Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn

Na 10 dagen op de NICU in het WKZ en 20 dagen op de couveuse afdeling van het ziekenhuis in onze woonplaats mocht Luca met 37 weken mee naar huis. Het leren kennen van onze zoon ging nu echt beginnen. Geen verpleegkundigen meer die in één oogopslag zien of hij goed ligt. Geen monitors meer die in de gaten houden of zijn ademhaling wel constant is. Zelf zagen we ook wel dat Luca gegroeid was van een prematuur met ademhalingsproblemen naar een gezonde baby die geen extra zorg meer nodig had.

Blij en opgelucht dat hij al zo snel ontslagen werd uit het ziekenhuis namen we hem dan ook mee naar huis. Toen konden we ons eindelijk bezig houden met de ‘gewone’ babyzorgen. We hoefden ons niet meer druk te maken over afgaande alarmen, hersenecho’s of apneus. In plaats daarvan hielden we ons nu bezig met bedenken of hij het niet te warm of koud heeft. Drinkt hij wel lang genoeg? Waarom huilt hij nou?

Luca is inmiddels ruim 2 maanden thuis, groeit als kool en ontwikkelt zich razendsnel. En toch blijven op de achtergrond die extra, premature, zorgen aanwezig. Ik geloof dat wij aan elke arts en elke verpleegkundige die we in de tussentijd gezien hebben inmiddels hebben gevraagd of Luca echt gezond is. Heeft hij echt geen verhoogd risico meer op het een of ander? Moeten we nog ergens extra op letten? Vooral mijn man mist af en toe dat vertrouwen. Nog steeds zie ik hem soms onderzoekend naar Luca kijken. Zou hij echt niks mankeren? Gewone babybewegingen die je bij ieder ander kind niet eens zou opmerken komen bij Luca onder een microscoop te liggen. Hij trekt dat voetje wel erg scheef, zou dat wel goed zijn? Oh hij kijkt weer scheel, mag hij dat nog wel doen? Alle sites over de ontwikkeling van baby’s kennen we inmiddels uit ons hoofd. Met 6 weken moet hij ons herkennen, doet hij dat al? Over een maand moet hij toch wel gericht dingen gaan pakken, even in de gaten houden of hij dat wel gaat doen.

Zelf heb ik nu dat vertrouwen wel grotendeels in ons mooie mannetje en geniet ik vooral volop van alle kleine stapjes die hij maakt. Als hij naar me lacht ben ik de gelukkigste en meest trotse moeder op aarde. Waar ik me nog wel zorgen over maak is de toekomst. Zal hij zich wel gewoon ontwikkelen? Gewoon kunnen lopen, fietsen, voetballen? Zal hij wel mee kunnen komen op school? Mijn man en ik zijn allebei hoogopgeleid en ik betrap me erop dat mijn verwachtingspatroon voor Luca wat dat betreft ook hoog is. In de ideeën die ik had over ons kind was leren nooit een probleem. Kan ik er wel mee omgaan als hem dat niet zo makkelijk afgaat?

Volledig niet-objectief vinden wij onze zoon natuurlijk de leukste en mooiste baby die er bestaat. Elke dag genieten we weer met volle teugen van hem en zijn we ontzettend trots op de stappen die hij vanaf het moeilijke begin heeft gemaakt. Maar het volledige vertrouwen hebben in dat het echt goed is met hem zullen we waarschijnlijk pas over heel veel jaar krijgen. Als wij met eigen ogen hebben kunnen zien dat hij is uitgegroeid tot een doodnormaal en gezond kind, met alle bijbehorende hoogte- en dieptepunten.

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn