Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn

In november is onze zoon 3 jaar geworden. Eigenlijk hadden we nu, in januari, zijn verjaardag moeten vieren. Daarom gaan we nu naar de jaarlijkse controle in het ziekenhuis. Ik ben altijd blij om ‘onze dokter’ weer te zien. Zij kent onze zoon, medisch gezien, toch het allerbest. En ik heb wel weer wat vragen voor haar.

Met een prematuur heb je altijd vragen en zorgen. Vanaf het moment dat ze geboren worden weet je niet wat ze gaan mankeren en welke problemen ze gaan krijgen.

Als ze ontslagen worden uit het ziekenhuis en alles ‘goed’ lijkt, is er vaak nog steeds een lange weg te gaan.

Alles gaat vooral ook langzamer en moeizamer. Als je het niet kan vergelijken met een ander kind valt het misschien niet zo op, maar kan je dat wel dan zie je dat alles anders is.

Ruim 3 jaar zijn we nu verder. En hoewel onze zoon heel veel dingen goed kan, kan hij heel veel dingen ook niet. Als ik hem zie lopen en spelen naast andere kinderen maak ik me zorgen. Rennen, klimmen, klauteren, hij kan het allemaal niet. Zo valt hij over zijn eigen voeten en is niet sterk genoeg om voor zichzelf op te komen als andere kinderen iets van hem afpakken.

Volgende week beginnen we (opnieuw) met fysiotherapie. Hopelijk helpt het hem iets sterker te worden. En als hij zich sterker voelt, kan hij misschien ook wat meer voor zichzelf opkomen. Nu zit hij nog veilig onder mijn vleugels. Deze peuters, die doen hem nog niet zo veel kwaad.

Maar de buitenwereld is zo groot en boos. Ik kan hem niet altijd beschermen. Of zeggen: ‘Voorzichtig met hem hoor, hij is prematuur.’

Dus daar zitten we dan, op de controle. De dokter geeft antwoord op mijn vragen. Maar op de vragen hoe de prematuriteit verder zijn leven zal beïnvloeden, daar heeft zij ook geen antwoord op.

Maar allemaal houden we zijn hand vast. Bij elke stap de grote boze buitenwereld in. Soms als prematuur. Maar ook gewoon. Als kind.

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn