Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn

Aan het begin van mijn zwangerschap vond ik het vooral eng en spannend om moeder te worden. Het ging allemaal zo snel, het duizelde me toen ik een positieve test zag.

Nu duizelt het me om heel andere redenen. Omdat mijn lever het niet meer goed doet, mijn nieren er langzaam mee stoppen, mijn bloeddruk VEEL te hoog is en ik mezelf EN Lassie langzaam aan het vergiftigen ben.

Maandag had ik controle bij de VK, iets hogere bloeddruk, maar niet schrikbarend. Rustig aan doen en niet meer werken. Dinsdag vertrouwde ik het niet. Noem het een gevoel… Tegen iedereen in ben ik toch nog een keer naar de VK gegaan. Mijn bloeddruk rees de pan uit. VEEL te hoog. Een urinetest gaf aan dat er eiwit bij zat. ‘U moet DIRECT naar het ziekenhuis mevrouw’! oke.. wow…
Faab opgehaald en doorgereden, en daar echo’s bloedonderzoek, urine onderzoek, CTG en weet ik wat voor tests allemaal gehad. Uitslag? U moet blijven! Het is te gevaarlijk om naar huis te gaan. U moet in bed blijven hier en we gaan u 24 uur per dag in de gaten houden… Zit je dan… Vreselijk vond ik het! Ik kon thuis toch ook in bed liggen? EN met Lassie is alles goed, dus wat is het probleem!!

Inmiddels ben ik 5 dagen verder, tig artsen gezien, MINSTENS een liter bloed getapt, 20 keer bloeddruk gemeten, potjes VOL geplast. Het is een levensbedreigende situatie. Voor ons allebei. De vraag is nu hoelang we samen mijn lijf kunnen blijven delen. Ik vergiftig hem, maar dat komt omdat hij IN mijn lijf is. Hij is pas 34 weken maar loopt enorm achter ook nog eens in groei! 1300 gram… Elke dag in mijn buik is er weer 1. Dus we kijken per dag wat verantwoord is. Maar voorlopig is het ziekenhuis mijn ‘thuis’.

DOODENG. Je weet niet wat er gaat gebeuren, niet wanneer het gaat gebeuren. Wat komt er voor kindje uit. Hij gaat het HEEL zwaar krijgen. Ik ga het zwaar krijgen. Ik voel me elke dag zieker worden. Maarja… Volhouden is alles wat ik kan doen voor die smurf. De artsen staan versteld van de veerkracht van deze kleine miniatuur. Dat zien ze niet veel. Een baby in deze situatie zou er veel slechter aan toe moeten zijn. Lassie niet hoor! Die vecht al weken in mijn buik, en daar gaat ie vrolijk mee door! Nu al een kleine bikkel, net als zijn vader. We houden de moed er maar in. Ik mis Faab enorm! Vreselijk om zo uit elkaar te leven. Maar wat ben ik apentrots op mijn man. Die alles maar even regelt thuis en hier. De grootste kanjer die je je maar kan wensen!
En mijn lieve vriendinnen die allemaal aan me denken. Mijn kleine vriendje Kenji die al 3 keer geweest is om even snel met me te knuffelen. Dan zie ik een positief voorbeeld. Dat doet me goed.

Af en toe vliegt het me aan. Dan krijg ik het spaans benauwd en schiet ik enorm in de stress. Maar dat lijkt me vrij normaal in deze situatie. En veel tijd om te piekeren heb ik niet met al het bezoek en de onderzoeken. Ondertussen hou ik me zo koest mogelijk, bereid ik me een beetje voor op wat komen gaat… Duimt iedereen met me mee dat onze kleine Lassie straks buiten mijn buik door blijft vechten? Denk maar aan ons.

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn