Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn

In de maand November delen wij een serie gastblogs die elk op een andere manier laten zien wat een enorme impact een vroeggeboorte kan hebben. Niet alleen op het leven van de te vroeg geboren baby zelf, maar ook op dat van de familie en vele anderen. We mogen er trots op zijn hoe sterk deze gebeurtenis ons heeft gemaakt en willen in november stilstaan bij de SuperPower die het ons gegeven heeft!
De vijfde in de serie is dit blog, geschreven door Marijke. Marijke werd in 2010 tante van Tygo. Tygo is met 29+1 week geboren.

5,5 jaar geleden ben ik tante geworden….

Niet van zomaar een kindje, nee van mijn neefje! Mijn neefje die volledig onverwachts met 29+1 week geboren werd. Zelf was ik 28+1 week zwanger en op vakantie in Spanje, toen mijn zus me belde. Haar baby was geboren.

He??? Hoe dan? Dat kan niet, onze baby’s zijn nog niet klaar!!

Omdat ik ook zwanger was en m’n zus mij geen stress wilde bezorgen, kreeg ik een milde versie van het verhaal. Haar placenta was losgelaten en mijn neefje is met een spoedkeizersnede geboren. Naar omstandigheden ging het goed. Ze lagen in het WKZ en ik kreeg de inloggegevens van de webcam. Nadat we hadden opgehangen ben ik naar de computer gegaan om in te loggen. Tranen in mijn ogen, een steek in mijn buik; daar lag de mini baby van mijn zus. Met een hand van zn vader op zich en de hand van mijn zus erbij.

Ik moest NU naar huis!

Gelukt om onze vlucht om te boeken en nog geen twee uur later waren we onderweg naar het vliegveld. ’s Avonds laat kwamen we aan op Schiphol.

De volgende ochtend konden we nog niets, want we moesten wachten tot het bezoekuur begon. Volledig machteloos en bezorgd zaten we thuis te wachten. Toen mijn zus belde, schoot iedereen meteen in de stress. Angstig voor wat er komen ging, nam ik de telefoon op. ‘Hij heeft een naam, we noemen hem Tygo. Tygo staat voor geluk, iets wat hij heeft gehad omdat hij er nog is en iets wat hij nog heeeeel erg nodig heeft.’

Weer tranen in mijn ogen, mijn neefje heet Tygo!

’s Middags mocht ik eindelijk naar ze toe. Heel fijn om er te zijn. Toch was het ook ongemakkelijk, want wat zeg je tegen mensen die net ouders zijn geworden, maar vrezen voor het leven van hun baby? Je wilt helpen, maar weet eigenlijk helemaal niet hoe.

Nadat ik bij mijn zus was geweest, mocht ik samen met haar naar Tygo toe. Ik duwde haar bed samen met haar vriend door de gangen naar de NICU. Een bijzondere wereld, die ruikt naar alcohol en waar het constant piept, verder is het er vrij rustig en stil. Nadat ik mijn sieraden af had gedaan en goed mijn handen had gedesinfecteerd liepen we naar de couveuse van Tygo. Daar zag ik voor het eerst in levende lijve mijn kleine neefje. Het voelde zo gek, ik keek naar hem en besefte me dat ik precies zo’n jongetje nog veilig in mijn buik had. Raar voor mij, pijnlijk voor mijn zus.

Later die middag kon ik naar de stad om een kolf voor mijn zus te kopen. Ik heb toen ook spuugdoekjes gekocht, die voor Tygo als dekentjes gebruikt werden. Het voelde goed om iets te kunnen doen en het voelde goed om kleine cadeautjes voor mijn kleine neefje te kopen. Want ook al was het ontzettend moeilijk en spannend, mijn neefje verdiende toch net als iedere pasgeboren baby cadeautjes?!

Tygo en z’n ouders hebben het heel zwaar gehad, hij heeft 106 dagen in het ziekenhuis gelegen en is meerdere keren geopereerd. Hij heeft nog steeds veel controles en een achterstand, maar het gaat heel erg goed met Tygo.

Ik ben ontzettend trots om tante te mogen zijn van mijn inmiddels grote, stoere neefje!

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn