Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn

Als je zwanger bent zijn er een aantal dingen waar je over na moet denken. Één van die dingen is borstvoeding; ga je wel of niet proberen borstvoeding te geven. Ik besloot om het wel te proberen.

Bij 26 weken werd ons zoontje geboren. Binnen 6 uur na de geboorte kwam de vraag van de verpleegster “Wilt u borstvoeding gaan geven?” Nog steeds wilde ik het proberen, maar kan dat eigenlijk wel bij een geboorte na 26 weken? Haar antwoord was; jazeker en het is nog de beste voeding ook voor een premature baby.

Ik begon met kolven om de 3 uur. De eerste 2x had ik helemaal niets, maar bij de 3de keer begon er wat te komen. Jippie 1 druppel, wat kun je daar blij mee zijn zeg. Daar ging papa met een spuitje met 1 druppel, trots naar de verpleging.

De dagen daarna ging het steeds beter. Omdat ik niet precies wist of ik wel genoeg borstvoeding had bleef ik om de 3 uur kolven en s’nachts om de 4 uur. Na 8 weken werd mij duidelijk gemaakt dat ik s’nachts niet meer hoefde te kolven. Mijn productie was meer dan voldoende voor ons zoontje, en mijn nachtrust erg belangrijk.

18 mei 2012, vandaag mag ons zoontje wat snuffelen. Hij is nu sterk genoeg om te gaan oefenen met happen aan de borst. Om dit makkelijker te maken gebruik ik een tepelhoedje.
En ja hoor, het lukt. Een paar kleine slokjes, wat zijn we trots.

In de loop van de dagen gaat het steeds beter en wordt hij voor en na het aanleggen gewogen. Zo weten we ongeveer wat hij heeft gedronken. Borstvoeding die hij te kort krijgt wordt aangevuld met een flesje.

Dan is het zover, na 14 weken ziekenhuis mag ons zoontje mee naar huis. Nu wordt het spannend. Helaas drinkt hij nog niet volledig uit de borst, dus krijgt hij nog een klein flesje borstvoeding na. Omdat ik thuis meer bij hem kan zijn en het een ontspannende sfeer is, verwachten ze dat ik thuis ons zoontje volledig aan de borst kan krijgen. Ik heb de eerste 5 weken geprobeerd om hem volledig aan de borst te krijgen, maar helaas is het niet gelukt.

Mij was verteld dat je zo vaak mag aanleggen als je kindje wilt, en dat dit nooit te veel kan zijn. Echter was mij niet duidelijk verteld dat je een kindje wel kunt overvoeden. Ons zoontje wist niet wanneer hij moest stoppen met drinken. Hierdoor kreeg hij te veel voeding binnen en last van buikkrampen. Dit betekende dat hij soms 1 uur aan de borst lag en wanneer ik hem eraf haalde hij begon te huilen, wat leek alsof hij nog meer honger had. Zijn zuigreflex wilde meer, om zo de pijn in zijn buik te verminderen. Maar die pijn werd alleen maar meer door de overvoeding.

Na 5 weken was voor mij de maat vol. Ik had besloten om 1 dag alleen maar te kolven en dit via de fles te gaan geven. Meteen veranderde ons kindje in een heel ander kindje. We konden hem voor het eerst rustig in de box leggen.

Vanaf die dag ging ik weer volledig kolven. Alleen s’nachts en s’morgens, de eerste voeding, gaf ik nog de borst. De borst kreeg hij dan voor +/- 15 á 20 minuten en niet langer. Binnen die tijd dronk ons zoontje ook zijn flesje leeg, dus dan moest hij binnen die tijd ook goed uit de borst kunnen drinken. Voor ons werkte dit heel goed.

Na 2 borstontstekingen, en doordat ik iedere keer moest kolven en borstvoeding op de fles gaf, ben ik dit na 14 weken gaan afbouwen.
Op 14 oktober heb ik voor het laatst borstvoeding gegeven en 16 november heb ik voor het laatst gekolfd. In totaal heb ik het 33 weken volgehouden.

Mijn conclusie:
Het kunnen geven van borstvoeding is iets heel bijzonders, maar het gaat niet allemaal vanzelf!

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn