Altijd als gisteren

door | 29 okt 2015 | Gastblog | 3 reacties

Ze hangen aan de muur, jouw foto’s van toen. Ik loop er elke dag langs. Soms vluchtig, soms sta ik even stil. Maar elk jaar, als je verjaardag dichterbij komt, kijk ik vaker. Langer. Intenser. Terwijl jij in de Lego gids zit te bladeren, druk met wat je allemaal zou willen hebben, ruik ik de geur van het ziekenhuis door de foto’s heen. De winter komt er aan. Het sneeuwde toen zo. Dagen. Weken. En jij. En wij. Wij waren in de warme armen van het ziekenhuis. Donker was wat jij nodig had. Een cocon. Ik kroop erbij. En alles. Alles. Ging onder mijn huid zitten. Ik kwam nergens meer. En toch, heb ik nooit zo intens geleefd als toen. Niks van wat ik ooit meemaakte kan ik zo terug roepen als dit. Zo voelen. Zo ruiken. Zo naar verlangen. Want dat is het ook. Ik kan er soms naar terug verlangen. Dat gevoel van toen. Mijn eerste kindje. Intensive care. High care. Mijn leven op zijn kop. Intens verdriet maar ook intens geluk. Zorgen om jou. Zorgen voor jou. Samen met de verpleegsters. Samen met papa. Die veel te grote luiers met die ieniemienie beentjes. Een wirwar van slangetjes. En dan proberen met je armen door twee gaten die luier te verschonen. Zo onzeker nog. En dan soms ineens die hand om je pink. Niet dat wij ons daar iets bij moest voorstellen. Je pakte alles wat je vast kon houden. Bij gebrek aan de navelstreng. Eten in het ziekenhuis. Ik papa bijpraten en dan samen koffie en thee bij jou. Not a care in the world. Behalve voor jou dan. Lieve verpleegsters. Verpleegsters die ons trots maakten. Had jij ’s nachts ineens bij de zusters zitten kletsen. Gezellig dat je dat vond! Ik kan me dat helemaal voorstellen. Je bent nu nog heel sociaal. Naar huis via de spoed, want de hoofdingang was al lang dicht. Parkeerabonnement in de automaat en naar huis door de sneeuw. Slapen. Morgen snel weer terug. Sinterklaas en twee Pieten voor jou alleen. En jij maar doorslapen. Kerstboompjes op de balie, de kerststal in de hal. Ik hing kleine balletjes aan je bed en dronk warme chocomel dat de verpleegster van huis had meegenomen. Je kon nog niks. Maar gaf me alles. Ik werd jouw moeder. Veel te snel. Maar nu jij jij bent. Nu jij bijna 5 bent. Nu zie ik jou in de foto’s en de foto’s in jou. Ik heb gevloekt en gehuild. Ik heb pijn gehad. Maar die tijd heb ik in mijn hart gesloten. Straks vieren we het leven. Jouw leven. Want hoe leven is. Dat heb ik geleerd. In die twee maanden dat jij er nog niet mocht zijn maar wel al was. Hoe het toen was zit heel goed bewaard. Soms denk ik er niet aan. Soms even. Maar in deze tijd. Zal het altijd als gisteren zijn. Hoeveel jaren er ook voorbij zullen gaan.

Meer over dit onderwerp

Als de dag van gisteren

Dolgelukkig stonden we met een positieve zwangerschapstest in onze handen. Nee niet 1 test maar 5! We weten het zeker, ik ben zwanger!! “Wij worden papa en mama, zo bijzonder.’’

Lees meer

3 Reacties

  1. annet

    heb het zelfde met mijn oudste mee gemaakt 26 en een half week toen hij geboren werd na 10weken mog hij mee naar huis hij wordt 29 november 26 maar elk jaar tegen deze tijd moet ik eraan denken

    Antwoord
  2. sonja

    kippenvel..precies wat jij schrijft..zo voelde het ook..dat ongelooflijke gevoel van onmacht..je staat erbij en je kijkt er na..wat heb ik gehuild en me schuldig gevoelt..waarom waarom moest je ze vroeg komen..de pijn voelde ik tot op mijn botten. wat keek ik uit naar de dag dat je mee naar huis mocht..maar het leken wel jaren…. uiteindelijk na 3 maanden was het de da .. ik straalde van top tot teen en nu 8 jaar later ben ik enorm trots op mijn meisje van toen 1200 gram en nu de meid van ruim 8 jaar oud!!!!!

    Antwoord
  3. yvonne

    ik heb 4 prematuur kindjes gehad .
    onze oudste dochter van 21 jaar is geboren met 36 weken
    onze 2de dochter van 19 jaar is geboren met 35 weken
    onze 1ste zoon is op 16 september 2006 met een zwangerschap van 16 weken komen te overlijden
    en onze 2de zoon van bijna 7 jaar is geboren met 34 weken
    en van alle 3 een stuitbevalling gehad.
    op het einde van de zwangerschap van onze jongste zoon bleek dat ik een afwijking had in de baarmoeder
    waardoor ik vroeggeboorte ‘s kreeg en stuitbevallingen.
    maar bij de beide dames is er niks meer van weer te vinden , dat het prematuur kindjes waren.
    bij onze jongste kun je het tot nu toe nog steeds zien d.m.v laag gewicht 18 kilo zwaarder is hij niet
    en de lengte begint nu te komen .
    maar ze doen het alle 3 super goed !

    Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *