon.
– Vermijd met uw baby plaatsen waar veel mensen samenkomen zoals openbaar vervoer, créches, winkelcentra.’

Fijn dat dit soort adviezen er zijn en nog fijner dat er een medicijn is ontwikkeld die preventief wordt toegediend aan o.a. premature baby’s! Maar als je als couveuse ouder je toch aan alle punten houdt, dan betekend dat eigenlijk (terwijl je misschien net thuis bent uit het ziekenhuis) dat je jouw kindje het beste gewoon even niet publiekelijk laat zijn, om alle risico’s op het RS-virus te voorkomen. Tja…

Het kan jou ook gebeuren

Het kan jou ook gebeuren

Aanstaande donderdag 17 november, is het Wereld Prematurendag (WPD). Hiervoor help ik de werkgroep voor WPD om een aantal acties en evenementen te organiseren. Dit jaar is de werkgroep aan de slag gezet met het thema ‘het kan jou ook gebeuren’. Nou en dat thema kwam op de één of andere manier bij me binnen. Nu ben ik positief ingesteld, ook als ik schrijf. Maar dit thema brengt een aantal pijnpunten bij me naar boven.

Want tijdens de zwangerschappen was ik hier totaal niet mee bezig, dat het kon gebeuren. Alles leek normaal, ik fietste bij wijze van spreken door de zwangerschap heen. Toch hebben wij totaal onverwacht onze dochter Kyra na 5 maanden zwangerschap verloren. Bij de volgende zwangerschap zijn we ook weer verrast dat ‘het toch echt kan gebeuren’, een vroeggeboorte. Onze zoon Tygo is 10 weken te vroeg geboren.

Als we dan de zin in het algemeen even opzij zetten, dat het inderdaad iedereen kan gebeuren, wat is ‘het’ dan? Wat is nu ‘het’ dat het zo heftig kan maken een vroeggeboorte?

Voor mij was dit bij het verlies van Kyra de stilte na de geboorte, met het verdriet en gemis wat je een plekje moet en gaat geven.
Bij de vroeggeboorte van Tygo het onverwachte en de overmacht. Hoe gaat dit aflopen en het feit dat ik zelf zo weinig kon doen. Schuldgevoel, daar heb ik ook echt mee geworsteld. Voor degene die meer van mij hebben gelezen weten dat ik een schot in mijn baarmoeder heb, wat één van de oorzaken is van vroeggeboorte. Natuurlijk is het onzin dat je schuldgevoel hebt. Want je kunt er zelf niets aan doen. Je lijf is nu eenmaal hoe het is en/of doet dingen niet expres. Maar toch ervaren sommige moeders schuldgevoel (lees: ik ook!). En dat is echt wel een pittige wedstrijd, dit gevoel.

Maar ‘het’ is zeker ook besef hoe Tygo dit zelf ervaren moet hebben.
Ervaren om gelijk na de geboorte allerlei toeters en bellen mee te maken. Feit dat hij echt zelf letterlijk moest knokken. Dat hij ons op veel momenten toch niet dichtbij zich in de buurt had.

Er is mij gevraagd of ik morgenvanavond (14 november) tijdens het programma van de start van de week voor het couveusekind in het Sophia Kinderziekenhuis wil belichten hoe ik het thema ‘Het kan jou ook gebeuren’ ervaar. Na deze vraag stond er binnen 10 minuten een gedicht op papier. Hoe spannend ik het ook vind, ik ga het gedicht vanavond delen aan het publiek in de zaal en nu aan jullie. Ja even gewoon een keer rauwe emotie, wat bij me opkwam bij ‘Het kan jou ook gebeuren’.


Het kan jou ook gebeuren

Het kan jou ook gebeuren.
Een kindje verliezen, tijdens de zwangerschap gaat het mis.
Na de geboorte stilte, om nog niet te spreken over een onbeschrijfelijk gemis.

Het kan jou ook gebeuren.
Door welke oorzaak dan ook, komt jouw kindje veel te vroeg.
Overmacht, angst en misschien onnodig schuldgevoel overvalt je.
Hoop op een goede afloop. Ja het vertrouwen op een goede afloop,
dat alleen is je voor nu even genoeg.

Het kan jou ook gebeuren.
Je bent net geboren, maar hoort geen lieve woordjes of voelt geen geborgenheid.
Je ligt op een tafel omringd door artsen.
Plakkers, infusen en sondes komen tegelijk op en in je lijf.
Je snapt er niks van, maar de zorg die je op dat moment krijgt is absolute noodzakelijkheid.

‘Nee ze beseffen dit nog niet’, hoor je iemand zeggen.
Besef is er wel degelijk, ik moet dit aan het gevecht.
Om te groeien en te voltooien, in een couveuse het zelf even alleen zien te rooien.
Papa, mama waar zijn jullie nou?
Waarom hoor ik niet voor ieder slaapje ‘kleine kanjer ik houd van jou’?

Het kan jou ook gebeuren.
De zorgen bij een vroeggeboorte, voor zowel de ouders als het kind.
Ieder verhaal is anders, maar de impact is iets wat ieder (misschien onbewust) ondervindt.

Het kan jou ook gebeuren.
Een zin dat lijkt heel ver weg. Toch kan dit van het één op het andere moment geen verhaal meer zijn, dan overkomt het je echt.



Poster

Van dit gedicht hebben we een poster (op A3-formaat) gemaakt. Je kunt het plaatje hieronder opslaan en delen, of de pdf downloaden en uitprinten.

http://www.kleinekanjers.nl/nieuws/wereld-prematurendag-2016/

Bianca

Bianca

Bianca is moeder van een meisje (overleden met 5 maanden zwangerschap) en een jongen (30 weken). Ze werkt als office manager en dansdocente. Bianca schreef Een giraf is geen aap, om meer bewustwording te creëren van wat voor impact een vroeggeboorte kan hebben. Niet alleen voor couveuseouders zelf, maar ook voor naasten.
Smetvrees en een tekort aan handcrème

Smetvrees en een tekort aan handcrème

De eerste week dat wij op de NICU kwamen, waren we ons er nog niet zo van bewust. Maar nadat Tygo in zijn eerste week een infectie had opgelopen, gingen alle knoppen om: alles moest en zou spik en span zijn en vooral helemaal ontsmet. Natuurlijk draaf je er in het begin misschien in door, maar feit blijft dat de premature baby’s vatbaarder zijn. Dus is het wel doordraven, de smetvrees?

Iedere couveuseouder kent ze wel, de flessen ontsmettingsgel die hangen aan nagenoeg alle muren bij de couveusebedjes in het ziekenhuis. Als je een wondje hebt prikt het een beetje en na een aantal dagen gebruik worden je handen er niet mooier op (lees: een tekort aan handcrème geval).

Hoe lastig vonden wij het in het begin om aan visite, die Tygo niet eens kond vasthouden, te vragen om hun handen te ontsmetten. Komt er iemand bij je thuis op kraamvisite vraag je ook niet of hij of zij eerst de handen wil wassen voordat de persoon het huis binnen mag, toch?
Maar de visite kon onbewust misschien eventjes een wangetje aanraken of aan aai over het bolletje van de baby geven. Ze gaan op de stoel zitten waar een half uur later de mama (of een andere mama met een kamergenootje) het kindje gaat voeden. Alles wat op de handen van de visite zit, kan dus wel degelijk verspreidt worden.

Ergens is het dus helemaal niet gek dat als je op visite gaat bij een premature baby, of een voldragen baby, dat je je handen wast of ontsmet. Maar toch kijken mensen je apart aan als je zegt: eerst even wassen. Ik had altijd een soort van stressgevoel als iemand Tygo aanraakte of op wilde tillen met ‘vieze’ handen. De schrik na de infectie en andere trajecten zat er zo in, dat er op dit vlak een heel hoog beschermend gevoel bij mij ontstond in de eerste maanden.

Ik weet niet hoe andere couveuseouders dit hebben ervaren, maar vlak voor dat Tygo naar huis mocht komen, heb ik het huis van onder tot boven wel 3x schoongemaakt. Kwam er iemand die verkouden was op bezoek, dan werden alle deurkrukken daarna meteen geboend met Glorix-doekjes zodat de bacillen weer weg waren.

Dit heeft echt wel even aangehouden voordat de ‘over-smetvrees’ begon te slijten. Je wordt na een tijdje makkelijker in het uitkoken van een flesje. De schoonmaak gaat langzaamaan weer normale proporties aannemen (denk je) en de tubes handcrème zijn niet meer nodig omdat je je handen gewoon op de gebruikelijke momenten wast.

Afgelopen weekend zijn wij verhuist naar een tijdelijke woning. Naast het feit dat een verhuizing altijd heftig is, voelde ik een zelfde gevoel als op het moment vlak voordat Tygo naar huis mocht komen uit het ziekenhuis. Ik zag de keukenkastjes vanbinnen en het doucheputje van de woning, nou Rob de Geus zou hier een mooie nieuwe uitspraken over kunnen maken.

Toen besefte ik me dat de ‘smetvrees’ in mindere mate, maar wel degelijk is blijven hangen. 4 dagen hebben we er de tijd voor genomen om alles, maar dan ook alles, helemaal schoon te maken en in te richten. Nu zitten we er, heerlijk en schoon, maar dat even los van dit verhaal.

Als iemand het heeft over de couveusetijd of over vroeggeboorte, dan zijn er heel veel bijzaken waar misschien niet over gesproken wordt. Die gelukkig ook vergeten worden of onbewust worden beleefd door ons. Smetvrees is hier denk ik één van.

Met een collega en vriendin was ik laatst in gesprek. Haar prachtige dochter van 6 maanden oud heeft de afgelopen periode ‘gesukkeld’ met haar gezondheid en heeft ook een ziekenhuistraject meegemaakt (geen vroeggeboorte). Ik zag haar handen en herkende meteen wat het was: door het vele wassen hebben ze handcrème nodig. We hebben samen zo hard zitten lachen om het feit dat we zulke mutsen waren die alles maar willen poetsen en om alle zorgen die je kunt (en ik kon) hebben voor de gezondheid van je kindje.

Goed voor iedereen om te beseffen, denk ik, hoe belangrijk het uiteindelijk is en dat hygiene wel degelijk effect kan hebben op de gezondheid van onze kleine kanjers.
Er zijn de laatste tijd diverse lijstjes verschenen en tips m.b.t. wat kan wel of niet bij een kraamvisite. Voor couveuseouders kan dit na de kraamvisiteperiode nog wat langer aanhouden. Ben je verkouden of grieperig, bel dan even op om af te stemmen of je wel kunt komen. Was op het sanitair altijd je handen en denk even na welke kleding je aanhebt als je een kindje vasthoudt. Zijn dit dezelfde kleren als waarmee je iets hebt gedaan (kattenbak verschoond, toilet schoongemaakt, etc etc) wat niet heel fris is, dan zeg je gewoon “ik hou hem of haar volgende keer wel even vast”.

Bianca

Bianca

Bianca is moeder van een meisje (overleden met 5 maanden zwangerschap) en een jongen (30 weken). Ze werkt als office manager en dansdocente. Bianca schreef Een giraf is geen aap, om meer bewustwording te creëren van wat voor impact een vroeggeboorte kan hebben. Niet alleen voor couveuseouders zelf, maar ook voor naasten.