Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn

In blijde verwachting van ons eerste kindje. Alles gaat zoals het zou moeten gaan. We zijn volop aan het genieten, volgend weekend een pret echo gepland en dan over ongeveer 6 weken met z’n 2-en en de dikke buik op de foto.

Zondagmiddag krijg ik nog een reclame e-mail “gefeliciteerd uw kindje is vanaf nu levensvatbaar, maar moet nog wel even blijven zitten”. Deze middag krijg ik iets last van mijn onderrug en rechterkant van mijn buik. Nadat ik in bad ben geweest besloot ik om op tijd naar bed te gaan, dan zal het morgen wel over zijn, dacht ik.

Die nacht werd ik om 1.00 uur wakker, en werd de pijn alleen maar heftiger. Omdat ik niet had gedacht dat je bij 26 weken al zou kunnen bevallen, beetje naïef misschien, besloten we de huisartsenpost te bellen. Na meerdere keren contact te hebben gehad met de huisartsenpost, omdat ze in eerste instantie dachten dat het om een buikgriep ging, werd er besloten om even bij ons langs te komen. Ondertussen had ik al om de 5 minuten weeën. De huisartsenpost voerden een aantal controles uit, allemaal goed. Wat zou er toch aan de hand zijn?!

Daar kwam de ambulance, deze hadden ze gelukkig al wel besteld. Voor hun was het gelijk duidelijk, deze mevrouw gaat bevallen en moet zo snel mogelijk naar het ziekenhuis. Onderweg naar het Radboud Ziekenhuis krijg ik in de ambulance nog snel een aantal tips, onder andere hoe je weeën moet opvangen. Deze cursussen stonden namelijk pas volgende maand gepland.

In het Radboud Ziekenhuis aangekomen word je gelijk gecontroleerd en aan allemaal monitoren gehangen. Tot op heden dacht ik nog steeds dat ik weeënremmers zou krijgen en dat ik rustig aan zou moeten doen, en de 40 weken gewoon kon gaan uitzitten. Al snel werd me duidelijk dat ik met 8 cm ontsluiting was binnen gekomen en dat een kindje van 26 weken al geboren had kunnen worden bij 8 cm ontsluiting. Er werd mij dan ook vriendelijk verteld “nou meid je gaat bevallen”, waarop ik nog antwoordde “maar ik heb nog helemaal geen cursus gehad”. “Geen probleem, we loodsen je er wel doorheen”. Oké, en iedereen maakte zich klaar. Omdat mijn vruchtwater nog niet geknapt was wilde ze het kindje zover mogelijk in het vruchtwater laten komen. Hierdoor krijgt het kindje namelijk minder druk op het lichaampje.

Daar gingen we dan. Na een zeer vlotte bevalling, is onze zoon “Timo” geboren. Ineens waren we “papa en mama”. Zo onwerkelijk, maar zo blij en zo trots. Timo is 1.009 gram en 33 cm.

Timo werd gelijk onderzocht. Er stonden 3 artsen klaar om hem te helpen, want enige medicatie hebben ze hem niet meer via mij kunnen toedienen, voor bijvoorbeeld een longrijping. Na zware opstart problemen wordt Timo meegenomen naar de afdeling neonatologie. Hier wordt hij in een couveuse gelegd en aangekoppeld aan allemaal apparatuur.

Nadat ik me heb opgefrist en we de opa’s en oma’s hebben gebeld om het heugelijke nieuws te vertellen, zijn we gelijk weer naar Timo gegaan.

Daar ligt onze zoon dan, zo mooi, maar zo klein en zo kwetsbaar. Allemaal slangetjes, piepjes, apparaten en monitoren, om onze kleine man in leven te houden. Daar word je even stil van.

We worden geïnformeerd over de situatie. Doordat Timo zo spontaan is geboren heeft hij geen longrijping kunnen krijgen. Hiervoor krijgt hij dan ook medicatie. Tevens krijgt hij medicatie voor de ductus (een bloedvat tussen de longen en het hart) die bij te vroeg geborenen nog open staat en die moet sluiten voor een goede bloedcirculatie. Ook heeft Timo een hersenbloedinkje (dit hebben bijna alle te vroeg geborene baby’s). En dan heeft hij nog last van bradycadieen (te weinig zuurstof in het bloed) en apneu’s (vergeten door te ademen).

Het is allemaal nogal niet wat. En als klap op de vuurpijl wordt ons dan ook nog vriendelijk verzocht om een uitvaartverzekering voor Timo te regelen. Om heel eerlijk te zijn, hadden we niet van te voren kunnen bedenken dat dit allemaal bij een “geboorte” zou kunnen horen.

Met wat up’s en down’s heeft Timo uiteindelijk 7 weken in het Radboud Ziekenhuis te Nijmegen en 7 weken in het Slingeland Ziekenhuis te Doetinchem gelegen.

Op de uitgerekend datum, 9 juli 2012, was het dan eindelijk zover, onze zoon mocht naar huis! Nu 13 maanden later gaat het nog steeds erg goed met hem. Het wordt al een lekkere, grote vent waar we elke dag weer van genieten.


Ineens waren wij papa en mama

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn