De ‘beste moeder competitie’

door | mei 22, 2013 | Emoties | 10 reacties

Ik vraag me wel eens af, wanneer ben je nou een échte goede moeder?

Eten je kinderen dan altijd biologisch en brengen ze dat voedsel vanaf dat ze kunnen zitten met hun eigen handen naar hun mond? Hebben ze de Intertoys nog nooit van binnen gezien? Zitten ze terwijl jij kookt op het aanrecht en helpen met de bereiding zonder in de pan te willen roeren of hun handjes in het vuur te steken? Hebben ze geen speen of knuffel (want dat is allemaal maar surrogaat troost ter vervanging van de moeder en die is er natuurlijk altijd) en slapen ze altijd bij je in bed? Worden je kinderen enkel rondgedragen in draagdoeken van hoogwaardige kwaliteit en krijgen ze borstvoeding totdat ze in keurig Nederlands kunnen zeggen: ‘Nee dank u mama, ik hoef niet meer’? Het is misschien een tikkeltje overdreven wat ik hier schets maar het is wel het gevoel dat ik soms krijg in de (sociale) media.

Ik kan je vertellen, een prematuur moeder verliest in deze ‘beste moeder competitie’ altijd.

Als prematuur moeder kun je er niet altijd zijn. Hoe erg je ook je best doet, een ziekenhuis is geen thuis en ’s nachts moet je toch ergens slapen. Een speentje biedt troost en een knuffeltje met mama’s geur is fijn als mama er dan niet is. Hoe graag je ook borstvoeding geeft en hoe hard je ook je best doet het te laten slagen, extreem prematuren hebben nog geen zoogreflex en moeten dat aanleren. Terwijl ze al zoveel energie moeten steken in andere dingen die ze nog helemaal niet hadden hoeven leren als ze nog gewoon in de buik hadden gezeten. Soms is in leven blijven al een opgave genoeg. En ja, dan mislukt de borstvoeding vaker dan dat het slaagt.
Rapley is volgens de ‘beste moeders’ natuurlijk dé manier om te leren eten. Maar wat als je kindje last heeft van negatieve mondstimulatie door de sonde die weken, maanden in zijn keel heeft gezeten? Dan eet je kindje soms anderhalf jaar alleen maar gepureerd voedsel omdat hij van al het andere gaat kokhalzen. Als hij tenminste al is gaan zitten rond die tijd want welke prematuur moeder gaat er niet naar een fysiotherapeut met haar kind omdat de fysieke ontwikkeling achterblijft?
En wat zou je graag je kindje bij je in bed laten slapen. Dicht tegen je aan waar het altijd veilig is. Maar zijn ‘wiegje’ staat in een ver en kil ziekenhuis. Met glas eromheen en een kacheltje erin om hem warm te houden en deurtjes waar je je handen door kan steken om hem te troosten als vasthouden niet kan.

En zo kan ik nog wel even doorgaan. Nee, wij prematuur moeders doen niet mee in de ‘beste moeder competitie’. Wij slaan ons erdoor heen en doen wat we kunnen. Terwijl de wereld onder je voeten wegzakt en je die weer probeert op te bouwen zo goed en kwaad als dat gaat, is het enige dat je hoopt dat je kind later in goede gezondheid kan zeggen:

Jij was de beste moeder mama…




Meer over dit onderwerp

Tips voor ouders van een premature baby in het ziekenhuis

Tips voor ouders van een premature baby in het ziekenhuis

Jullie zijn papa en mama geworden en je bent ouders geworden van een premature baby. Dat jouw kindje op de NICU ligt is een spannende tijd. Sommige gebeurtenissen die normaal simpel zijn, worden nu opeens een uitdaging. Een tijd waarin veel gebeurt. Mooie,...

Urenlang zat ik naast zijn bedje

Urenlang zat ik naast zijn bedje

Het oudste kind van Hanneke de Wit (35) werd na een zware zwangerschap acht weken te vroeg geboren. Genieten van een onbezorgde kraamtijd was er voor Hanneke niet bij, ook omdat ze nog te maken kreeg met de gevolgen van een zwangerschapsvergiftiging. Hanneke (35):...

Je ziet er niks meer van

Jullie zoon of dochter is te vroeg geboren. Misschien 5 weken te vroeg, of 8 weken te vroeg of zelfs nog vroeger. Jullie hebben een traject meegemaakt op de NICU en/of de couveuse afdeling. Er hebben mijlpalen plaatsgevonden, de kolf borstvoeding sessies in de...

10 Reacties

  1. Hester Visser

    Eén woord: prachtig. Dus niet ontroerend, niet treffend, één woord: prachtig.

    Antwoord
  2. Saskia

    Zooooo herkenbaar! Ik heb in tijden niet zo lekker gehuild 🙂 Dat lucht op!

    Antwoord
  3. Annelies

    Hoewel al vijf jaar geleden en nu kanjer van een dochter erg geraakt door ‘de beste moeder competitie’.
    Geen minuut verlof gehad en ook de ‘oh zo fijne kraamtijd samen thuis’ finaal gemist.
    Hopsakee, opeens moeder geworden en daar sta je dan met al je zorgen bij een couveuse. Het ziekenhuis polsbandje dat om mijn duim past ligt nog in mijn bureaulade en gaat nooit meer weg.

    Antwoord
  4. Elvira

    Mooi geschreven!

    Antwoord
  5. Vicky

    De waarheid…
    We slaan ons er door heen, ook als het voor de anderen al ‘lang in orde lijkt te zijn’… Heel mooi geschreven!

    Antwoord
  6. Jantine

    En daar waren de tranen weer. Prachtig geschreven Jackelien! Respect. Echt prachtig onder woorden gebracht. Dikke kus!

    Antwoord
  7. marike

    klopt idd!
    en dit is óns geheim:
    kleine kanjers met supermama’s!

    Antwoord
  8. Marja

    Woww mooi geschreven!
    Het is een tijd geleden dat ik een traan moest wegpinken maar nu kwam er toch echt weer een.
    Super.

    Antwoord
  9. Susan

    Jeetje wat mooi, tranen lopen over m’n wangen…
    Zo herkenbaar

    Antwoord
  10. Cynthia

    Prachtig!
    En zo herkenbaar…

    Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *