Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn

Mijn nieuwe ‘vaste prik op de bank-moment’ is tegenwoordig de serie ‘Kleine Baby’s Grote Zorg’ over het wel en wee op de afdeling Neonatologie van het Erasmus MC Sophia in Rotterdam. Toevallig ook het ziekenhuis waar ik zelf ben bevallen van mijn beide zoons en waar mijn oudste ook op de Neonatologie heeft gelegen na zijn geboorte met 30 weken. Een hoop herinneringen komen weer boven en af en toe staan de tranen in m’n ogen als ik ouders hoor vertellen over wat wij ook hebben meegemaakt en de gevoelens die wij ook hebben gevoeld.

Afgelopen woensdag werd ik weer terug in de tijd geslingerd. Een tweeling werd veel te vroeg geboren. ‘Als het mogelijk is, wordt de baby bij de moeder gelegd voordat hij naar de afdeling gaat’ vertelde de voice-over. En ik zie de moeder in het bed herenigd worden met haar kind en voel even een steek van jaloezie. Ik zie ineens mezelf weer liggen. Ik herinner het mij zelfs niet eens meer – zo snel ging het allemaal – maar er is een foto van mij waar ik kijk naar de couveuse die weg rijdt de verloskamer uit. Niks contact, niks bij me liggen. Pas veel later zag ik hem terug en nog uren later lag hij pas op mijn borst. Die eerste momenten waren we gescheiden van elkaar.

Er is nu veel te doen over natuurlijke keizersnede. Het kind wordt meteen op de borst bij de moeder gelegd in plaats van pas veel later als de moeder al gehecht en aangekleed op de kraamafdeling ligt. Alle controles en het hechten gebeuren terwijl moeder en kind samen blijven. Ook dat kan nu dus tegenwoordig (nog lang niet overal maar het begin is er!).

Ik denk dat achteraf gezien mijn zoon ook even bij me had kunnen liggen. Want hij deed het heel goed, had een hele goede start. Ik word verdrietig als ik er aan denk dat wij die eerste belangrijke momenten niet meer over kunnen doen. Wat was het mooi geweest als wij ook…

Maar ik ben blij om te zien dat het er tegenwoordig ook anders aan toe kan gaan. Het lijkt wel alsof het steeds belangrijker wordt dat moeder en kind bij elkaar zijn die eerste momenten vlak na de geboorte. En dat het ook kan als je kind te vroeg (mits sterk genoeg natuurlijk) of via een onnatuurlijke weg geboren wordt.

Voor ons is het te laat. Ik moet accepteren dat het is gegaan zoals het is gegaan. Maar voor alle toekomstige ouders en hun kinderen is het toch een klein stukje minder pijn van de wond van een vroeggeboorte.


Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn