Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn

Aanstaande donderdag 17 november, is het Wereld Prematurendag (WPD). Hiervoor help ik de werkgroep voor WPD om een aantal acties en evenementen te organiseren. Dit jaar is de werkgroep aan de slag gezet met het thema ‘het kan jou ook gebeuren’. Nou en dat thema kwam op de één of andere manier bij me binnen. Nu ben ik positief ingesteld, ook als ik schrijf. Maar dit thema brengt een aantal pijnpunten bij me naar boven.

Want tijdens de zwangerschappen was ik hier totaal niet mee bezig, dat het kon gebeuren. Alles leek normaal, ik fietste bij wijze van spreken door de zwangerschap heen. Toch hebben wij totaal onverwacht onze dochter Kyra na 5 maanden zwangerschap verloren. Bij de volgende zwangerschap zijn we ook weer verrast dat ‘het toch echt kan gebeuren’, een vroeggeboorte. Onze zoon Tygo is 10 weken te vroeg geboren.

Als we dan de zin in het algemeen even opzij zetten, dat het inderdaad iedereen kan gebeuren, wat is ‘het’ dan? Wat is nu ‘het’ dat het zo heftig kan maken een vroeggeboorte?

Voor mij was dit bij het verlies van Kyra de stilte na de geboorte, met het verdriet en gemis wat je een plekje moet en gaat geven.
Bij de vroeggeboorte van Tygo het onverwachte en de overmacht. Hoe gaat dit aflopen en het feit dat ik zelf zo weinig kon doen. Schuldgevoel, daar heb ik ook echt mee geworsteld. Voor degene die meer van mij hebben gelezen weten dat ik een schot in mijn baarmoeder heb, wat één van de oorzaken is van vroeggeboorte. Natuurlijk is het onzin dat je schuldgevoel hebt. Want je kunt er zelf niets aan doen. Je lijf is nu eenmaal hoe het is en/of doet dingen niet expres. Maar toch ervaren sommige moeders schuldgevoel (lees: ik ook!). En dat is echt wel een pittige wedstrijd, dit gevoel.

Maar ‘het’ is zeker ook besef hoe Tygo dit zelf ervaren moet hebben.
Ervaren om gelijk na de geboorte allerlei toeters en bellen mee te maken. Feit dat hij echt zelf letterlijk moest knokken. Dat hij ons op veel momenten toch niet dichtbij zich in de buurt had.

Er is mij gevraagd of ik morgenvanavond (14 november) tijdens het programma van de start van de week voor het couveusekind in het Sophia Kinderziekenhuis wil belichten hoe ik het thema ‘Het kan jou ook gebeuren’ ervaar. Na deze vraag stond er binnen 10 minuten een gedicht op papier. Hoe spannend ik het ook vind, ik ga het gedicht vanavond delen aan het publiek in de zaal en nu aan jullie. Ja even gewoon een keer rauwe emotie, wat bij me opkwam bij ‘Het kan jou ook gebeuren’.


Het kan jou ook gebeuren

Het kan jou ook gebeuren.
Een kindje verliezen, tijdens de zwangerschap gaat het mis.
Na de geboorte stilte, om nog niet te spreken over een onbeschrijfelijk gemis.

Het kan jou ook gebeuren.
Door welke oorzaak dan ook, komt jouw kindje veel te vroeg.
Overmacht, angst en misschien onnodig schuldgevoel overvalt je.
Hoop op een goede afloop. Ja het vertrouwen op een goede afloop,
dat alleen is je voor nu even genoeg.

Het kan jou ook gebeuren.
Je bent net geboren, maar hoort geen lieve woordjes of voelt geen geborgenheid.
Je ligt op een tafel omringd door artsen.
Plakkers, infusen en sondes komen tegelijk op en in je lijf.
Je snapt er niks van, maar de zorg die je op dat moment krijgt is absolute noodzakelijkheid.

‘Nee ze beseffen dit nog niet’, hoor je iemand zeggen.
Besef is er wel degelijk, ik moet dit aan het gevecht.
Om te groeien en te voltooien, in een couveuse het zelf even alleen zien te rooien.
Papa, mama waar zijn jullie nou?
Waarom hoor ik niet voor ieder slaapje ‘kleine kanjer ik houd van jou’?

Het kan jou ook gebeuren.
De zorgen bij een vroeggeboorte, voor zowel de ouders als het kind.
Ieder verhaal is anders, maar de impact is iets wat ieder (misschien onbewust) ondervindt.

Het kan jou ook gebeuren.
Een zin dat lijkt heel ver weg. Toch kan dit van het één op het andere moment geen verhaal meer zijn, dan overkomt het je echt.



Poster

Van dit gedicht hebben we een poster (op A3-formaat) gemaakt. Je kunt het plaatje hieronder opslaan en delen, of de pdf downloaden en uitprinten.

https://www.kleinekanjers.nl/nieuws/wereld-prematurendag-2016/

Bianca

Bianca

Bianca is moeder van een meisje (overleden met 5 maanden zwangerschap) en een jongen (30 weken). Ze werkt als office manager en dansdocente. Bianca schreef Een giraf is geen aap, om meer bewustwording te creëren van wat voor impact een vroeggeboorte kan hebben. Niet alleen voor couveuseouders zelf, maar ook voor naasten.

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn