Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn

Het is een rare dag vandaag,
Precies een jaar geleden.

Het is een rare dag vandaag,
Nooit verwacht dat ik er met zoveel weemoed op terug zou kijken.
Toen ik vanmorgen naar het werk reed langs het ziekenhuis.
Draaide mijn maag om. Ik voelde me weeïg worden.
Mijn kinderen achterin, dat wel.
Dat had ik vorig jaar niet kunnen dromen…

Ik zag de lichten branden op de kamer.
Voor het raam, dat was mijn plek.
Een bos bloemen kleurde het geheel.
Maar het was een masker van al het verdriet dat ik voelde.

Niet wetende dat ik nog zoveel spannende dagen en weken tegemoet zou gaan.
Maar eigenlijk hadden dat er nog veel meer moeten worden.
Want wat waren jullie klein en hulpeloos.
De tijd was nog niet rijp voor jullie.
Mijn lichaam faalde en ik wilde het niet.

Dag in, dag uit,
van scan naar scan.
Geen controle meer over de situatie,
niet wetende wat er komen zou.

Tot het moment daar was en jullie eruit moesten.
De wielen rolden me de operatiekamer in.
Twee wiegjes lachten me toe.
Nu moest het echt gebeuren.
De weeën waren niet meer te stoppen.
De pijn was onverdraagzaam.
Maar het deed nog veel meer pijn dat ik niet wist wat er uit mijn buik werd gehaald.

Alles is goed! Alles is goed!
Ik heb twee prachtige meisjes.
Ik herken ze niet, zo klein.
Ze aanraken durf ik niet.
Maar het is van mij.
Ik voel het en ik vind ze prachtig.

Het is een rare dag vandaag,
ik rijd terug van het werk naar huis.
Mijn meisjes liggen te slapen in de auto,
Een glimlach op hun gezichtjes.
Ze hebben gespeeld en het leuk gehad.
Ze zijn nu net als alle normale kindjes
Maar toch net wat specialer.

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn