Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn

Ik loop met mijn ziel onder mijn arm rond.
Als iemand aan me vraagt hoe het met me gaat zeg ik ‘goed’. Maar is dat wel zo? Gaat het wel zo goed? Het antwoord is nee. Want het is weer ‘die tijd van het jaar’. Welke tijd? Nou, die tijd van het jaar dat ik met mijn hoofd in het verleden hang.

Die tijd, 5 jaar geleden, waarvan ik nu nog zo ongeveer van minuut tot minuut weet wat er gebeurde en hoe ik me voelde. Vandaag is de dag dat ik opgenomen werd. Over 5 nachtjes slapen is het 5 jaar geleden dat mijn lieve zoon geboren moest worden. ’s Nachts lig ik wakker en beleef ik alles opnieuw. Je zou denken dat het na 5 jaar wel eens over zou zijn, maar ik kan volmondig zeggen dat het niet over gaat en ik ben ervan overtuigd dat dit elk jaar zo gaat zijn in meer of mindere mate.

Ik geloof ook dat dit niet erg is. Ik hoef het ook niet te vergeten. Ik WIL het ook NIET vergeten. De grootste pijn is ook wel weg, maar toch hang ik elk jaar een paar dagen in dat verleden waarin mijn nieuwe toekomst ontstond. Een toekomst samen met onze zoon, want dat geluk hadden wij!

Dus laat mij maar een paar dagen per jaar in het verleden bivakkeren, al peinzend over wat was, maar ook denkend over wat er nog gaat komen. En over 5 dagen vieren we dat onze kanjer een overlever is en hopelijk nog een mooie toekomst voor zich heeft, met alle uitdagingen die daarbij horen. Ook dat hoort bij ons verleden en onze toekomst.


Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn