Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn

35 weken en 6 dagen. Zover zijn we al gekomen. Deze baby doet iedereen versteld staan van zijn veerkracht. Hoe kan een babytje het nog ZO naar zijn zin hebben terwijl alles het tegendeel bewijst eigenlijk. Nou, omdat hij Lassie is. En hij lijkt op zijn papa. Die heeft ook zoveel wilskracht!! En hij heeft ook vast wat genen van opa en oma Drenth mee. Daar denk ik vaak aan. Sterke eigenwijze mensen genoeg waar hij op kan lijken.

Voorlopig zitten we dus nog samen in 1 lijf. Een ziek lijf, dat wel. Ik voel met de dag dat het zwaarder wordt. Maar zolang de bloedwaardes, bloeddruk, echo’s en CTG’s ‘goed’ blijven, gaan we door. Met volgende week ergens het eindpunt. Ik verklap nog niet wanneer precies. Maar wij weten dat al. En dat is heel gek…

Ik weet nu al hoeveel dagen ik maximaal nog zwanger ben. Hoeveel dagen ik mijn buik nog deel met dit eigenwijze, onbekende, woelende wezentje.
En ik weet ook nu al dat ik het erg ga missen. Natuurlijk ben ik nieuwsgierig, naar hoe hij eruit ziet, naar hoe hij het gaat doen. Gewoon naar hoe hij is. Op wie hij lijkt. EN natuurlijk kijk ik uit naar het verzorgen van kleine Lassie. Naar lekker badderen, en alle andere gezellige baby dingen. En zelfs tegen de gebroken nachten zie ik niet heel erg op. Ik ben hier in het ziekenhuis gewend geraakt aan 3 uur slaap per nacht, dus ach… En dat hoort erbij. Dat weet je.

Nu, nu geniet ik er nog even met volle teugen van. Als ik ‘s nachts wakker word, mijn handen op mijn buik leg en hij ernaartoe ‘zwemt’ (door dat minimale vruchtwater wat we nog hebben haha) Als hij de hik heeft. Of als hij zijn hoofd door mijn huid heen probeert te drukken. Als ik me HEEL druk maak omdat ik hem al uren niet gevoeld heb, en dan komt er een arts een echo maken. En dan zwemt hij nog net niet lachend en zwaaiend door het beeld. Alsof hij wil zeggen: haha sukkels, gefopt!! Hoe kun je nou houden van iets wat je nog nooit gezien hebt. Van iets wat je nog helemaal niet kent.
Dat vond ik altijd maar raar. Maar toch is dat wat er gebeurd.

Ik ben al zijn moeder. Faab is al heel erg zijn papa, en Lassie is echt al ons gekke kind. En we houden nu al heel veel van hem.

Misschien vind ik het daarom ook wel eng dat ie komt. Nu weet ik dat ie veilig is. Nu bescherm ik hem optimaal. Straks moet ie het alleen doen, en ik ook weer. Nu staan we samen sterk. Straks apart van elkaar. Echt een beetje afscheid nemen van een bijzondere periode. Volgens mij heeft elke moeder dat. Alleen kan ik er nu veel meer en veel langer bij stilstaan.

Het grote aftellen is begonnen. Aftellen naar het volgende enge gedeelte van deze zwangerschap. Een geplande keizersnede. BRRRRRRRRR. Hopelijk kan ik daar ook achteraf van zeggen dat het me alles meeviel… Ik hoop het. We gaan het beleven.

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn