Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn

Vol verbazing staar ik naar de test. Twee streepjes, zie ik dat wel goed? Met mijn ogen is niks mis dus om die tweede streep kan ik niet heen. Mijn hart, die mijn enthousiasme niet altijd kan waarderen, maakt een vreugdedansje. We zijn weer zwanger! Ons eerste wonder staat in zijn box zijn knuffels te commanderen terwijl ik de test aan mijn wederhelft laat zien. We worden nog een keer papa en mama!

Na een minuut of drie komen er allerlei vragen en twijfels boven. Wat zou mijn cardioloog ervan vinden? Ik wil geen medicijnverhoging want daardoor is mijn zoon prematuur geboren. Het liefste wil ik helemaal geen medicijnen gebruiken want die zijn slecht voor het ongeboren kindje. Zal dit kindje wel pas rond de uitgerekende datum worden geboren? Trekt mijn lichaam dit? Natuurlijk had ik van tevoren ook over dit soort vragen nagedacht. Maar nu de test positief is gaat het pas echt leven.

Een paar weken later zit ik bij de cardioloog in de spreekkamer. De eerste holtertest (een 24-uurs registratie van het hartritme) is inmiddels achter de rug en zag er prima uit. ‘Rustig aan doen’, is het advies. ‘Niet meer onregelmatig werken, vermijd zoveel mogelijk fysieke en geestelijke stress, in het Umc bevallen, na de bevalling moet de baby 2 dagen aan de monitor op de kinderafdeling, moeder moet 2 dagen aan de hartbewaking liggen op de afdeling cardiologie, sla nooit een dosis medicatie over, vóór de bevalling moet zowel de kalium- als magnesiumspiegel in het bloed goed zijn, bij cardiologische klachten gelijk bellen, vanaf een week of 30 extra cardiologische controles, een geplande bevalling’. Ik baal. Een hartritmestoornis hebben is niet praktisch. Tijdens de zwangerschap is het zelfs uitermate onhandig. In mijn eerste zwangerschap heb ik een verhoging van mijn medicatie, betablokkers, gehad. Omdat het hartje van mijn zoon dit niet trok volgde er een spoedkeizersnede. Hij kwam op neonatologie, ik op cardiologie. De roze wolk is aan ons voorbij getrokken. En nu.. ik ben bang voor herhaling. Wat als dit kindje ook een groeiachterstand krijgt door mijn medicatie? Maar stoppen is geen optie. En die kalium- en magnesiumwaardes klinken niet hoopvol. Elke labtest komt tot nu toe negatief terug.

De lieve mensen in mijn omgeving proberen mij gerust te stellen. Het zal heus niet weer gebeuren. Dit kindje blijft vast 39 weken zitten. En met de oudste is het toch ook allemaal goed gekomen? Ik waardeer alle lieve woorden enorm, maar heb niet het gevoel begrepen te worden. Zowel de cardioloog als de gynaecoloog kunnen mij niet vertellen hoe groot de kans op herhaling is. De cardioloog verwijst voor het effect van betablokkers op het kindje door naar de gyneacoloog. Laatstgenoemde zegt dat de cardioloog gaat over de werking van betablokkers. Het stelt mij niet bepaald gerust.

En hoe zal het gaan als ik een paar maanden verder ben? Ik weet dat er een periode komt dat je het kindje regelmatig voelt maar niet persé elke dag. Toen ik bij mijn zoon minder leven voelde heb ik aan de bel getrokken en volgde er een spoedkeizersnede. Hoe ga ik die onzekere periode dit keer ervaren? Zal het eng zijn, zal ik erg gespannen worden of durf ik te ontspannen? Toen mijn zoon een aantal weken vóór de spoedkeizersnede niet meer goed bleek te groeien kreeg ik regelmatig CTG’s, zal dat dit keer weer gebeuren? Ik wilde dat ik de tijd een paar maanden door kon spoelen, dat het ineens september was en ik met een stralende baby op een mooie grote roze wolk aan het zweven was. Maar de tijd doorspoelen is helaas geen optie. De toekomst voorspellen kan ik niet. Ik kan niks anders doen dan mijn angsten onder ogen zien en er mee leren om te gaan.

Alle chlichés die ik eerder afdeed als aanstellen blijken waar te zijn: kinderen mogen krijgen is niet vanzelfsprekend, kinderen levend op de wereld zetten is een groot wonder. De lach van mijn zoontje, zijn ondeugendheid, zijn kleine pretoogjes. Dat is elke dag weer bijzonder. En nu mag ik weer een wondertje dragen. Ik worstel mij door de dagen heen, elke dag is immers weer een gewonnen dag. Hopelijk mag ik nog heel wat weken zwanger zijn. En tot die tijd probeert deze meestal energierijke mama het rustig aan te doen. Álles om mijn kindje gezond op de wereld te kunnen zetten! En zelfs dat is nog maar de vraag. Mijn zoontje is gelukkig gezond, maar dit kindje heeft een kans van 50% om mijn hartritmestoornis te erven, met alle gevolgen van dien. Er liggen nog heel wat hobbels op de weg. Ik probeer mijn hoofd omhoog te tillen en elke hindernis met frisse moed te trotseren.

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn