Hoe anders is het nu!

Hoe anders is het nu!

In november 2015 schreef Petra een gastblog voor ons, Achtbaan van emoties. Petra werd in 2014 na een zwangerschap van 32+1 weken moeder van Casper. Een paar weken geleden werd haar tweede zoon geboren. In dit tweede gastblog deelt met ons hoe spannend deze tweede zwangerschap was en hoe het voelt om nu met een normale termijn bevallen te zijn, kraamzorg te krijgen en alsnog op een roze wolk te zitten.

Daar ben je dan, onze lieve Lucas, geboren na een zwangerschap van 39.3 weken. Vandaag alweer 6 dagen oud. Wat een heerlijke 6 dagen. Ik geniet intens van elk moment. Hoe anders was dit twee en half jaar geleden toen je grote broer geboren werd. Hij was 8 weken te vroeg.

In mei kwamen we erachter dat ik zwanger van je was. Wat waren we blij en gelukkig. Maar direct spookten ook de eerste zorgen door ons hoofd. Zou het dit keer wel goed gaan? Zou je niet te vroeg komen? Zou je gezond zijn? Vragen die uiteraard niet met zekerheid te beantwoorden waren en waar we zo goed en zo kwaad als het ging mee moesten dealen. We probeerde het zo min mogelijk uit te spreken en te doen alsof het er niet was, maar op de achtergrond bleef dat stemmetje in ons hoofd. ‘Zouden we het nog een keer aankunnen? Wat staat ons nog te wachten?’ In februari had ik een miskraam gehad, dus toen we na 10 weken jouw hartje zagen kloppen was dat de eerste opluchting. De gynaecoloog vertelde ons dat er een wat vergrote kans was op een vroeggeboorte, maar dat we die kans nog konden verkleinen door progesteroninjecties. Dat hield een wekelijkse prik in vanaf 16 weken zwangerschap en er waren geen risico’s, voor zover bekend. Dus hier wilden we graag gebruik van maken. De verdere zwangerschap bleven de zorgen op de achtergrond steeds in ons hoofd. 24 Weken, levensvatbaar. 26 Weken, al ouder dan het kindje wat naast je broer in de couveuse lag. 31 Weken, nog steeds geen gebroken vliezen. 32 Weken, nog steeds zwanger. 34 Weken, jeetje dit gaat de goede kant op. 36 Weken, laatste injectie, wat een wonder dat we die gered hebben. Ontspanning. 37 Weken, nooit gedacht dat ik nu nog zwanger zou zijn. 39 weken, beter dan we ooit hadden durven hopen.

Of het nu de injecties zijn geweest of dat het dit keer anders ook zo was verlopen, maar na een ‘normale’ zwangerschap van ruim 39 weken kwam jij gezond en wel ter wereld. Wat een rijkdom, wat een zegen. Direct na de geboorte lag je een hele tijd op mama’s buik. Totdat je vader verschrikt vroeg of er niet even iemand naar je moest kijken. De verpleegster lachte en wuifde dit gelijk weg. Ze hadden het allang gezien, alles ging goed met je. Ohja, zo is het dus. Je hoeft niet te worden weggeplukt bij je moeder en met een leger kinderartsen mee naar een afdeling ver weg. We genieten.

Eenmaal thuis komt direct de kraamzorg. Dit kennen we nog niet. Er wordt direct voor ons gezorgd en we worden heerlijk in bed gelegd. Ik kijk naar buiten vanuit onze eigen slaapkamer met jouw tevreden aan mijn borst. Het heeft gesneeuwd. Intens gelukkig voel ik me. Dit is dus die roze wolk. Je broer is door het dolle. Hij komt steeds langs om je kusjes te geven.

Ik denk aan zijn eerste dagen. Zijn veel te kleine lijfje vast aan veel te veel snoeren en piepende apparaten. De melk door een sonde. Vechten moest hij. Vechten om groot te worden, om niet te vergeten adem te halen. Hij kon er niet zo tevreden bij liggen en moest het zo vaak helemaal alleen doen. Met alleen maar witte jassen om zich heen. Zijn speentje als enige vorm van veiligheid. De tranen stromen over mijn wangen. Ik had er alles voor over gehad om hem een fijnere, veiligere start te geven en had hem dit ook zo graag gegund.

Zou het van invloed zijn? Op de hechting met je ouders, op de manier van prikkelverwerking op.. nouja wat dan ook? We weten het niet, maar houden zielsveel van jullie allebei en hopen dat jullie opgroeien als gelukkige, gezonde mannetjes. En soms, ja af en toe, verwen ik je misschien een klein beetje extra. Mag jij toch nog gewoon je speen, wat anderen er ook van zeggen, want dat is zolang je trouwe vriend geweest. Wat zijn we trots op je!

Terug bij de NICU afdeling

Terug bij de NICU afdeling

Twee en half jaar terug lag Tygo op de NICU afdeling van het Radboudumc. Hij heeft uiteindelijk 2,5 week op de intensive care gelegen en daarna nog 5 weken op een couveuse afdeling.Na een ziekenhuisperiode met ups en downs, een thuisperiode die in ieder geval het eerste jaar pittig was, zitten we nu gelukkig al een tijdje in rustig vaarwater (afkloppen :) ).

Het besef heeft bij mij echt wel even moeten doordringen: het gaat goed!
Ik hoef niet bij iedere koortsaanval of wat dan ook de alarmbellen ‘aan te zetten’. Ik weet niet hoe andere couveuse ouders dit ervaren, maar die onbeschrijfelijke stress die automatisch opkomt. Die bij mij opkwam toen ik hoorde dat Tygo voor de 3e keer in korte tijd een longontsteking had. Of toen ik de thermometer een aantal keer zag uitschieten naar 41.6 graden koorts. De huisarts heeft mij toen uitgelegd dat de hoogte van de koorts niets hoeft te zeggen.

Ik zei het laatst nog tegen iemand, deze winter komen we tot nu toe goed door. Tygo is nog bijna niet ziek geweest dit jaar. Ik merk het ook aan hem, hij zit super in zijn vel en de ontwikkeling en groei gaat gewoon vanzelf. Het gekke is dat ik me besef dat ik me geen zorgen meer om hem maak.

Nu lijkt dit voor veel van jullie misschien vanzelfsprekend. Ik kan het ook niet goed in woorden uitdrukken, ik noem het maar even het ‘wat als, nee toch niet weer’ radar mama gevoel. Dat stress gevoel waarin alle scenario’s door je hoofd gaan, gewoon omdat je jouw kleine kanjer hebt zien vechten voor zijn of haar leven. Onbewust zit het misschien nog wel ergens die stress radar, maar je bent er gelukkig bewust niet meer mee bezig. Een heerlijk gevoel al zeg ik zelf.

Bewust en onbewust impact van een vroeggeboorte of dat jouw baby vlak na de geboorte op de NICU of couveuse afdeling heeft moeten liggen. Ik heb het er wel vaker over gehad, ik denk echt dat het onderschat wordt deze impact.
Wat is een normale periode om een vroeggeboorte traject te verwerken? Nu ben ik geen dokter, maar ik weet zeker dat in veel gevallen naasten denken dat het goed gaat als de baby mee mag naar huis.En dat is ook niet gek, want er is nog heel weinig over bekend. Want wat kan het precies allemaal inhouden voor zowel de baby als de couveuse ouders?

Na veel gesprekken te hebben gehad met couveuse ouders, willen in de meeste gevallen veel ouders het ziekenhuis hoofdstuk zo snel mogelijk achter zich laten. Het is gebeurd, het gaat nu goed dat boek is dicht en klaar. Super knap, maar ik kan me niet voorstellen dat het zo makkelijk gaat dat boek dicht doen. Nu is iedereen anders natuurlijk, zijn de situaties anders en zal dit ook door mannen en vrouwen anders ervaren worden. Gewoon doorgaan, wegduwen die emotionele achtbaan en genieten van het leven alsof er niets aan de hand is.

Twee maanden geleden ben ik teruggegaan naar de NICU waar Tygo heeft gelegen. Om goody bags uit te delen tijdens Wereld Prematuren Dag en om mijn boek te overhandigen in een officieel persmoment. Super om ouders een hart onder de riem te kunnen steken en natuurlijk trots op het boekmoment. Met die instelling ging ik naar het Radboudumc. Tot die tijd was ik wel bij het ziekenhuis geweest, maar niet meer op de NICU afdeling.

2,5 jaar verder, de deuren gaan open en ik loop samen met de dames van Early Birth fotografie de gang op richting de NICU afdeling. Een gek gevoel overvalt me. Ik krijg een brok in mijn keel en kippenvel over mijn hele lijf. Die geluiden, de geur, de bekende gang waar we oh zo vaak doorheen zijn gelopen niet wetende hoe we Tygo op dat moment zouden aantreffen.

Nog een deur gaat open, nu naar de NICU afdeling zelf waar alle couveuses liggen. Handen ontsmetten, baby’s zien die moeten vechten voor hun leven. De één moet moediger zijn dan de ander. Indrukwekkende apparatuur bij de couveuses. Klein, jeetje wat zijn deze kleine kanjers toch klein. Wat was Tygo ook klein. Ik merk dat onbewust mijn ogen nat worden en tranen over mijn wangen rollen. We komen op de plek waar Tygo heeft gelegen.Op de plek waar ik samen met Niels naast de couveuse heb gewaakt toen Tygo moest vechten tegen die stomme infectie. Op de plek waar Tygo inderdaad keihard heeft gevochten en heeft gewonnen waar we oh zo trots op zijn.

Ja ik dacht dat dit hoofdstuk al was afgesloten en verwerkt. Ik voelde me op dat moment zo opgelaten. Je komt er om andere ouders iets leuks aan te bieden en dat zij even hun verhaal kunnen doen. Stond ik daar en had echt even genoeg aan mij zelf. In de auto op weg naar huis kwam het besef dat het helemaal niet erg is dat dit nog impact heeft soms. Want het is nogal wat een vroeggeboorte traject. Het besef hoeveel geluk we hebben gehad. Het besef wat uiteindelijk echt belangrijk is in het leven.

 

 

Bianca

Bianca

Bianca is moeder van een meisje (overleden met 5 maanden zwangerschap) en een jongen (30 weken). Ze werkt als office manager en dansdocente. Bianca schreef Een giraf is geen aap, om meer bewustwording te creëren van wat voor impact een vroeggeboorte kan hebben. Niet alleen voor couveuseouders zelf, maar ook voor naasten.
Ik wil jullie vertellen hoe trots ik op jullie ben

Ik wil jullie vertellen hoe trots ik op jullie ben

Van Katinka kregen we deze brief om te plaatsen als blog. Haar schoonzusje stuurde hen en met deze brief willen zij alle andere ouders in dezelfde situatie een hart onder de riem steken.

Lieve Roy en Katinka,

Ik wil jullie vertellen hoe trots ik op jullie ben.

Op donderdagnacht (23 september) om 01:00 ging de telefoon. Het was pap die huilend zei: “Het is niet goed met het kindje”. Ik lag nog half te slapen en besefte pas na het telefoontje wat hij eigenlijk had gezegd. Toen ik vervolgens jou huilend aan de telefoon kreeg, brak mijn hart. “Kelsey, het is echt niet goed”. Samen met papa en Suzy (de beste vriendin van mama) zijn we direct naar Rotterdam gegaan. We hadden nog geen idee wat er precies aan de hand was. Toen ik jou daar zag lopen broertje, zag ik zoveel verdriet, angst en boosheid. Je vertelde dat de baarmoedermond al open stond en de voetjes er al doorheen waren gezakt. Als de kleine meid (toen wisten we nog niet dat het een meisje werd), nu zou komen, ze het niet zou overleven. Ze was nog te jong, pas 23 weken en 2 dagen.

Na enige tijd mochten we naar Katinka. Als een klein meisje lag je daar in het grote bed met ook zoveel angst en verdriet in je ogen. Ook ervoer je een schuldgevoel, maar dat was nergens voor nodig. Ondertussen kreeg je de ene pil na de andere naar binnen geduwd, mocht je niet lopen en moest je zoveel mogelijk blijven liggen. Bij velen kwam dan ook snel de vraag op, ‘Hoe lang gaat zij dit volhouden?’. Maar je hield vol en samen gingen jullie door het vuur om Jaël zolang mogelijk op haar veilige plek te kunnen laten zitten. Jaël hielp jullie daarbij, want zij haalde de gekste fratsen uit. De artsen voorspelden dat dit niet goed ging aflopen, maar daar gaf Jaël geen gehoor aan. Zij voelde nu al jullie warmte en liefde en daar wilde zij niet meer zonder. De dag daarna kwamen de weeën weer op, maar door de vechtlust van jullie drie en de weeënremmers sloegen jullie je er weer doorheen.

De dagen daarna begon je, Katinka, langzaam weer wat aan te sterken en mocht je weer lopen. Bijna twee weken verbleef je in het ziekenhuis, een kamer met veel knuffels, kaarten en bloemen. Samen met Roy eten bestellen of er werd weer eten gebracht door lieve vrienden. Jaël bleef een tijd rustig en passeerde zelfs de cruciale 24 weken grens! Vanaf dat moment werd er elke dag naar het hartje gezocht en geluisterd en dat bleek soms een hels karwei. Die kleine dacht zeker ‘Jullie moeten er iets voor over hebben om mijn hartje te horen’. Een week nadat jullie waren opgenomen, ontstond er op donderdagnacht weer veel onrust door de boodschap dat jullie zouden worden overgeplaatst naar een ander ziekenhuis, omdat er geen couveuse meer beschikbaar was. Direct daarna kreeg je weer sterke weeën. Jullie mochten toch blijven, want het ging nu echt gebeuren, zeiden de artsen en ze zouden haar gaan halen middels een keizersnede. Die artsen kenden alleen Jaël nog niet. Zij zakte een heel stuk omlaag waardoor een keizersnede niet meer mogelijk was met als gevolg dat zij toch nog langer kon blijven zitten toen de weeën weer weg waren getrokken. Hierdoor bleef zij nog een aantal dagen op haar veilige plekje en ging de hele overplaatsing niet door! Maar die zondag daarna hield zij op met het uithalen van haar fratsen en werd zij geboren met 24 weken en 5 dagen.

Een heel klein meisje, zo klein dat jullie haar niet aan de buitenwereld wilden en/of durfden te laten zien. Jaël was op de wereld en nu ging de achtbaan pas echt van start met ons achterin. En wat voor een achtbaan! Bij elk telefoontje schoot mijn hartslag omhoog. Elke dag bleef spannend, maar we kregen wat ‘steun/hulp’ van de webcam. Vanuit Maastricht konden we haar ieder moment van de dag bekijken. De dag na de geboorte zijn we langsgekomen. We kwamen jullie tegen op de gang en jullie waren vol van verdriet. Het ging wel oké met haar, maar ze is zo klein en kwetsbaar. Dat is wat jullie tegen ons zeiden. Jullie hadden gelijk. Ze is kwetsbaar, maar wat een wonder, een heel groot wonder!

Echt van haar genieten, durfden jullie nog niet, want ‘wat als…’. Een volkomen begrijpelijke reactie, want iedereen wist dat er heel veel risico’s op haar weg lagen. Toch had ik constant het gevoel ‘Dit komt goed’, maar dat is iets wat jullie destijds niet wilden horen.

Weken gingen voorbij en het van de beademing (tube) afkomen, bleek het grootste probleem. De tube moest er uit, want hij was slecht voor haar longen. Alleen ging dat niet zo makkelijk. De tube werd een groot onderdeel van onze achtbaan. Gelukkig stapte de tube eerder uit de achtbaan dan jullie en begon Jaël steeds meer zelfstandig te ademen. Goed nieuws! Jullie begonnen steeds meer te genieten en te durven dromen dat zij bij jullie zal blijven.

Helaas werden deze dromen op haar 32ste week weer flink op de proef gesteld! Jaël kreeg geen lucht meer en moest met spoed naar de operatiekamer. Ik had je aan de telefoon en voelde je grote verdriet. Misschien nog wel meer verdriet dan bij de vroeggeboorte zelf, als dat al mogelijk was. Jaël hoorde bij jullie en het kon dan toch ook niet zo zijn dat ze alsnog zou wegvallen!? Maar dit kleine meisje was en is zo ontzettend sterk dat ze er opnieuw bovenop kwam.

Sindsdien gaat het goed en is de situatie eigenlijk vrij stabiel. Vanaf een afstandje merkten wij dat jullie steeds meer begonnen te genieten. Wij kregen steeds meer foto’s. Jullie durfden haar steeds meer te laten zien. Vorige week nog de foto waar ze lachend op stond. Via het bericht voelde ik gewoon jullie trots! Ook hebben jullie zo genoten van het moment dat Jaël na 11 weken voor het eerst in een badje mocht! Dat het nu rustig is, betekent lang niet dat alle onzekerheid weg is. Toch is het belangrijk om samen proberen te genieten van dit enorme wonder! Niet alleen genieten van Jaël, maar ook van elkaar, want samen staan jullie sterk!

Ik houd van jullie!


Magische kusjes

Magische kusjes

Ik wil jou in een doosje doen,
je beschermen tegen het leven
Maar je zal moeten dansen in de zon
en leren vechten tegen de regen.

8 december 2015
Het gekraak van Rudi’s vouwbed en mijn plastic ziekenhuismatras heeft afgelopen nacht onze slaap niet enorm verstoord. En hoewel stil op m’n rug liggen absoluut niet mijn favoriete slaappositie is, was het met mijn verse keizersnede toch echt de enige optie. Maar ook dat ging best. De slechte nacht vóór jouw geboorte, alle indrukken op jouw geboortedag en de morfine van mama hebben ons waarschijnlijk voldoende uitgeput om best okay te slapen. Daarnaast lijken we er nog niet van doordrongen dat we nu toch echt een kindje op deze wereld hebben en zijn ons tevens nog niet bewust van de levensbedreigende risico’s die jij op dit moment loopt. Dus verrassend genoeg is de afgelopen nacht best wel ongestoord voorbij gegaan. Rond 6.00 uur wordt deze verstoord door de verpleegkundige, ze brengt medicatie en vertelt dat ze zo de katheter eruit komt halen. Met de beste wil kan ik niet bedenken hóe ik in vredesnaam mijn bed uit zou moeten komen om te plassen, maar het moet gebeuren. Als ik me mentaal voorbereid op deze onderneming, oppert Rudi om even naar de NICU te bellen om te vragen hoe het met jou gaat. Deze vraag raakt me als een mes in mijn hart, want het doet me realiseren dat ik nog helemaal niet aan jou had gedacht. Mijn eigen kindje…! Het is allemaal nog zo onwerkelijk. Het verdriet verscheurt me, maar ik schaam me er tegelijk ook zo intens voor dat ik mijn gevoel niet durf te delen. Rudi belt, hoort dat er wel wat ontwikkelingen zijn, maar dat het nu ok met je gaat en dat ze ons als we er zijn verder updaten.
Met veel ondersteuning worstel ik me uit bed en als ze me dan toch mijn bed uit willen hebben, dan wil ik toch ook wel heel graag even douchen en wel nú. Shakend van uitputting en pijn neem ik weer plaats in mijn bed, maar man wat ben ik blij dat ik opgefrist ben. Na het ontbijt en een kolfsessie gaan we weer naar jou toe.

Op de NICU aangekomen gaan we direct naar jou toe en leggen we onze handen op jou. We leren dat je premature kindjes beter niet kunt aaien (teveel prikkels), maar dat je beter je handen op het hoofdje en kontje kunt leggen. Je krijgt zo de begrenzing zoals je die in de baarmoeder had en erbuiten nog hard nodig hebt. Ik red het om jou met één hand aan te raken, papa legt zijn hand aan de andere kant. Vanuit mijn ziekenhuisbed kan ik je nog steeds niet echt goed zien, maar ik zie dat je oogjes nog dicht zijn en dat je er best rustig bij ligt.


een dag oud


Naast jouw couveuse hebben we een gesprek met de neonatoloog. Door alle medicatie kost het me zeer veel moeite om scherp te blijven en mijn ogen leiden in hun kassen een eigen leven. Ik beslis dat dit mijn laatste dosis morfine is geweest, want vanaf nu wil ik alert zijn en de dingen écht meemaken.
De neonatoloog vertelt ons dat je een extra infuus hebt gekregen en dat jij het vannacht toch wel erg zwaar kreeg met je ademhaling. Toen je op het punt kwam dat je 60% zuurstof toediening nodig had, hebben ze besloten om je te gaan intuberen en beademen. Weer zo’n steek in mijn hart! Het doet me verdriet wat jij de afgelopen uren allemaal hebt meegemaakt, terwijl wij lagen te tukken. Verder ben ik teleurgesteld dat je toch beademing nodig hebt, ik hoopte zo dat het niet nodig was. De neonatoloog licht ons verder uitgebreid in over welke risico’s prematuriteit met zich meebrengt. Hij vertelt dat diverse risico’s levensbedreigend zijn en de eerste dagen zijn cruciaal.

Op deze dag stellen we jou ook voor aan jouw opa en oma’s, ze komen je één voor één bezoeken. Zo’n bezoekje aan de NICU, met zo ontiegelijk veel alarmen, het zien van hun kleinzoon; zo’n klein en teer mannetje met veel slangetjes en ondersteuning, hakt er bij hen ook wel in. Maar dat laten ze niet aan ons blijken, ze zijn trots en stralen vertrouwen uit.
Verder gaat papa jou op deze dag bij de Gemeente Amsterdam aangeven en stuurt mij een foto van dat mooie moment. Man wat ben ik trots, ik zie een stralend trotse papa en jij bent nu met jouw mooie namen officieel geregistreerd. En tussen de bezoeken aan jou door, blijft mama gedisciplineerd kolven, er komt nog niets, maar ik blijf vertrouwen houden.


aangifte gemeente

08 december 2015 – Papa schrijft:
Jack, welkom kleine jongen!
Je bent nu een dag oud, maar wat heb je al een hoop meegemaakt. Er zijn de eerste minuten heel wat foto’s en filmpjes gemaakt door de beste verpleegkundige Esmee en natuurlijk door jouw papa zelf. Je kreeg meteen ademhalingsondersteuning en je maakte al hele zachte huilgeluiden. Dit was een goed teken, dat je longen hun werk deden. Daarna mocht ik symbolisch nog een keer jouw navelstreng doorknippen op de opvangtafel. Eenmaal boven op de NICU kreeg je een infuus in je linker pols. De eerste keer lukte niet, net als vele andere keren de komende dagen. Ik mocht je hoofd vasthouden, omdat dit rust zou geven, net zoals je in de baarmoeder ook begrensd was.
Ook kreeg je een maagsonde in je neus, iets waar je pas op dag 3 wat aan had, tot die tijd had je veel moeite om je maag de voeding op te laten nemen. Het bleek dat je toch veel meer hulp en zuurstof nodig had om te ademen, er werd gestart met beademing. Deze ondersteuning zal de komende dagen hopelijk worden afgebouwd. Het kostte je teveel moeite om alles zelf te doen, dit was voor mij wel duidelijk, aangezien je hele borstkas inklapte met elke ademhaling.

Vandaag hebben wij heel veel informatie gekregen van dr. Jansen. Wat is er toch veel mis met je jongen. Je hebt regelmatig een bloedtransfusie nodig. Daarnaast heb je mogelijk een infectie waarvoor je antibiotica krijgt. De bloeduitslag, over of je echt een infectie hebt, krijgen we over 2-3 dagen pas. Verder had je te weinig glucose, dit is toegediend via een infuus. Later bleek je weer teveel glucose te hebben en kreeg je insuline om dit af te bouwen. Hiervoor kreeg je weer een nieuw infuus in je arm. Ik zie aan je dat je het niet fijn vindt, maar we horen je niet huilen, omdat je beademingsbuis langs je stembanden gaat.

Ik zag je voor het eerst: toen je net uit mama’s buik was gehaald, in de operatiekamer. We wisten dat je klein was, maar hóe klein was voor ons ook een verrassing. Mama heeft jou pas na 15 minuten gezien. Toen je stabiel was, werd je in de couveuse nog even langs de operatietafel gereden.

Toen ik je zacht dacht ik: Wat een kleine geplukte haas. Je zat onder het bloed, was heel dun/mager, maar wel lang. Toen je op de opvangtafel lag, zag ik dat je gelukkig wel compleet was.

9 december 2015 – Papa schrijft:
Papa heeft helaas een koortslip en moet een mondkapje dragen en mag jou niet meer aan raken. Je ligt de komende twee dagen op een matje met UV-licht om afvalstoffen in je huid af te breken. Je krijgt hiervoor een wit kapje op je ogen. Het beste nieuws van de dag is dat je je eerste beetje moedermelk hebt gehad via de maagsonde. Wat zijn we blij met zo’n fantastische moeder.

9 december 2015
Vandaag is mama met de rolstoel naar je toe gekomen, heb ik naast jouw couveuse gestaan en zo kon ik voor het eerst dichterbij jou komen. Het verzoek om te helpen met de verzorging, liet ik me geen twee keer zeggen. Ook wel een beetje eng en spannend natuurlijk, wat mannie wat ben je fragiel en wat heb je veel slangetjes. Als je snuggle voor het eerst in ons bijzijn wordt geopend, kan mama je eindelijk helemaal bewonderen. Want waar ik tot nu toe alleen maar je koppie had gezien, zie ik nu ook voor het eerst je rompje, je beentjes, armpjes, handjes en voetjes. En met de snuggle open bewegen die ook gewoon en grijp je onze vinger vast als we die in je hand leggen. Mijn eigen kindje eindelijk goed/helemaal kunnen zien, je zien bewegen en voelen hoe je mij vastpakt, ontroert me enorm. Als je mutsje af gaat, zie ik tot mijn verrassing dat je best al wat haartjes hebt. Jouw blonde haartjes op dat kleine koppie zijn het aller- allerliefste wat ik ooit heb gezien! Ik had tijdens de zwangerschap nooit nagedacht over of je haar zou hebben en zo ja welke kleur. Maar als ik nu zo naar je kijk, smelt ik en lopen de tranen over m’n wangen. Dit geldt ook voor als je huilt. Door de beademingstube, die langs je stembanden loopt, produceer je geen geluid en horen we je niet huilen. We zien dan alleen aan je gezichtje dat je huilt, het ziet er zo zielig uit, maar tegelijk ook zo lief. Natuurlijk breekt het m’n hart om niets te kunnen doen. Ik wil je oppakken, knuffelen, kussen en beschermen tegen alles wat er met je gebeuren moet, maar ik kan het niet lieve Jack, het breekt m’n hart en doet mij zo ongelooflijk veel pijn.

Je ligt helaas nog aan de beademing en dat is intussen zelfs trilbeademing geworden. Het is een maf gezicht om jou enorm te zien trillen. Ook aan de trilbeademing geef je je niet over, je ademt tegen het beademingsritme in. De artsen durven de beslissing om je van de beademing af te halen nog niet te nemen.

Omdat de borstvoeding nog niet op gang gekomen is, heeft mama in de middag een afspraak met de lactatiedeskundige. Vroeggeboorte, stress, niet bij je kind zijn, vermoeidheid, een keizersnede en een borstoperatie in het verleden zijn niet bevorderlijk. Ze leert me de technieken van handkolven en zowaar zien we een druppel gele colostrum komen, we zijn zo blij! Dit betekent dat ik dus toch wel borstvoeding kan geven en dat is in jouw geval wel echt heel belangrijk. Die ene druppel wordt met veel zorgvuldigheid opgevangen in een bakje, zodat we die bij jou kunnen brengen.
’s Avonds bij jouw couveuse ga ik weer aan de slag met de geleerde technieken en druppel voor druppel weet ik totaal 1,7 ml te produceren. Man wat ben ik trots! Deze borstvoeding komt als geroepen, niet alleen omdat het tijd voor je voeding is, maar zeker ook omdat je maag tot dusver nog geen voeding opgenomen lijkt te hebben. De borstvoeding werkt laxerend en dat is voor het op gang brengen van jouw zeer onrijpe darmpjes heel belangrijk. Op dit moment krijg je 6x 1 ml voeding per dag, maar jouw verpleegkundige is zo blij met borstvoeding, dat ze een oogje toeknijpt en je toch de hele 1,7 ml via de sonde krijgt. Je geeft wat later wel een mondje voeding terug. En als de verpleegkundige ziet dat mama teleurgesteld is (omdat ik denk dat je mijn voeding niet lekker vindt) stelt ze ons gerust en zegt ze dat de borstvoeding hoe dan ook zijn werk deels wel heeft kunnen doen. Mijn motivatie heeft zich vermenigvuldigd en we gaan lekker zo door!

Ik voel me het meest jouw moeder als: ik bij je ben, naar je kijk en je aanraak. Ik neem alle details van jouw uiterlijk steeds meer in me op en hoe fragiel je ook bent, ik voel me apetrots.

Kangaroeën doen we: helaas nog niet. Maar we hebben geduld, want dat het verantwoord is, is het allerbelangrijkste.

Weet je wat trouwens ook echt geweldig is lieve Jack. We krijgen zo ongelooflijk veel lieve berichtjes en kaartjes van alle mensen om ons heen. We krijgen ook veel foto’s van kaarsjes die voor jou gebrand worden. Het is heel bijzonder om te merken hoe iedereen met ons meeleeft en geeft ons kracht om deze periode door te gaan.

10 december 2015 – Papa schrijft:
Mama is vandaag ontslagen uit het ziekenhuis. Ze is heel sterk en kan alweer twee dagen zelf uit bed, douchen en aankleden. We verhuizen vandaag naar het Ronald McDonaldhuis en helaas voor papa hebben ze daar geen hamburgers ;-).
Je ligt nog steeds op het matje met UV-licht. Aangezien ik je nog steeds niet mag aanraken, helpt mama al twee dagen met de verzorging. Sandra is echt al heel snel heel goed geworden hierin. Ze helpt met name met het verschonen van de luier, vasthouden van je armpjes en beentjes, het schoonmaken van je mondje en jou omdraaien. Een mooi moment vanavond was dat je je hele luier had vol gepoept. Wat een zwarte derrie was dat zeg! Mama praat heel veel tegen je, leuk en lief hé.
Trouwens, afgelopen nacht heb je jezelf van de beademing afgehaald, boef! Je hebt zo je beademingstube eruit getrokken, blijkbaar had je zin om zelf lekker te ademen. Dit kan jij wel, maar het kost je heel veel moeite. De professor wordt erbij geroepen om je te beoordelen. Je krijgt nu 45% zuurstof, mocht je meer dan 50% nodig hebben, dan ga je toch weer aan de beademing. Wat het ook wordt, het is kiezen tussen twee kwaden. Lange tijd zuurstof, kan netvliesschade veroorzaken. Echter, de hoge drukken van de beademing beschadigen je longen weer. Je longen zijn blijkbaar nog niet goed ontwikkeld, niet alle longblaasjes staan open. Daarom moet je zo hard werken. Nu zonder beademing kunnen we je weer horen huilen, je klinkt als een klein lammetje.

10 december 2015
Vandaag is het tijd om te verhuizen. Zelfstandig en eigenwijs als ik ben, wil ik graag helpen, ik wil zelf alles inpakken en klaarzetten. Mijn lieve papa en mama komen om papa Rudi te helpen alle spullen naar het RmcD te verkassen. Ik word weggestuurd en ga dus lekker naar jou toe. Als de verhuizing klaar is, haalt papa Rudi me op en rijdt mij in rolstoel naar het RmcD. Het is gek om na 3 weken weer buiten te komen, gelukkig is het maar een klein stukje. In het huis aangekomen weet ik niet wat ik zie. Wat is het prachtig mooi hier, er staan wel vier kerstbomen in het huis en mama moet huilen van blijdschap en dankbaarheid dat er zoiets bestaat.
De kamer is prachtig en ruim en ik voel meteen dat we ons hier echt wel thuis zullen gaan voelen.

11 december 2015 – Papa schrijft:
Wat een mooie kamer hebben we in het RmcD-huis. Zo kunnen we de komende weken lekker dicht bij jou zijn Jack. Iedereen is heel vriendelijk, er werken meer dan 100 vrijwilligers en de eigen bijdrage is maar € 15,- per dag. De rest komt van giften van hele lieve mensen. Elke donderdag wordt er door vrijwilligers voor de gasten gekookt, de andere dagen doen we het zelf. Terwijl ik dit schrijf ben ik heel trots op jouw moeder, ze heeft net 2x 10 ml moedermelk geproduceerd. Nog geen melkkoe, maar het gaat de goede kant op.
Met jou gaat het stabiel. De echo’s van je hersenen zijn tot nu toe goed, er worden geen hersenbloedingen gezien. De cardioloog is langs geweest om een echo van je hartje te maken. Je hebt het mooiste hart wat hij vandaag heeft gezien, dus dat is ook positief nieuws :-)!
De problemen met de ademhaling blijken dus echt bij je longen vandaan te komen. Het is erg moeilijk om je zo te zien vechten. Je ligt als een op hol geslagen machine te ademen. Je hoeft geen deskundige te zijn om te zien dat jij het heel zwaar hebt. Op je buikje heb je net iets minder moeite, maar je positie moet regelmatig gewisseld worden.
Als ik nu naar je kijk denk ik: Wat lig je lekker rustig op je buik. Zo zouden ze je moeten laten liggen. Helaas word je heel vast lastig gevallen met alle noodzakelijke onderzoeken en verzorgingen.

Als ik tegen je praat zeg ik: “Je bent echt sterk, doe je best jongen”.

Je verandert: nog niet, je ademt heel veel (80x per minuut).

12 december 2015 – Papa schrijft:
De ochtend is mama San met opa Ron bij je langs geweest. Omdat Oma Aukje en Oma Els beiden een beetje verkouden zijn, komen zij een andere keer. Ze willen je natuurlijk niet ziek maken. Opa Ron was heel trots om zijn nieuwste kleinkind weer te mogen bewonderen. Mama heeft jou een tijdje opgetild, omdat je UV-mat weer onder je gelegd moest worden. Het was een heel bijzonder moment om jou voor het eerst echt vast te hebben. Natuurlijk is daar een mooie foto van gemaakt, op die foto zie je pas goed hoe lang jouw benen zijn. Papa is deze ochtend met oma Els boodschappen gaan doen in Diemen, dit wordt eind 2016 hopelijk jouw nieuwe woonplaats. Ons nieuwe huis wordt daar nu gebouwd. Verder hebben we wat kleding gehaald voor in het RmcD-huis.

jou voor het eerst optillen

Vanavond belden we de NICU, hoe laat we konden komen helpen met de verzorging. Het bleek dat jij al een tijdje lag te huilen, dus de verzorging moest direct. We hebben meteen onze jas aangedaan en hoewel mama al een paar dagen niet meer in de rolstoel zat, is ze gaan zitten, zodat ik haar als een gek naar jou toe kon duwen. De lieve verpleegkundige Kim was al bezig met jouw verzorging en mama kon meteen helpen. Je had weer een hele luier vol gepoept, nog steeds was de poep helemaal zwart. Je draagt trouwens de kleinste luier die we ooit gezien hebben, het is maat -1. Na de verzorging en de schone luier werd je weer lekker rustig. Je hebt het nog heel erg zwaar met de ademhaling, waardoor mama nog steeds niet met je kan buidelen. Kim vindt dat zo sneu voor ons, dat ze voorstelt om het dak van de couveuse te openen, zodat mama jou kusjes mag geven (Papa nog niet i.v.m. de koortslip). Wat een prachtig en wonderlijk moment was dat!
Mama geeft jou je allereerste kusjes en heeft zeker een half uur haar handen op jou gehouden met af en toe een kusje erbij. Je werd er zo rustig van en het alarm van de saturatie bleef maar gaan, omdat die te hoog(!!) was! Voor de knuffelpartij begon je met 42% zuurstof en dit kon naar 27% afgebouwd worden. Het is ongelooflijk wat voor resultaat het contact met jouw moeder heeft. Laten we hopen dat het vanaf nu beter gaat met je ademhaling!
Na dit mooie moment hebben wij nog even jouw maaltje voor morgen uit de vriezer gehaald. Blij en tevreden gingen wij terug naar RmcD om zelf ook even te eten.

13 december 2015 – Papa schrijft:
Je zuurstof is nu blijvend onder de 30%. Wat een ontwikkeling sinds gisteravond! Het lijkt net of mama magische krachten had en dat je longen nu meer ontwikkeld zijn. Ook krijg je langzaam aan steeds meer moedermelk via de sonde. Je bent de afgelopen dagen van 12x1(ml) > 6x1, 12x1, 12x2, 12x3 naar vandaag 6x3 en 6x4 gegaan. Wat een progressie maak jij zeg!
Mama mocht vandaag voor het eerst buidelen. Je hebt 2,5 uur op de borst van mama gelegen. Je vond het blijkbaar erg lekker, want je hebt niet gehuild.

Je vindt het fijn als: Mensen je met rust laten. Slapen is waar jij het beste in bent.

Als je later groot bent, vertel ik je: hoe klein je was en wat een vechter.

13 december 2015
Na zes dagen geduldig gewacht te hebben, is het vandaag eindelijk zover. We mogen heerlijk buidelen met elkaar lieve Jack! Na de wonderbaarlijke resultaten van ons knuffelpartij, konden de artsen dit niet langer uitstellen. Twee verpleegkundigen staan klaar om jou met al jouw draden en slangen te verkassen naar mijn borst. Mama krijgt nog wat instructies, maar die hoor ik niet echt, want ik zit te stuiteren in die tuinstoel en kan niet wachten!

buidelen

Als je wordt neergelegd is het enige wat ik voel “dit is waar je hoort”, dicht bij mij, in mijn armen waar ik je al mijn liefde kan geven en kan beschermen. Hier op mijn borst gaan zelfs je oogjes ook even open en kunnen we die voor het eerst zien. Je bent zo ongelooflijk licht, dat ik je eigenlijk niet eens voel liggen op mijn borst, maf gevoel is dat. Maar die kleine handjes, overgeleverd tegen mij aan, voelen zo goed en zo bijzonder. Kleine boef, ik ben jouw mama en ik zal alles voor jou doen om je te beschermen en gelukkig te maken!

13 december 2015 – verpleegkundige Kim schrijft:
Lieve Jack, na een aantal dagen voor je te hebben gezorgd, vandaag het hoogtepunt: “Buidelen”. Eindelijk is het zover. Sinds gisteravond is de hoeveelheid zuurstof die je nodig hebt een stuk lager. Het ademen lijkt ook wat makkelijker te gaan. Mama ligt met een glimlach van oor tot oor te genieten. Jij vindt het ook heel fijn. Nu op schoot kan ik de zuurstof nog meer verlagen. De voeding over je maagsonde is in opbouw. Hier kan je goed van gaan groeien. De infuuslijn in je navel is er vandaag ook uitgehaald. Dat scheelt er weer één. Nou mannetje, ga zo door hé! Liefs Kim

Sandra

Sandra

Lieve papa’s en mama’s, lieve kleine kanjers en lieve kleine Jack,

Ik ben Sandra, 32 jaar, woon in Amsterdam en ben sinds 07-12-’15 de trotse trotse mama van Jack. Het is een jaar geleden dat mijn man Rudi en ik in een, jullie maar al te bekende, rollercoaster terechtkwamen. Nu een jaar later, denk ik nog vaak terug aan een tijd die zo intens was. Ik bladerde de dagboekjes nog eens door en samen met Hanneke (oprichtster Kleine Kanjers) kwam ik op het idee om deze dagboekverhalen in een blog te gaan verwerken.

De komende weken neem ik jullie in een wekelijkse blog mee, even terug naar vorig jaar, naar hoe onze rollercoaster er in die periode uitzag.
Feestdagen in het ziekenhuis

Feestdagen in het ziekenhuis

De meest gezegde woorden van de afgelopen weken: fijne kerstdagen en een gelukkig nieuwjaar! Maar wat als je kindje (net) veel te vroeg geboren is, of om een andere reden in de couveuse ligt te vechten voor zijn of haar leven tijdens de feestdagen? Hét moment om voor de eerste keer met de kleine  naar jullie eigen kerstboom te kijken. Die foute kersttrui aan te trekken. Met oudjaar even samen met je partner in de kinderkamer gaan kijken en het hebben over wat jullie allemaal willen doen in het nieuwe jaar. Maar jouw zoon of dochter ligt tijdens de feestdagen in het ziekenhuis.

Het is afhankelijk hoe het op dat moment met je kindje gaat. Ligt hij of zij nog op de NICU (intensive care), wat zijn de verwachtingen of vooruitzichten? Wordt het een langdurig en heftig traject. Is het nog onzeker en spelen er steeds complicaties. Of ligt de kleine op een low care en is het vooruitzicht dat jullie bijna naar huis toe mogen. Dit is dan ook één van de lastige dingen mbt schrijven over ervaren hoe het is om een kindje in het ziekenhuis te hebben liggen en over vroeggeboorte. Iedereen heeft zijn of haar eigen verhaal en iedereen beleefd dit op zijn eigen manier.

Ook als je op dit moment zelf in het ziekenhuis ligt met een complicatie waardoor de verwachting groot is dat jullie kindje (veel) te vroeg geboren wordt. Hellp, zwangerschapvergiftiging of een andere complicatie. Dan beleef je de feestdagen zeker ook heftig.

Ik ben ervan overtuigt dat iedereen (misschien onbewust) uiteindelijk echt even de tijd voor moet nemen. Om te beseffen en het een plekje te geven wat je samen met je partner hebt doorstaan. De feestdagen kunnen hier een herkenbaar moment blijven, weet je nog die kerst van 2016?

Een spannend moment na de bevalling, jouw prachtige zoon of dochter is te vroeg geboren. Zal alles goed zijn? Wat staat ons allemaal te wachten?
Je kindje zien liggen aan allemaal toeters en bellen in een couveuse. Het éne onderzoek na het andere onderzoek en maar hopen dat de uitslagen goed zijn en er geen complicaties zijn. Als jullie kind maar niet ziek wordt, hij of zij goed blijft drinken en niet teveel dipjes (m.b.t. hartslag en ademhaling) heeft.

5 december, sinterklaas. 24 december, kerstavond. 25 en 26 december kerst en 31 december oudjaar. Daar zit je dan naast de couveuse. Speciale dagen, waar je misschien nonchalant over doet. Maar dat je stiekem ergens een gevoel van binnen hebt, waarin je zo graag die eerste kerst met jullie kindje onbezorgd thuis samen met familie door had willen brengen. Gewoon thuis zijn en niet in dat ‘stomme ziekenhuis’, is op dat moment voor velen al een wens.

En misschien lukt het wel even niet de familie verplichtingen, de kerstdiners, brunches en andere plannen. Omdat je zelf nog aan het herstellen bent van een bevalling. Of dat je / jullie even uit balans zijn. Dat het gewoonweg te veel is om aan tafel te gaan zitten, een diner (met veel te veel op tafel) en ‘gezellig’ te moeten doen of continue te vertellen hoe het gaat. En snappen je naasten en familie dit, dat je of jullie op dat moment even geen behoefte hebben aan het diner of een new years eve party?

Gelukkig hebben wij de feestdagen niet in het ziekenhuis doorgebracht en was Tygo al een aantal maanden thuis. Ik kan hierin mijn ervaring niet met jullie delen, maar me zeker een voorstelling maken.
Ieder jaar kijk ik met oudjaar even naar boven naar de sterren (als ze te zien zijn). Gaan mijn gedachte uit naar onze dochter Kyra. Weer een jaar verder, denk ik dan. Inmiddels alweer 4 jaar terug dat wij onze dochter zijn verloren na 5 maanden zwangerschap. Dit jaar is op oudjaar avond de oma van Niels overleden. Inderdaad, wat een moment precies met oudjaar. Omi Josephs. Ze voelde voor mij ook gewoon als ‘mijn oma’.  Al zijn we normale nuchtere Hollanders, toch hebben we 1 januari bij het eerste afscheid gefluisterd ‘omi, let je een beetje op onze kleine meid daar boven?’ Afijn, ik dwaal af…

Ja, wat sturen we rond middernacht op 31-12 naar couveuse ouders of ouders die (dat jaar) hun kindje zijn verloren? Misschien schrijven mensen wel: ‘Gelukkig Nieuwjaar! Let maar op het komt allemaal goed.’ Absoluut met de beste intenties verzonden, maar komt het allemaal goed? Een oh zo bekende cliché, die op dat moment misschien helemaal verkeerd kan vallen. Want je hebt net misschien slecht nieuws gehoord. Je bent als ontvanger misschien wel geïrriteerd over een berichtje, waar de zender alleen maar de beste intenties had en dus ook niks snapt van een misschien korte of geïrriteerde reactie terug.

Wat wens je couveuse ouders met kerst en oudjaar?
Hier is denk ik geen standaard reactie neer te zetten. Dit is voor iedere couveuse ouder anders op dat moment. Maar, of jullie kleine kanjer nu door de couveuse periode ‘heenfietst’ wat natuurlijk superfijn is! Of dat er veel zorgen zijn of complicaties, helaas. Iedereen hoopt maar één ding en dat is een goede afloop en zo snel mogelijk lekker thuis kunnen zijn met het gezin. Maar ook als door vroeggeboorte jullie kanjer het niet heeft gehaald zijn beste wensen soms lastig om een juiste bewoording voor te vinden. Daarom wens ik jullie bij deze heel veel kracht, liefde, rust en alle goeds toe voor 2017!

Voor de NICU en couveuse verpleegkundigen en artsen: ook al denken wij couveuse ouders wel eens stiekem ‘iedereen de kamer uit ik wil even alleen zijn met mijn kind, of, laat mijn kind even met rust’, alleen maar lof en respect, want een heel belangrijk leven ligt letterlijk in jullie handen.  Voor jullie vaak ook de feestdagen in het ziekenhuis om voor onze kleine kanjers te zorgen. Bedankt en op naar een jaar met kansen. Kansen voor naast de goede zorg hopelijk ook op innovatie, steun voor jullie vak en de te behalen optimalisaties!

Bianca

Bianca

Bianca is moeder van een meisje (overleden met 5 maanden zwangerschap) en een jongen (30 weken). Ze werkt als office manager en dansdocente. Bianca schreef Een giraf is geen aap, om meer bewustwording te creëren van wat voor impact een vroeggeboorte kan hebben. Niet alleen voor couveuseouders zelf, maar ook voor naasten.
Alarmbellen

Alarmbellen

7 december 2015
Het is maandag, ik ben 28 weken en 6 dagen zwanger en na het onrustige weekend en een slapeloze nacht door weer een pijnaanval van de lever, staat er deze ochtend een echo gepland. Hier hebben we naar uitgekeken, want na alle onrust en onzekerheid in dit weekend zijn we erg benieuwd hoe het met jou gaat. Als de echo wordt gemaakt zien papa en mama het zelf al, de situatie is helaas flink verslechterd. De druk op de navelstreng is hoger dan ooit en in de navelstreng wordt niet alleen een nul-flow gemeten, maar nu zelfs ook een reversed-flow. Bij een nul-flow gaat er weinig tot geen bloed naar jou, bij een reversed-flow komt het bloed zelfs terug naar mama. Het geeft de zeer slechte conditie van de placenta weer en maakt dat het risico dat jij in mijn buik overlijdt steeds groter is geworden. Daarentegen lijk je wel wat gegroeid te zijn, je wordt geschat op 864 gram en dat geeft ons toch nog wat hoop.

We gaan terug naar mama’s ziekenhuiskamer en vanwege de kritieke situatie wordt mama meteen aan het CTG gelegd. Al snel komt de zaalarts langs om de uitslag van de echo te bespreken. Ze vertelt ons dat de geboorte niet al te lang meer uitgesteld kan worden en verwacht dat het één van de komende dagen zal moeten plaatsvinden. We zijn teleurgesteld, want als het even kan willen we je nog zo graag langer in mijn buik houden, dat is immers de allerbeste couveuse. Maar net terwijl we met de arts de opties tot uitstel m.b.v. frequentere controles bespreken, laat jij blijken dat dit absoluut geen goed idee is. We horen namelijk op het CTG dat jij een gigantische dip in je hartslag hebt. Deze daalt van 145/min naar 45/min en blijft daar beangstigend lang hangen. Als de arts ziet dat het echt mis is, loopt ze ogenschijnlijk rustig naar de gang en binnen een minuut staat er een tienvoud aan witte jassen aan mijn bed. Ik geef mijn nachtkastje een slinger opzij, want ik realiseer me dat dit het geschetste scenario “hollen” voor een spoedkeizersnede wordt. Binnen een mum van tijd wordt alles geregeld, er wordt een OK klaargemaakt en OK-team opgeroepen, de NICU wordt alvast gewaarschuwd, een verpleegkundige zorgt voor continu signaal op het CTG, ik krijg een katheter, een infuus met o.a. weer de magnesium en op een stevige draf verplaatsen we ons naar de OK.

Sinds de dip in jouw hartslag ligt mama te shaken in haar bed, de angst heeft de controle volledig van me overgenomen. Aangekomen op de OK weet ik zowaar toch nog wel wat belangrijke zaken als allergieën en een eerder niet goed gezette ruggenprik te benoemen. Jouw papa kleedt zich in een andere ruimte om in OK-kleding en bij mij wordt de ruggenprik gezet. Sinds het verlaten van de ziekenhuiskamer ben ik van het CTG af en hebben we dus geen idee hoe het met jou gaat, de angst dat je het niet haalt is enorm. De ruggenprik lijkt wederom niet goed te zitten want ik kan mijn benen nog bewegen, maar we nemen de gok en de gynaecoloog gaat gelukkig bliksemsnel van start. Met flink wat geweld wordt mijn buik opengetrokken en werken ze zich zo snel als ze kunnen een weg naar de baarmoeder. Door al dat geweld lig ik te schudden op die OK tafel, maar het maakt me niet uit, als ze maar snel zijn! Papa zit vlak naast mama’s hoofd en we praten elkaar er zoveel mogelijk doorheen. Ik ben gespitst op dat wat ik het OK team hoor zeggen en op de overige geluiden. Als ik op een gegeven moment hoor dat het vruchtwater wordt afgezogen, weet ik dat het niet lang meer zal duren.

Om 13.33 uur komt jij ter wereld en kondig je jezelf aan met het meest bescheiden en zwakke huiltje dat ik ooit heb gehoord. Maar je huilt, je maakt geluid, dus je leeft!!! Voor de zekerheid vraag ik aan jouw papa “dat was Jack, toch?!?” en hij zegt ja. De verpleegkundige seint papa in dat hij wel even mag opstaan om over het doek te kijken. Papa Rudi zegt “Oh San hij is echt héél klein” en ik vraag hem “maar beweegt hij wel?” en jouw papa vertelt mij dat je dit doet.

Alarmbellen


Hoewel we je liever nog veel langer in mijn buik hadden gehouden, ben je zo welkom lieve Jack!
Na tranen van opluchting en een dikke kus en knuffel met jouw papa, gaat hij snel achter jou aan. Jij bent intussen in een plastic zak naar de opvangtafel verplaatst. Daar wordt de ademhalingsondersteuning aangesloten, mag papa je navelstreng symbolisch nogmaals doorknippen en word je gestabiliseerd voor het transport naar de NICU. Uiteraard moet ik nog even op de OK-tafel blijven liggen en dus mis ik jouw eerste momenten op deze wereld.

Nu jij uit mijn buik bent, hoeven ze qua medicatie geen rekening meer met jou te houden en het lijkt wel of via het infuus de hele medicijnkist bij me naar binnen wordt gepompt. Gelukkig ben ik hierdoor eindelijk wat meer ontspannen. Voor het OK-team lijkt het spannendste gedeelte ook wel achter de rug want er zijn stukken minder medewerkers op de OK en degene die er nog wel zijn kletsen wat met elkaar. Ik voel me als nieuwbakken mama dan wel heel erg alleen, want daar lig ik dan, zonder man en zonder kind bij me. Een super lieve verpleegkundige komt wel even met camera bij mij langs om een foto van jou te laten zien, maar op de één of andere manier dringt het niet tot me door en voel ik niet helemaal wat ik zie. Na nog een aantal minuten staat ineens Rudi naast me met daarachter de neonatoloog én een couveuse! Mijn hart maakt direct een sprongetje, want in de geschetste scenario’s zou jij onvoldoende stabiel zijn om bij mij op OK langs te komen. Maar de couveuse met jou daarin wordt toch echt dichterbij mij gereden en ik verrek zowat mijn nek om je zo goed mogelijk te zien. Maar het lukt niet… De hoogte van de OK-tafel en de couveuse zijn niet goed op elkaar afgestemd en mijn beeld is door alle medicatie erg wazig, waardoor ik jouw mini lijfje eigenlijk niet kan zien. Toch ben ik blij, want het feit dat je bij mij langs mocht, betekent dat het niet heel slecht met je gaat.

Alweer super snel verlaat je de OK en rent een hele roedel personeel + papa met jou in de couveuse naar de NICU. De oma’s en opa die in de gang zitten te wachten, zien jullie voorbij flitsen en dus weten ze dat je bent geboren.

Als ik me al niet alleen voelde, is dat nu helemaal het geval. Ik kan die hechtdraden wel mijn buik in kijken, want ik wil zo snel mogelijk naar het volgende station; de uitslaapkamer. Maar er moet een ampul met nog meer medicatie aan de andere kant van het ziekenhuis gehaald worden en ik probeer m’n geduld te bewaren. Op de uitslaapkamer aangekomen hoor ik de anesthesist aan de verpleegkundige vertellen dat de ruggenprik inderdaad niet voldoende was gezet, mooi denk ik! Want dat betekent dat hij eerder is uitgewerkt en ik dus sneller naar jou kan! Het uitwerken gaat inderdaad snel en er wordt gebeld dat ik opgehaald kan worden. Als papa aankomt op de uitslaapkamer, zegt hij dat je 880 gram weegt, dat je je eerste infuusjes hebt gekregen en verder vertelt hij zo blij, lief en trots over jou. De verpleegkundige en papa rijden mijn bed naar de NICU toe en zo’n 2,5 uur na je geboorte ben ik er meer dan klaar voor om jou te ontmoeten.

Ik heb natuurlijk geen idee in welke couveuse jij ligt en ik word naar de achterste bij het raam gereden. Het is een ontzettend raar gevoel dat andere mensen mij nu vertellen welke van al die kindjes die van mij is. Maar ik vertrouw op jouw papa, want die is vanaf de geboorte bij jou gebleven en heeft alles goed in de gaten gehouden. Door de verpleegkundige word ik met jouw geboorte gefeliciteerd en ze noemt daarbij je naam, het geeft me een blij en trots gevoel.

Alarmbellen


De hoogte van mijn bed en jouw couveuse worden zo goed mogelijk op elkaar afgestemd en vervolgens word jij een beetje naar de zijkant van de couveuse geschoven zodat ik je beter kan zien en aanraken. Maar de situatie is verre van ideaal, mijn buikwond weerhoudt me ervan om naar jou toe te draaien. Daarnaast lig jij toch iets te hoog en ik durf de drukke verpleegkundigen niet te vragen om het nog eens aan te passen. Continu hoor ik alarmpjes, maar ik heb nog geen idee of die van jou zijn en zo ja waarom ze gaan. Met nog steeds een wazig beeld, kijk ik door het gat van de couveuse schuin omhoog naar jou. En tussen alle draden, snoeren, pleisters, je mutsje, een snuggle (soort slaapzakje) en een spuugdoekje waaronder jij verdwijnt, probeer ik een zo duidelijk mogelijk beeld van jou te krijgen. Instinctief zoek ik naar herkenning, ik wil zien dat jij míjn kindje bent. Ik verwacht een soort magisch moment als een moeder haar kind voor het eerst ziet, maar het is er niet. Ik zie een soort roze vlekje liggen en dat is er eigenlijk eentje zonder gezicht. Pas later op ingezoomde foto’s zien we dat je ook nog niet echt een gezicht hebt. Je bent zo ontzettend mager dat de vorm van je hoofdje meer een schedeltje is. Je oogjes zijn dicht en die lijken voorlopig ook echt nog even niet open te gaan. Het voelt een beetje leeg en vooral allemaal niet zoals het voor mijn gevoel zou horen te voelen, maar dat is helaas eenmaal de situatie. Ik vertrouw erop dat we hier even doorheen moeten en dat de mooie momenten dan ook echt wel gaan volgen.


Tussen alle draden, snoeren, pleisters, je mutsje, een snuggle (soort slaapzakje) en een spuugdoekje waaronder jij verdwijnt, probeer ik een zo duidelijk mogelijk beeld van jou te krijgen. Instinctief zoek ik naar herkenning, ik wil zien dat jij míjn kindje bent. Ik verwacht een soort magisch moment als een moeder haar kind voor het eerst ziet, maar het is er niet.


Omdat ik weet dat de oma’s en opa op de gang wachten en zij waarschijnlijk nog steeds in angst verkeren, verlaten we de NICU zodat we ze uit hun lijden kunnen verlossen. De verpleegkundige en papa rijden mijn bed richting mijn ziekenhuiskamer en op de gang komen we ze al tegen. Mijn mama wil me zo graag omhelzen dat ze me bijna m’n bed uit trekt, ze is zo blij om me te zien. Op mijn kamer vertellen we dat jij Jack Noah Ronald heet. Jack naar jouw overleden opa Jacob, een naam die o.a. “vervangt” betekent, dat vinden we zo mooi! Ronald naar jouw opa Ron(ald) en Noah, wat rust, vrede en troost betekent. Natuurlijk laten we ook de eerste foto’s van jou zien en uiteraard worden er traantjes gelaten.

De oma’s en opa laten ons met rust, we brengen wat mensen op de hoogte, onze lieve vriendin Renate maakt een korte geboorteaankondiging voor op Social Media, mama start met haar eerste kolfsessie, ome John komt langs en high van de morfine rust ik een beetje.

Gewapend met camera en mijlpaalkaarten (voor Prematuren) gaan we weer terug naar jou. Buidelen is heel belangrijk en goed voor jou hebben we gelezen, dus we hopen dat je vandaag al met mama mag buidelen. Maar aangekomen op de NICU horen we dat je het qua ademhaling zwaar hebt en dat het nog niet verstandig is om te buidelen. Papa had vanmiddag inderdaad al gezien en verteld dat jouw borstkas bij elke ademhaling diep inklapte. Jouw welzijn is uiteraard het allerbelangrijkste, dus hebben we geduld en houden het bij onze handen op jou leggen. Toch merk ik dat het een hele omschakeling is om deze afstand tot je kind te hebben en jou niet te kunnen overladen met liefde en kusjes zoals ik dat eigenlijk zou willen.

Terug op mijn ziekenhuiskamer gaan er natuurlijk duizenden gedachten door ons hoofd. In mijn hoofd weet ik dat ons kindje geboren is, maar moeder voel ik me eigenlijk absoluut nog niet. Ik probeer steeds maar jouw gezicht voor me te halen, maar omdat ik hem niet heb gezien, lukt het maar niet. Het maakt me verdrietig. In mijn kamer is ook een bed voor Rudi neergezet en ik ben zo blij dat hij vannacht dicht bij ons in het ziekenhuis blijft! Na nog een kolfsessie (nog zonder resultaat) is het tijd voor de nacht. De ene spannende fase van de zwangerschap is afgesloten en de volgende spannende fase is gestart…

Het verhaal over de geboorte van Jack is toch iets langer dan verwacht.
Lees daarom volgende week in de nieuwe blog over zijn eerste spannende dagen op deze wereld.

Sandra

Sandra

Lieve papa’s en mama’s, lieve kleine kanjers en lieve kleine Jack,

Ik ben Sandra, 32 jaar, woon in Amsterdam en ben sinds 07-12-’15 de trotse trotse mama van Jack. Het is een jaar geleden dat mijn man Rudi en ik in een, jullie maar al te bekende, rollercoaster terechtkwamen. Nu een jaar later, denk ik nog vaak terug aan een tijd die zo intens was. Ik bladerde de dagboekjes nog eens door en samen met Hanneke (oprichtster Kleine Kanjers) kwam ik op het idee om deze dagboekverhalen in een blog te gaan verwerken.

De komende weken neem ik jullie in een wekelijkse blog mee, even terug naar vorig jaar, naar hoe onze rollercoaster er in die periode uitzag.