Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn

Ik loop buiten. Het voelt raar. De wind voelt koud op mijn huid. Maar het is helemaal niet koud. Afgelopen weken was het veel kouder. Het voelt alsof ik in een soort verwarmd vacuüm heb gezeten en daar nu net ben uitgekomen. Alsof ik jaren niet op straat ben geweest. Terwijl ik gister toch meerdere keren ben weggeweest… Ik loop zachtjes over de straat. Ik zou wel even onzichtbaar willen zijn. Even helemaal met mezelf alleen…

Vorig jaar in deze tijd was het ook al zo. Onze jongens waren deze tijd net twee maanden oud en waren 6 weken te vroeg geboren. Met Jamie ging het niet goed. De jongens waren na bijna 3 weken uit het ziekenhuis gekomen en vooral Jamie huilde veel. Heel veel. Hij was in zijn eentje gemakkelijk twee huilbaby’s ineen. En dan hadden we het gehuil van Julian er nog niet eens bij opgeteld! We gingen van kinderarts naar huisarts. En ik van fysiotherapeut naar neuroloog in verband met mijn neuralgische amyotrofie. Een zeer pijnlijke aandoening in je schouder en arm. Jamie werd in februari weer opgenomen. Ik had toen net te horen gekregen dat ik een longontsteking had en was echt wel aan het einde van mijn Latijn. Aan deze periode denk ik niet graag terug. De wereld ging gewoon door en ik stond stil. En dat is dit jaar weer zo…

We lopen weer van dokter naar dokter. In 1,5 maand heeft Julian 2 keer oorontsteking gehad. Romy heeft 7 nachten gespuugd en heeft een oorontsteking, pseudokroep en een atypische koortstuip gehad. Ikzelf heb twee maal een holte-ontsteking gehad en buikgriep. En Jamie heeft bronchitis en twee maal oorontsteking gehad. Ook heeft Jamie deze periode veel onderzoeken gehad en hij heeft waarschijnlijk epilepsie. Jamie vertoont namelijk vanaf december “vreemd” gedrag. Af en toe zit hij ineens voor zich uit te staren, hij trekt vreemde gezichten of laat hij zomaar zijn hoofd op zijn schouder vallen. Hij is hierdoor ook al een paar keer met zijn hoofd op de grond gevallen. Het lijkt alsof hij hier geen controle over heeft. De neuroloog denkt voor 80% zeker te zijn dat hij epilepsie heeft en hij gaat dit nog verder onderzoeken.

Drie vroeggeboorten, drie huilbaby’s. Want dat was Romy ook. Drie maal een opname in het ziekenhuis afgezien van de weken die ze na hun geboorte in het ziekenhuis hebben doorgebracht. Drie maal reflux en koemelkeiwitallergie… Julian heeft puffers omdat hij vorig jaar behoorlijk ziek is geweest. En dan nu weer al die gekkigheid. We hebben afgelopen jaren dus al best wat meegemaakt met onze kinderen. Ik ben zo super trots op ze. Ze zijn van ver gekomen. De kinderarts heeft me verteld dat ze bijna nog nooit zulke ongelukkige baby’s had gezien. Door omstandigheden heeft deze kinderarts de jongens pas vanaf 10 weken gezien. (Daarvoor hadden we een andere kinderarts.) En dat ze nu iedere keer niet weet wat ze ziet. Want het zijn namelijk ontzettend blije mannetjes geworden!

Mijn hoofd zit vol en lijkt wel te overstromen. Ik zou wel heel hard willen huilen maar het lukt niet. Als ik naar mijn lieverds kijk ben ik intens gelukkig. Als ik naar ze kijk ben ik ontzettend trots. Als ik op dit moment naar ze kijk ben ik ook verdrietig.

Als ik naar Romy kijk ziet ze in en in wit. Ze heeft donkere randen om haar ogen. Ze weegt nu nog maar 10,8 kilo en is een kleine mug. Ze doet haar oogjes dicht en wil alleen maar slapen. Als ik naar Julian kijk zie ik een boef die alweer oorontsteking heeft. En bij ieder hoestje ben ik bang dat hij weer zo ziek wordt als vorig jaar en aan de prednison moet. Jamie doet het, voor zijn leeftijd, best goed. Hij was aan het proberen los te lopen maar hij is ontzettend onzeker geworden doordat hij steeds valt. Waarschijnlijk dus door de epilepsie. Als ik naar hem kijk dan breekt mijn hart…

Ik hoor je schaterlach
Ik zie twee prachtige donkere ogen
Ik smelt door de kuiltjes in je wangen
Ik ben verliefd op je puurheid en je enthousiasme
Maar dan zomaar ineens ben je intens verdrietig
Zomaar ineens moet je huilen
Zomaar ineens grijp je me vast
Zomaar ineens hangt je koppie op je schouders
Zomaar ineens val je op de grond
Zomaar ineens staar je voor je uit
Zomaar ineens is het over
Zomaar ineens is daar weer die schaterlach
Zomaar ineens…besef ik dat ik zielsveel van je hou

Nu is de taak om het een plekje te geven en ik weet zeker dat ik gauw over straat zal lopen met een heerlijk warm zonnetje in mijn gezicht.

Want die drie kleine kanjers van mij, zijn mijn zonnetjes!

Liefs Chantal super trotse mama van Romy (2,5 jaar), Jamie en Julian (1 jaar)

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn