Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn

In de maand November delen wij een serie gastblogs die elk op een andere manier laten zien wat een enorme impact een vroeggeboorte kan hebben. Niet alleen op het leven van de te vroeg geboren baby zelf, maar ook op dat van de familie en vele anderen. We mogen er trots op zijn hoe sterk deze gebeurtenis ons heeft gemaakt en willen in november stilstaan bij de SuperPower die het ons gegeven heeft!
De tiende in de serie is dit blog, geschreven door Geerte. Geerte werd begin 2015 na 28 weken zwangerschap moeder van Sophie. 

9 maanden geleden

Het is alweer 9 maanden geleden en nu ik alle blogs terug lees merk ik dat ik er weer veel mee bezig ben en denk terug aan de tijd waar het bij ons begonnen is. Ik voel de behoefte om ook mijn verhaal te vertellen en begin te schrijven.

Het is 26 januari, we zijn bij de verloskundige en zien haar bezorgd kijken. Ik ben 26 weken zwanger. Bloeddruk is hoog en mijn buik is niet gegroeid.  We krijgen met de echo te horen dat ons kind twee weken groei achterstand heeft. Door naar het ziekenhuis  en we komen in een rollercoaster terecht. De ene arts na de andere krijgen wij te zien.

In het amc ziekenhuis horen we dat ons kind 4 weken groei achterstand heeft en geschat is op 580 gram. Ze kan elk moment geboren worden en ik moet regelmatig aan de ctg. We moeten een uitvaartverzekering regelen ipv aan geboorte kaartjes denken. Het is vreselijk spannend maar ik laat mijn emoties niet toe. Ik moet sterk zijn voor onze dochter en voor mijn man.

Ik krijg er ook nog pre-eclampsie/HELLP  bij en onze kleine meid gaat hard achter uit.

Ik begin me ook steeds zieker te voelen en soms denk ik “haal mijn  dochter er maar uit”. Maar dan gelijk denk ik “nee, elke dag is meegenomen.” Na twee weken komt onze dochter Sophie met een keizersnee ter wereld.

Ik wacht in spanning af op de operatie tafel op het nieuws hoe ze het doet. Ik hoor dat ze lekker pittig is en de start is veel belovend.

kk blog SP10 foto 2De eerste ontmoeting met onze  dochter: zo klein en kwetsbaar.  Ik zie haar liggen in haar glazen huisje. Overal draadjes en piepjes. We worden aangesproken met papa en mama. Ja ik ben echt mama geworden alleen voelt het nog niet zo. We mogen na twee dagen met haar buidelen. Voor het eerst mijn dochter in mijn armen houden. Ik ben bang om haar vast te houden en elke keer als er een alarmbel af gaat of er een verpleegkundige bij komt schrik ik.

Geniet ervan

Zeggen ze en dan zitten we en proberen we te genieten….. Vier dagen na de geboorte wordt ik ontslagen uit het ziekenhuis. vanaf dat moment slapen we in het Ronald McDonald’s huis. Dicht bij onze dochter Sophie. Het ziekenhuis verlaten vond ik vreselijk moeilijk.
Ik had mij alles zo anders voorgesteld. “Geniet van je kraamtijd” lees ik op een kaart of krijg berichtjes als: “neem je rust”. Goed bedoeld, maar mensen weten niet wat we nu door maken.

Elke dag met een kloppend hart de unit binnen gaan. Wachten op wat ze gaan vertellen hoe het met onze dochter gaat. Dan krijg je goed nieuws en dan weer slecht nieuws. We zien om ons heen baby’s die het niet halen, ook wij hebben angst dat het misschien ons ook kan gebeuren.

Het is een achtbaan van emoties maar na een aantal weken zien we haar sterker worden. En dan is Sophie eindelijk stabiel genoeg om naar het streekziekenhuis over te mogen.

Ik ga na 6 weken voor het eerst thuis slapen. Niet meer zwanger maar ook zonder onze dochter thuis komen. Geen slingers, geen feest.. ik mis zelfs het Ronald McDonald’s huis waar mensen zaten die hetzelfde mee maken. ons wereld was zo klein en nu moet ik weer terug naar het gewone leven. En ja, ik zie dat alles door is gegaan waar wij stil stonden.

En dan vertrouwen krijgen dat ze in het andere ziekenhuis je dochter ook goed kunnen verzorgen.  Het was erg wennen maar ook fijn dat je steeds meer betrokken wordt bij de zorg voor je dochter en je voelt je steeds meer moeder worden. Sommige dingen moet ik los laten, zoals dat ze niet aan mijn borst leert drinken. Ik had het mij heel anders voorgesteld. Verlof, babyshower en een mooie kraamtijd waar je van mag genieten. Ondanks de zorgen genieten wij steeds meer. De piepjes op de monitor worden minder en op een dag is de sonde er zelfs uit. Wat zijn we trots en wat vecht ze hard.

En dan komt het moment dat ze naar huis mag. Wat een feest, maar ook gelijk weer twijfels. Hoe moet dat zonder monitor en kunnen wij het wel alleen? Wanneer we thuis zijn staan wij stil bij wat we hebben mee gemaakt. Terwijl iedereen om ons heen door gaat.

Ze is thuis en het gaat nu toch goed?

Nu ruim 9 maanden later gaan we richting haar eerste verjaardag. Met soms een traan en een glimlach kijk ik  terug op die periode. kk blog SP10 foto 3Regelmatig moeten we nog terug naar het ziekenhuis. Vaak wordt het vergeten wat we hebben mee gemaakt. En na elke bezoek aan de kinderarts ben ik weer opgelucht als ik hoor dat ze tevreden zijn, want met een vroeggeboorte kunnen ze een achterstand hebben in de ontwikkeling.

Maar wat zijn we super trots op onze kleine meid! Sophie is nu een vrolijke baby. En wij realiseren wat voor geluk wij hebben gehad en zijn er zo dankbaar voor!

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn