Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn

Vier jaar is het alweer geleden dat ik ziek werd. Vier jaar is het alweer geleden dat mijn kleine kanjer, mijn grootste schat, werd geboren met 27 weken en 5 dagen.

12 september begon als een dag als alle anderen, maar het was wel anders dat ik die dag naar de gynaecoloog moest voor controle in plaats van de verloskundige. Ik voelde me al een paar weken niet lekker, hield vreselijk veel vocht vast en zag het eigenlijk niet meer zitten om zo door te lopen tot 40 weken. Gelukkig zag de verloskundige ook in dat het niet goed ging, al was mijn bloeddruk op dat moment normaal. Ze stuurde me dus door en al snel bleek in het ziekenhuis dat mijn bloeddruk veel te hoog was, mijn urine vol eiwitten zat en mijn bloed afwijkingen vertoonde. Conclusie: Pre-eclampsie en HELLP-syndroom.

Ik moest meteen in het ziekenhuis blijven. De dagen die volgden waren heel spannend. Zakt de bloeddruk? Mag ik nog naar huis? Hoe lang mag mijn kindje nog in mijn buik blijven wonen? Komt alles goed met dit kindje? Maandag 17 september 2007 bleek het ctg ineens niet goed te zijn en mijn bloedwaarden verslechterden ook, mijn zoon moest met een keizersnee geboren worden. Ik mocht gelukkig een ruggenprik krijgen en mijn man kon erbij zijn. Onze zoon werd geboren en meteen meegenomen, ik heb hem niet gezien. Het ging zo snel dat mijn man niet eens merkte dat hij al weg was en hij bleef dus bij mij. Wat ik eigenlijk ook wel prettig vond. Daarna volgden spannende uren. Mijn man mocht nog niet naar onze zoon toe omdat hij nog niet stabiel was en ik mocht al helemaal niet gaan kijken omdat ik te ziek was.

Na een paar uur mocht mijn man erheen en even later kreeg ik een foto te zien. Dit was hem dan. Gek om ineens moeder te zijn van zo’n klein kindje, ik voelde er niet veel bij.

De volgende dag, ’s middags mocht ik dan ook naar dat kleine vechtertje toe. Vanaf dat moment werden we geleefd. Ik was aan het herstellen van de Hellp en van de keizersnee maar eigenlijk was daar geen tijd voor. Ik wilde toch regelmatig bij mijn zoon zijn en ik moest ook nog minstens 6 keer per dag kolven.

Dat was voor mijn gevoel het enige wat ik voor hem kon doen. Wat een rollercoaster was ons leven toen. We gingen van goed nieuws naar slecht nieuws, van infectie naar infectie en van hoop naar vrees. Er zijn dagen geweest dat ik het liefst onder een dikke steen wilde kruipen en pas eronder vandaan wilde komen als deze nachtmerrie voorbij was. Toch waren we ook heel sterk. Het leven ging door en bij alles wat er met onze kleine vent gebeurde stonden we aan zijn zijde. We steunden ons kind, hielden zijn handje vast als er onderzoeken uitgevoerd werden en troostten hem. Ik heb weleens het gevoel gehad dat ik afgestompt was in die tijd en dat was denk ik ook wel echt zo, maar het had allemaal maar één doel. Overleven! En we hebben het overleefd!

We zijn nu vier jaar verder. Onze zoon is opgegroeid tot een echte kleuter. Het gaat goed met hem en hij gaat nu al een paar weken naar de kleuterschool. Weer een moment van loslaten en vertrouwen hebben. Net zoals we hem al los moesten laten en vertouwen in hem moesten hebben toen hij net geboren was en in het ziekenhuis lag. Het was heel dubbel om hem naar de basisschool te brengen op zijn eerste dag. Enerzijds ben ik supertrots, anderzijds ben ik heel bang wat hij nog op zijn pad gaat tegenkomen, al dan niet als gevolg van zijn vroeggeboorte. Ik zie dat hij op bepaalde vlakken nog niet zo ver is als andere kindjes van zijn leeftijd die wel op tijd geboren zijn en hij heeft een erg pittig karakter, maar ondanks dat ben ik ervan overtuigd dat hij er wel komt in het leven. Is het niet linksom, dan wel rechtsom. Hij heeft al zo enorm moeten vechten om überhaupt te leven, dus met die vechtlust gaat hij bereiken wat hij wil.
Lieve schat van me, leef je leven, laat je door niemand tegenhouden en wordt een gelukkig en positief mens! Ik hou van je met heel mijn hart en ziel!

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn