Kraamkado’s voor een prematuur

Kraamkado’s voor een prematuur


Je beste vriendin heeft een baby gekregen, maar hij is veel te vroeg geboren. Daar zit je dan met je ‘rompertje in maat 68, omdat iedereen al maatje 56 koopt’. Dikke kans dat dit kindje deze romper pas aan kan wanneer hij al bijna loopt… Bovendien, de kersverse ouders hebben wel even iets anders aan hun hoofd en je wil eigenlijk een kraamkado kopen waar ze écht iets aan hebben. Alleen weet je niet zo goed wat, want dit is wel een heel andere situatie dan toen je zelf beviel van je acht-ponder. Om je op weg te helpen, willen wij je wat suggesties geven.

Een giraf is geen aap

In Een giraf is geen aap beschrijft Bianca de Ruijt, moeder van Tygo die te vroeg werd geboren en Kyra die overleed in vergevorderd stadium van de zwangerschap, de confronterende situaties waarin jonge ouders terecht kunnen komen. Ze vertelt over de NICU, de intensive care voor baby’s, over vroeggeboorte in het algemeen en over de belevingswerelden van familie en vrienden. Onderwerpen als oorzaken en onderzoeken, prikkels, borstvoeding, de afwezige roze wolk, vergelijkingen, je kindje achter moeten laten in het ziekenhuis en relaties onder druk, komen allemaal voorbij.

Babyboek voor Prematuren

Een babyboek is leuk, het is fijn om alle stapjes te kunnen noteren en later terug te kunnen lezen. Maar wanneer je baby veel te vroeg is geboren, kunnen deze boeken confronterend zijn. De mijlpalen die in de verschillende maanden kunnen worden ingevuld, die heeft jouw kindje nog helemaal niet gehaald. Het Babyboek voor Prematuren is speciaal afgestemd op deze situatie. Dit 88 pagina’s dikke boek begint al bij zwangerschapsweek 24 en gaat daarna pas verder met het eerste jaar van je te vroeg geboren kindje. Alle vragen zijn aangepast aan de situatie en er is extra veel schrijfruimte en plek voor foto’s. Het invullen van dit boek kan een goede hulp zijn bij de verwerking van alles wat je als ouder meemaakt en is voor later mooie manier om aan je kind te laten zien hoe bijzonder hij wel niet is.

Mijlpaalkaarten voor prematuren

Wanneer je baby te vroeg is geboren, zal hij een hoop kleine stapjes maken die voor ouders heel belangrijk zijn. Met deze mijlpaalkaarten voor prematuren kunnen zij alle mijlpalen vieren die hun baby bereikt op weg naar huis. Wanneer je hij één of twee kilo weegt, van de monitor af kan, uit de couveuse mag, naar een echte wieg verhuist en uiteindelijk natuurlijk wanneer hij mee naar huis mag. Deze mijlpaalkaarten zijn te koop als complete set, maar op Kaartje2Go vind je onze aangepaste serie. Stuur bij de grootste mijlpalen eens een kaartje om te laten merken dat je deze stappen met ze meeviert!

Benjamin ComfyStar

Een goede positionering en begrenzing beperkt stress voor een te vroeg en te klein geboren baby. Het stimuleert de neurologische ontwikkeling en gezond slaapgedrag. De Benjamin ComfyStar van Benjamin Care is een zacht korrelzakje dat je kunt gebruiken om je baby te ondersteunen. Je kunt het plaatsen rond zijn hoofd, nek of heupen of onder of tegen een armpje of beentje leggen. Door hem op te vouwen kun je hem verkleinen. De ComfyStar is in samenwerking met NIDCAP getrainde specialisten ontwikkeld, op basis van de nieuwste inzichten op het gebied van ontwikkelingsgerichte zorg en wordt in veel Nederlandse en buitenlandse ziekenhuizen gebruikt.

De ComfyStar zal binnenkort via Kleine Kanjers te bestellen zijn.

Rompertje van Luflie

Prikkels zijn niet goed voor veel te vroeg geboren baby’s en maken ze overstuur. Deze kleine baby’s moeten bovendien, vanwege de vele handelingen in het ziekenhuis, erg vaak uitgekleed worden en het aan- en uittrekken van kleding die over het hoofdje moet, is echt niet aan te raden. Deze witte romper van Luflie kan je helemaal openvouwen. Het sluit door middel van kleine plastic drukknoopjes. De zachte, goed rekbare katoen voelt prettig aan en de wasvoorschriften zijn op de stof gedrukt, waardoor er geen pijnlijke waslabels meer aanwezig zijn. De kleding van Luflie is ontwikkeld in samenwerking met verschillende Neonatologen en NICU-verpleegkundigen.


Met een van deze kado’s zullen de ouders zeker blij zijn, maar wees niet verbaasd als ze je laten weten dat ze nog geen bezoek willen ontvangen. Ze zijn misschien bang dat hun kwetsbare baby ziek wordt of kunnen zelf de drukte nog even niet aan. Je ziet het niet aan ze, maar momenteel leven zij in een soort parallelle wereld en alles in de ‘gewone wereld’ gaat nu even aan ze voorbij. Weet dat dit niet persoonlijk is en dat het hen goed zal doen om te weten dat je aan ze denkt. Als je je kado toch al graag wilt geven, stuur het dan gewoon even op met een lief kaartje erbij (als je iets bij kleine kanjers bestelt, kunnen wij je bestelling als kado versturen) en bezoek ze later, wanneer ze aangeven hier aan toe te zijn.




30 maart: thema vroeggeboorte en boekpresentatie

30 maart: thema vroeggeboorte en boekpresentatie

Iedere dag worden er volgens het CBS zo’n 43 baby’s te vroeg geboren in Nederland. Maar wat houdt het precies in als een kindje te vroeg geboren wordt? En wat kan het met je doen als je een kindje verliest? Tijd om een thema-avond in Schaijk te organiseren, gericht op vroeggeboorte.

Bianca de Ruijt, blogster voor Kleine Kanjers en auteur van het boek Een giraf is geen aap, gaat deze avond verder in op dit onderwerp. Ze vertelt over de NICU, de intensive care voor baby’s. Over vroeggeboorte in het algemeen en belevingswerelden van familie en vrienden. Onderwerpen als oorzaken en onderzoeken, prikkels, borstvoeding, de roze wolk, vergelijkingen, je kindje achter moeten laten in het ziekenhuis en relaties onder druk, komen allemaal voorbij.

Programma

19.30 – 19.45 uur: Ontvangst bij Welterusten in Schaijk
19.45 uur: Boekpresentatie ‘Een giraf is geen aap’ door Bianca de Ruijt

Na de boekpresentatie is er tijd voor een signeersessie, georganiseerd door BRUNA Schaijk. Er zullen leuke en originele producten voor baby’s gepresenteerd worden door Welterusten en er is gelegenheid om ongedwongen met elkaar in gesprek te gaan. Coördinatoren van de Vereniging voor Ouders van Couveusekinderen zullen ook aanwezig zijn.

Voor wie?

Deze avond is voor iedereen die te maken heeft gehad met een vroeggeboorte of geïnteresseerd is in dit onderwerp. Voor papa’s, mama’s, opa’s en oma’s, ooms en tante’s of wie hier dichtbij staan als vriend of vriendin. Maar zeker ook voor iedereen die werkzaam is in de zorg voor (te vroeg geboren) baby’s.

Over Bianca

Bianca heeft samen met haar partner Niels hun dochter Kyra verloren na vijf maanden zwangerschap. In een volgende zwangerschap is hun zoon Tygo 10 weken te vroeg geboren. Bianca verbaasde zich erover hoe weinig er nog bekend is over vroeggeboorte, hoe vaak het voorkomt en vooral welke optimalisaties er nog liggen. Ze had zelf de behoefte naar een algemeen ‘luchtig’ boek dat inzicht geeft over vroeggeboorte. Met dit doel heeft ze ‘Een giraf is geen aap’geschreven. In 2016 is het geldbedrag van de Nightingale Award van het Jeroen Bosch Ziekenhuis gewijd aan de drukversie van het boek en is er veel vraag vanuit ziekenhuizen naar het boek omdat het zich onderscheidt van andere boeken.

Aanmelden

Je kunt je aanmelden bij Welterusten en BRUNA in Schaijk (binnenlopen, mailen of reageren op Facebook). Of je kunt een e-mail sturen naar info@eengirafisgeenaap.nl. Vol = vol, meld je dus snel aan!

Hoe anders is het nu!

Hoe anders is het nu!

In november 2015 schreef Petra een gastblog voor ons, Achtbaan van emoties. Petra werd in 2014 na een zwangerschap van 32+1 weken moeder van Casper. Een paar weken geleden werd haar tweede zoon geboren. In dit tweede gastblog deelt met ons hoe spannend deze tweede zwangerschap was en hoe het voelt om nu met een normale termijn bevallen te zijn, kraamzorg te krijgen en alsnog op een roze wolk te zitten.

Daar ben je dan, onze lieve Lucas, geboren na een zwangerschap van 39.3 weken. Vandaag alweer 6 dagen oud. Wat een heerlijke 6 dagen. Ik geniet intens van elk moment. Hoe anders was dit twee en half jaar geleden toen je grote broer geboren werd. Hij was 8 weken te vroeg.

In mei kwamen we erachter dat ik zwanger van je was. Wat waren we blij en gelukkig. Maar direct spookten ook de eerste zorgen door ons hoofd. Zou het dit keer wel goed gaan? Zou je niet te vroeg komen? Zou je gezond zijn? Vragen die uiteraard niet met zekerheid te beantwoorden waren en waar we zo goed en zo kwaad als het ging mee moesten dealen. We probeerde het zo min mogelijk uit te spreken en te doen alsof het er niet was, maar op de achtergrond bleef dat stemmetje in ons hoofd. ‘Zouden we het nog een keer aankunnen? Wat staat ons nog te wachten?’ In februari had ik een miskraam gehad, dus toen we na 10 weken jouw hartje zagen kloppen was dat de eerste opluchting. De gynaecoloog vertelde ons dat er een wat vergrote kans was op een vroeggeboorte, maar dat we die kans nog konden verkleinen door progesteroninjecties. Dat hield een wekelijkse prik in vanaf 16 weken zwangerschap en er waren geen risico’s, voor zover bekend. Dus hier wilden we graag gebruik van maken. De verdere zwangerschap bleven de zorgen op de achtergrond steeds in ons hoofd. 24 Weken, levensvatbaar. 26 Weken, al ouder dan het kindje wat naast je broer in de couveuse lag. 31 Weken, nog steeds geen gebroken vliezen. 32 Weken, nog steeds zwanger. 34 Weken, jeetje dit gaat de goede kant op. 36 Weken, laatste injectie, wat een wonder dat we die gered hebben. Ontspanning. 37 Weken, nooit gedacht dat ik nu nog zwanger zou zijn. 39 weken, beter dan we ooit hadden durven hopen.

Of het nu de injecties zijn geweest of dat het dit keer anders ook zo was verlopen, maar na een ‘normale’ zwangerschap van ruim 39 weken kwam jij gezond en wel ter wereld. Wat een rijkdom, wat een zegen. Direct na de geboorte lag je een hele tijd op mama’s buik. Totdat je vader verschrikt vroeg of er niet even iemand naar je moest kijken. De verpleegster lachte en wuifde dit gelijk weg. Ze hadden het allang gezien, alles ging goed met je. Ohja, zo is het dus. Je hoeft niet te worden weggeplukt bij je moeder en met een leger kinderartsen mee naar een afdeling ver weg. We genieten.

Eenmaal thuis komt direct de kraamzorg. Dit kennen we nog niet. Er wordt direct voor ons gezorgd en we worden heerlijk in bed gelegd. Ik kijk naar buiten vanuit onze eigen slaapkamer met jouw tevreden aan mijn borst. Het heeft gesneeuwd. Intens gelukkig voel ik me. Dit is dus die roze wolk. Je broer is door het dolle. Hij komt steeds langs om je kusjes te geven.

Ik denk aan zijn eerste dagen. Zijn veel te kleine lijfje vast aan veel te veel snoeren en piepende apparaten. De melk door een sonde. Vechten moest hij. Vechten om groot te worden, om niet te vergeten adem te halen. Hij kon er niet zo tevreden bij liggen en moest het zo vaak helemaal alleen doen. Met alleen maar witte jassen om zich heen. Zijn speentje als enige vorm van veiligheid. De tranen stromen over mijn wangen. Ik had er alles voor over gehad om hem een fijnere, veiligere start te geven en had hem dit ook zo graag gegund.

Zou het van invloed zijn? Op de hechting met je ouders, op de manier van prikkelverwerking op.. nouja wat dan ook? We weten het niet, maar houden zielsveel van jullie allebei en hopen dat jullie opgroeien als gelukkige, gezonde mannetjes. En soms, ja af en toe, verwen ik je misschien een klein beetje extra. Mag jij toch nog gewoon je speen, wat anderen er ook van zeggen, want dat is zolang je trouwe vriend geweest. Wat zijn we trots op je!

Ik wil jullie vertellen hoe trots ik op jullie ben

Ik wil jullie vertellen hoe trots ik op jullie ben

Van Katinka kregen we deze brief om te plaatsen als blog. Haar schoonzusje stuurde hen en met deze brief willen zij alle andere ouders in dezelfde situatie een hart onder de riem steken.

Lieve Roy en Katinka,

Ik wil jullie vertellen hoe trots ik op jullie ben.

Op donderdagnacht (23 september) om 01:00 ging de telefoon. Het was pap die huilend zei: “Het is niet goed met het kindje”. Ik lag nog half te slapen en besefte pas na het telefoontje wat hij eigenlijk had gezegd. Toen ik vervolgens jou huilend aan de telefoon kreeg, brak mijn hart. “Kelsey, het is echt niet goed”. Samen met papa en Suzy (de beste vriendin van mama) zijn we direct naar Rotterdam gegaan. We hadden nog geen idee wat er precies aan de hand was. Toen ik jou daar zag lopen broertje, zag ik zoveel verdriet, angst en boosheid. Je vertelde dat de baarmoedermond al open stond en de voetjes er al doorheen waren gezakt. Als de kleine meid (toen wisten we nog niet dat het een meisje werd), nu zou komen, ze het niet zou overleven. Ze was nog te jong, pas 23 weken en 2 dagen.

Na enige tijd mochten we naar Katinka. Als een klein meisje lag je daar in het grote bed met ook zoveel angst en verdriet in je ogen. Ook ervoer je een schuldgevoel, maar dat was nergens voor nodig. Ondertussen kreeg je de ene pil na de andere naar binnen geduwd, mocht je niet lopen en moest je zoveel mogelijk blijven liggen. Bij velen kwam dan ook snel de vraag op, ‘Hoe lang gaat zij dit volhouden?’. Maar je hield vol en samen gingen jullie door het vuur om Jaël zolang mogelijk op haar veilige plek te kunnen laten zitten. Jaël hielp jullie daarbij, want zij haalde de gekste fratsen uit. De artsen voorspelden dat dit niet goed ging aflopen, maar daar gaf Jaël geen gehoor aan. Zij voelde nu al jullie warmte en liefde en daar wilde zij niet meer zonder. De dag daarna kwamen de weeën weer op, maar door de vechtlust van jullie drie en de weeënremmers sloegen jullie je er weer doorheen.

De dagen daarna begon je, Katinka, langzaam weer wat aan te sterken en mocht je weer lopen. Bijna twee weken verbleef je in het ziekenhuis, een kamer met veel knuffels, kaarten en bloemen. Samen met Roy eten bestellen of er werd weer eten gebracht door lieve vrienden. Jaël bleef een tijd rustig en passeerde zelfs de cruciale 24 weken grens! Vanaf dat moment werd er elke dag naar het hartje gezocht en geluisterd en dat bleek soms een hels karwei. Die kleine dacht zeker ‘Jullie moeten er iets voor over hebben om mijn hartje te horen’. Een week nadat jullie waren opgenomen, ontstond er op donderdagnacht weer veel onrust door de boodschap dat jullie zouden worden overgeplaatst naar een ander ziekenhuis, omdat er geen couveuse meer beschikbaar was. Direct daarna kreeg je weer sterke weeën. Jullie mochten toch blijven, want het ging nu echt gebeuren, zeiden de artsen en ze zouden haar gaan halen middels een keizersnede. Die artsen kenden alleen Jaël nog niet. Zij zakte een heel stuk omlaag waardoor een keizersnede niet meer mogelijk was met als gevolg dat zij toch nog langer kon blijven zitten toen de weeën weer weg waren getrokken. Hierdoor bleef zij nog een aantal dagen op haar veilige plekje en ging de hele overplaatsing niet door! Maar die zondag daarna hield zij op met het uithalen van haar fratsen en werd zij geboren met 24 weken en 5 dagen.

Een heel klein meisje, zo klein dat jullie haar niet aan de buitenwereld wilden en/of durfden te laten zien. Jaël was op de wereld en nu ging de achtbaan pas echt van start met ons achterin. En wat voor een achtbaan! Bij elk telefoontje schoot mijn hartslag omhoog. Elke dag bleef spannend, maar we kregen wat ‘steun/hulp’ van de webcam. Vanuit Maastricht konden we haar ieder moment van de dag bekijken. De dag na de geboorte zijn we langsgekomen. We kwamen jullie tegen op de gang en jullie waren vol van verdriet. Het ging wel oké met haar, maar ze is zo klein en kwetsbaar. Dat is wat jullie tegen ons zeiden. Jullie hadden gelijk. Ze is kwetsbaar, maar wat een wonder, een heel groot wonder!

Echt van haar genieten, durfden jullie nog niet, want ‘wat als…’. Een volkomen begrijpelijke reactie, want iedereen wist dat er heel veel risico’s op haar weg lagen. Toch had ik constant het gevoel ‘Dit komt goed’, maar dat is iets wat jullie destijds niet wilden horen.

Weken gingen voorbij en het van de beademing (tube) afkomen, bleek het grootste probleem. De tube moest er uit, want hij was slecht voor haar longen. Alleen ging dat niet zo makkelijk. De tube werd een groot onderdeel van onze achtbaan. Gelukkig stapte de tube eerder uit de achtbaan dan jullie en begon Jaël steeds meer zelfstandig te ademen. Goed nieuws! Jullie begonnen steeds meer te genieten en te durven dromen dat zij bij jullie zal blijven.

Helaas werden deze dromen op haar 32ste week weer flink op de proef gesteld! Jaël kreeg geen lucht meer en moest met spoed naar de operatiekamer. Ik had je aan de telefoon en voelde je grote verdriet. Misschien nog wel meer verdriet dan bij de vroeggeboorte zelf, als dat al mogelijk was. Jaël hoorde bij jullie en het kon dan toch ook niet zo zijn dat ze alsnog zou wegvallen!? Maar dit kleine meisje was en is zo ontzettend sterk dat ze er opnieuw bovenop kwam.

Sindsdien gaat het goed en is de situatie eigenlijk vrij stabiel. Vanaf een afstandje merkten wij dat jullie steeds meer begonnen te genieten. Wij kregen steeds meer foto’s. Jullie durfden haar steeds meer te laten zien. Vorige week nog de foto waar ze lachend op stond. Via het bericht voelde ik gewoon jullie trots! Ook hebben jullie zo genoten van het moment dat Jaël na 11 weken voor het eerst in een badje mocht! Dat het nu rustig is, betekent lang niet dat alle onzekerheid weg is. Toch is het belangrijk om samen proberen te genieten van dit enorme wonder! Niet alleen genieten van Jaël, maar ook van elkaar, want samen staan jullie sterk!

Ik houd van jullie!


Ineens moeder

Ineens moeder

Die schok. ..van een onbezorgde zwangerschap met een aantal kwaaltjes naar een levensbedreigende ziekte waardoor je ineens, zomaar moeder wordt van een veel te kleine baby. Die schok, die dreunt nog jaren later na. De onmacht die je voelt wanneer je lichaam je in de steek laat en niet kan doen waarvoor je als vrouw toch eigenlijk gemaakt bent, zullen weinig vrouwen herkennen. Gelukkig maar, want het HELLP syndroom komt niet vaak voor. Wanneer je hiermee bekent bent hoef ik je maar weinig uit te leggen. Misschien is dit verhaal dan een van herkenning. We staan vaak niet alleen met al onze emoties, maar (in mijn geval) zijn er weinig vrouwen om je heen met ervaring op dit gebied. Waardoor je vaak goedbedoelde adviezen krijgt, waar je maar weinig aan hebt. Maar goed ik dwaal af.

Ineens moeder dus, iets wat op dat moment moeilijk te beseffen is omdat je lichaam vecht om weer te herstellen. Ondertussen ligt er ergens in het ziekenhuis een mini baby’tje ook te vechten voor zijn leven. Het besef. …ik ben moeder…heeft even geduurd. Na de eerste nacht vroeg een zuster of ik wilde bellen naar de NICU hoe mijn zoontje het had gedaan vannacht. En toen ineens BAM….was het daar ineens. Schuldgevoel!! Ik had daar zelf nog niet aan gedacht. Ik was moeder geworden en had geslapen was wakker geworden en mijn zoontje was nog niet in mijn gedachten opgekomen. Oei. …het is zelfs moeilijk om het op te schrijven. Natuurlijk was ik bezorgd. Maar het was allemaal nog zo onwerkelijk. Het schuldgevoel was er bijna net zo plotseling als mijn zoontje. Waar ik mij nog meer schuldig over voel? Over het feit dat ik mijn zoontje niet 40 weken heb kunnen dragen. Over de borstvoeding…die kwam eerst heel langzaam op gang. Over dat ik mijn zoontje nadat ik thuis was gekomen alleen ‘s avonds kon bezoeken en natuurlijk in het weekend. Over het feit dat ik altijd moe was. Maar ook toen hij eenmaal uit het ziekenhuis kwam. Bij ieder bezoek aan het consultatiebureau, schuldig dat hij zo klein was, of niet genoeg groeide. Bij de peuterspeelzaal…….omdat hij weinig contact maakte met andere kinderen. Op school, dat hij zich afsluit tijdens het kringgesprek, dat hij zijn concentratie niet lang kan vasthouden, dat hij de cito toets niet goed maakt.

Bij alles waar mijn kind gemeten wordt aan de norm en hij te kort schiet voel ik mij schuldig. Want ook al weet ik dat ik geen controle had over dat moment waarop hij gehaald moest worden. Mijn lichaam….en dus ik. …ben de oorzaak van dit alles. Waar ik kan wil ik hem helpen. Probeer ik de paden wat makkelijker voor hem te maken, het leven wat vrolijker en gezelliger te maken. Probeer ik mensen aan het verstand te peuteren waarom mijn zoontje is zoals hij is. Hoe hij wel leert, wat hem interesseert, hoe je hem kan laten groeien. Want ik zie nog steeds dat kleine ventje in de couveuse die zo machtig hard kan vechten. En deze keer kan ik wat doen. Ben ik niet machteloos. En compenseer ik dus voor wat ik toen niet kon.

Ik weet dat ik er niets aan kon doen, het was niet mijn schuld ik deed het niet expres. Maar zo voelt het niet altijd. Het is het gemene stemmetje dat mij nog steeds kan raken. Het is allemaal jouw schuld!! Dan roep ik soms terug. …niet waar, ik ben onschuldig. Maar het klinkt vaak niet zo overtuigend. Het is iets waar ik bijna elke dag mee worstel. De ene dag win ik het gevecht makkelijker dan de andere dag. Maar uiteindelijk. ….kom ik boven.

Dit is een gastblog van Rianne Kasler, al 7 jaar trotse moeder van een prematuur.