Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn

Ik was precies 35 weken zwanger en er was die dag in de ochtend nog niets aan de hand. Zelfs nog het standaard bezoekje gehad bij de verloskundige, en met ons ukkie ging het prima! Ik moest alleen rustig aan doen want mijn bloeddruk was wat aan de hoge kant.
Plotseling, aan het eind van de middag, braken mijn vliezen en na een enorm heftige, maar korte bevalling was ons kleintje geboren.
Wat was hij enorm klein! Dat was het eerste dat ik dacht. Hij was ongeveer 44cm en 2358 gram. Wat waren wij enorm trots toen hij op mijn buik lag en flink van zich liet horen!

Toen werd hij meegenomen door de artsen en ging hij naar de neo afdeling. Mijn vriend ging natuurlijk mee, en daar lag ik dan. Geen buik, geen baby. Alleen. Ik zou nog even kunnen slapen maar dat kon ik niet.

Ik wilde bij hem zijn! Ik wilde hem tegen me aanhouden en laten weten dat ik zijn mamma ben!

Ik kreeg wel een mooie foto naast m’n bed en daar was ik enorm dankbaar voor.

Na een paar dagen vroeg de arts of ik in een aparte kamer voor mijn zoontje wilde zorgen. Er was personeel tekort en ons zoontje was op dat moment het sterkst om in een warmtebedje zonder toezicht van een verpleegster te zijn. Ik vond het heerlijk, spannend en zwaar tegelijk! Wij hadden ons ukkie alleen nog maar een flesje gegeven en verder nog bijna niets en nu moest het opeens allemaal alleen! De nachten was ik alleen en dat was heel zwaar. Herstellen en steeds om de 2,5 uur het bed uit, maar deed het met liefde! Wel voelde het voor mij alsof hij steeds snel weer in zijn bedje ‘moest’ in plaats van hem bij mij te laten liggen. Op de afdeling ging dat namelijk zo. Er werd niet echt gestimuleerd om hem bij me te houden, maar achteraf had ik dat gewoon zelf moeten doen. Het was tenslotte mijn baby!

En toen na 10 dagen kregen we het nieuws dat hij mee naar huis mocht!
Dat was het moment waar we op hadden gewacht en naar uitgekeken, maar ik werd overspoeld door angst. Ik had toch, wanneer ik wilde, om een verpleegster kunnen vragen (niet dat het nodig was maar toch) en ik voelde me een soort van veiliger daar.
Gelukkig kregen we nog een aantal dagen kraamzorg want ik wist niet eens hoe ik een flesje moest maken.
De kraamhulp zou een paar uur na thuiskomst langskomen. En daar zaten we dan. Thuis op de bank met de maxi-cosi naast ons, gevuld met ons mini mensje.

En nu? Moet hij in de box? In bed? Nee! In mijn armen! Bij mamma en ik laat je niet meer los! Niet meer het gevoel van stiekem doen maar gewoon lekker knuffelen!

En de dagen erna begonnen wij steeds meer te wennen en juist op dat moment kwamen de tranen pas. Bij mijn vriend al veel eerder, maar bij mij nu omdat ik me schuldig voelde dat ik nu pas ook werd overspoeld door mijn mammagevoel, intens veel liefde! Waar was dat in het ziekenhuis? Daar was ik bang dat ik wat fout deed en daardoor vergat ik te genieten.
Ik heb nog wel verdriet gehad, omdat ik het me zo anders had voorgesteld. Mijn zoon in mijn armen, mijn ouders en schoonouders die we hem zo trots konden laten zien. Dat heb ik gemist. Nu kon maar één van ons mee om hem te laten zien op de afdeling.

Maar we hebben de ‘schade’ ingehaald. Elke dag knuffelen we, ik overspoel hem met kusjes en als hij wakker is en hij ziet me dan krijg ik een stralende lach. Het is mijn kleine vrolijke zonnetje en van dat mini mensje is niets meer over. Hij is nu bijna 9 maanden en zit, kruipt en trekt zich overal aan op en hij lacht de hele dag! De zorgen van het begin zijn weg en het pappa en mamma zijn gaat heel natuurlijk en we genieten er enorm van. Wel krijgen we nog steeds een brok in ons keel als we de foto’s bekijken van de eerste twee weken of als we een geboorte of baby zien op de tv. (Ja, ik zat huilend op de bank bij de bevalling van Barbie) Maar ach, wat maakt het uit toch?

Zoveel liefde en geluk in zo’n kleine verpakking. Onze kleine kanjer Liam!


Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn