Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn

Jeetje, alweer een jaar geleden, een jaar geleden lag ik in het ziekenhuis, vannacht is het moment dat het vorig jaar mis ging.
Ziek, ik werd ziek! Zwangerschapsvergifiting, ik had pre-eclampsie.

Oké, dat je te vroeg zou komen was een feit, maar morgen al? Nee, nog steeds dacht ik dat niet. ‘Volhouden Joyce, volhouden’, zei ik tegen mezelf. ‘Ze moet nog groeien!’ Maar helaas, die nacht, 9 op 10 oktober. Ik trok het echt niet meer, kon niet zitten, niet staan, niet liggen. En dan roep je om een dokter. Die komt niet. ‘Nee, morgenochtend bent u de eerste!’ Ik: ‘Niks morgenochtend. Ik wil NU!’ Nee, heb de hele nacht liggen woelen, roepen.

Eindelijk de dokter! En wat een geweldig lieve man! Mijn hele zwangerschap begeleid door een gigantisch nare gynaecoloog en dan nu een hele lieve man!
Hij keek naar me en zei: ‘Het gaat niet goed he?’ ‘Nee meneer het gaat niet goed…’, zei ik al huilend. De man kwam naast me zitten, prikte een infuus en ik kreeg het heerlijk warm! Hij bleef bij me zitten. Jeetje wat lief. Een dokter! Wat lief! Maar ineens zei die lieve dokter: ‘Bel je ouders en je man, we gaan haar halen, anders red je het niet.’ Schok, maar ik deed het en al die tijd zat die lieve dokter gewoon naast me. Wat een held!

Mijn ouders en Martijn waren er. Ik werd klaargemaakt voor OK. En daar ging ik. Geen idee meer wat er is gezegd of gedaan. Ze deden maar. Ik had pijn en wou niks meer voelen. Niks meer! Ik was moe en op.

Eenmaal wakker stond Martijn er. Hij zag bleek. Ik: ‘En?’ Hij:

Ze leeft. En hoe! Ze spartelde en de dokter heeft haar met spoed opgepakt en zei die gaan we redden!

Het gewicht: 540 gram, 29 cm. Ik dacht nog: ‘Hoe gaan ze dat dan in godsnaam redden!? Dat kan niet.’

Ik moet er vooral niet heen en niet kijken en niet van gaan houden! Niet!

Maar ik moest toch. Pff… Wat klein, wat eng, wat… Jeetje.

Nu bijna een jaar later zit ik met vlinders in mijn buik. Het dappere meisje van nu bijna 7.500 gram wordt morgen 1. Ze word 1! Beschrijven kan ik niet, huilen de laatste dagen kan ik heel veel. Wat is ze stoer, wat lief, wat dapper, wat sterk. Ze wordt 1! Nog steeds heb ik het geen plekje kunnen geven ben ik bang, maar dat maakt niet uit. Ik heb mijn meisje, mijn mooie meisje en ze wordt morgen echt 1! Onze Nienke, onze dappere kleine Nienke. Trots! 1, echt 1…


Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn