Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn

In de maand November delen wij een serie gastblogs die elk op een andere manier laten zien wat een enorme impact een vroeggeboorte kan hebben. Niet alleen op het leven van de te vroeg geboren baby zelf, maar ook op dat van de familie en vele anderen. We mogen er trots op zijn hoe sterk deze gebeurtenis ons heeft gemaakt en willen in november stilstaan bij de SuperPower die het ons gegeven heeft!
De zevende in de serie is dit blog, geschreven door Simone. Simone werd begin 2015 na 26+4 weken zwangerschap moeder van een tweeling.

Blijdschap & verdriet in 1 buik!

Het was half december 2014 en wij waren net gewend aan het krijgen van een twee-eiige tweeling, want dit was een grote verrassing! Ook omdat wij al een prachtige dochter van net 1 hadden. Wij begonnen ons erop te verheugen en de combinatietest was goed gelukkig… Niets bleek minder waar!

Tot ik op een donderdagavond opstond van de bank en bloed verloor, ik was niet meteen in paniek, want dit was ik al geweest rond de 8ste week van mijn zwangerschap en ik bleek een hematoom (bloedprop) te hebben. En kon dus inderdaad weer bloed gaan verliezen. Dus ik ben naar bed gegaan, maar ik heb weinig geslapen. Want ik bleef bloed verliezen en probeerde mijn dochtertje niet wakker te maken, als ik voor de zoveelste keer naar toilet ging om alles te checken. De volgende ochtend meteen contact opgenomen met het ziekenhuis, waar ik onder controle liep en ik mocht gelukkig meteen komen voor een spoedecho.

Pfff gelukkig de hartjes klopte nog en het bloedverlies had geen gevolgen gehad, maar de gynaecoloog zag dat er bij 1 van onze kindjes minder vruchtwater in de vliezen zat. Was ik al aan het bevallen?! Verloor ik niet alleen bloed, maar ook vruchtwater?! De gynaecoloog dacht van wel, maar ik niet en ik moest naar huis “afwachten”…. En wij moesten als alles rustig bleef, die dinsdag erna terugkomen. In de hoop dat mijn lichaam weer vruchtwater had aangemaakt voor ons kindje, gelukkig had ons andere kindje het goed en prima naar zijn zin. Dit bleek namelijk een jongetje te zijn, wat wij ook op dat moment hoorde. Het begin van blijdschap en verdriet naast elkaar…

Hoe wij die dagen zijn doorgekomen, moet je ons niet vragen, maar het moest en gelukkig bleef alles “rustig”. Wat waren wij zenuwachtig en bleven vol hoop, totdat onze kindjes weer in beeld waren. Er was geen verandering… Erger nog, er was nog minder vruchtwater. Nou na veel wachten, geduldig zijn en ziekenhuisbezoeken. Kwam vlak voor de kerst het hoge woord eruit, 1 van onze tweeling was niet gezond en zou het niet gaan redden. Vandaar geen aanmaak van het vruchtwater meer. Wij waren er kapot van!

Natuurlijk waren wij geschrokken van het krijgen van 2 wondertjes tegelijk en wisten wij niet of wij het allemaal gingen redden, maar ze waren allebei zo gewenst….

De verwachting was dat dit kindje (het geslacht was door geen vruchtwater niet te bepalen) in mijn buik zou overlijden, zodat broertje goed door kon groeien. Maar ook nu bleek niets minder waar!

Er ging wat tijd overheen en ons kindje bleef volhouden, tot grote verbazing van de gynaecoloog! Dus nog voor de 24 wkn, levensvatbaarheid, voor een second opinion naar het WKZ. Die gaven dezelfde prognose en wij wisten waar wij aan toe waren en hoefden niet meer naar het WKZ…. Toch?

Na 2x een uitgebreide 20 wkn echo te hebben gehad en de bevestiging dat wij in ieder geval 1 gezonde zoon gingen krijgen, probeerde wij daarvan te “genieten”. Ik weet nog steeds niet hoe ik/wij het gedaan hebben hoor! Als ik onze zoon voelde schoppen, was ik blij, maar moest huilen om de andere! Maar ik moest sterk blijven voor onze zoon en natuurlijk voor onze dochter, die ook haar mama nodig had/heeft!

Het was 2 maart 2015, ik was inmiddels 26,3 wkn zwanger, toen ik ‘s avonds last begon te krijgen. Ik dacht dat het obstipatie was en had er in het begin totaal niet bij stil gestaan, dat het weeën konden zijn. Ondanks dat ik al een natuurlijke bevalling achter rug had gehad.

Ik kon toch helemaal niet bevallen, daar was het toch nog niet de tijd voor, natuurlijk had ik het zwaar, ik was zwanger van een tweeling en wat voor een zwangerschap?!

Maar toch maar naar het ziekenhuis! En de bevalling was begonnen…. Wat was ik bang! Bang om wat me te wachten stond en om ze allebei te verliezen! Na weeënremmers te hebben gehad, met spoed met de ambulance naar het WKZ gebracht. Daar ben ik weer… Helemaal alleen… Want mijn vriend was naar ons dochtertje, zodat zij mee kon naar oma en mijn spullen halen. Ook in de hoop dat de weeënremmers zouden aanslaan…

Helaas! Mijn vriend in shock en ik in vuur en vlam van de prik(ken) voor zijn hersentjes ben ik uiteindelijk om 01.05 bevallen van onze prachtige zoon, die waarschijnlijk in het geboortekanaal is overleden. Wat was hij mooi en zo goed als af, alleen van binnen niet gezond… En wat een verrassing 2 jongetjes! Een half uur later, om 01.37, kwam onze andere zoon in stuitligging ter wereld. Hij huilde gelukkig heel even, maar werd daarna natuurlijk meteen meegenomen, in een plastic zak voor de warmte en zijn longetjes zaten vol met vruchtwater. Het was natuurlijk veel te vroeg, 26,4 wkn….

Ik heb mijn vriend meegestuurd en ik bleef achter, samen met ons overleden zoontje in zijn wiegje. Hij heeft daarvoor even bij mij gelegen…

Ik heb een tijdje naar hem liggen kijken en staren, wat was hij mooi en wat was ik trots op hem! Hij had het volgehouden voor zijn broertje en tot het bittere eind! En wat was ik blij dat hij niet heeft geleden…

Mijn vriend zat op dat moment in een kamertje vol met witte jassen, die gelukkig klaarstonden om ons andere zoontje op te vangen! Het was even spannend, maar gelukkig deed hij het daarna erg goed en kon hij de transportcouveuse in, zodat  mama hem eindelijk kon “zien” en hij naar de NICU kon worden gebracht. Nou ja zien, een klein hummeltje van 1035 gram en 33 cm omgeven door draadjes en infusen. Maar wel mijn sterke en mooie zoon! Iedereen was het erover eens, hij zag er goed uit!

Mijn gevoel zei dat het goed ging komen en ik was dankbaar dat hij het tot nu toe gered had! Maar wat voelde ik me schuldig dat hij daar moest liggen vechten en niet meer veilig in mijn buik zat!

De dagen daarna waren spannend, onwerkelijk en verdrietig! Naast de vroeggeboorte, niet de hele tijd bij je kindje kunnen zijn en niet wetende of het goed zou blijven gaan, de crematie van ons andere zoontje moeten regelen. Die zaterdag was het dan zover, ons zoontje kreeg een mooi waardig afscheid in een mooi wit kistje met onze directe naasten. Dit verdiende hij….

Daarna hebben wij ons compleet gestort op ons andere zoontje die op de NICU lag. En natuurlijk ons dochtertje niet te vergeten! Het waren 5 heftige, spannende en moeilijke weken! Maar wat deed hij het goed! En wat was hij stoer, dapper en sterk, trots! Maar zeker ook door de geweldige hulp van het personeel van de NICU! Wat een geweldige mensen zijn dat! Wij zullen hun altijd dankbaar blijven. Wij beseffen ons zeker dat het ook anders had kunnen lopen, in de tijd dat ons zoontje er lag, zijn hun ook 2 kindjes op de afdeling verloren. Eentje lag tegenover ons zoontje, ik zal hem nooit vergeten…

Ons zoontje mocht naar de High Care in onze woonplaats! Hoewel dit geweldig en positief nieuws was, vonden wij het behoorlijk lastig! Wij waren inmiddels kind aan huis op de NICU van het WKZ, elke piepje en alarm kenden wij inmiddels, al krijg ik nog stress van de gedachte hieraan! Maar wij hadden vertrouwen in het personeel daar en vonden het transport en alles wat er bij kwam kijken zo spannend!

Na wat wennen, waren wij ook op de High Care gewend en begon ons zoontje steeds meer te groeien en te bloeien, zoals ze het daar noemde. Ook hun waren goed voor hem en hebben ons door 6 lastige wkn daar geholpen.

Ik heb zoveel bewondering voor neonatologen, kinderartsen en verpleegkundige van de afdeling Neonatologie! Ze zorgen niet alleen voor de kindjes, maar ook een beetje voor hun ouders! Naast hun hulp en de hulp van onze familie hadden wij deze periode nooit zo kunnen doorstaan!

Ons zoontje deed het gelukkig goed en had alleen nog last van die verschrikkelijke “dalingen” vaak waren deze op het eind, voedingsgerelateerd. En kon die met behulp van dikkere voeding opgelost worden. Dus hij mocht naar de Medium Care en van de monitor af! Dit was voor papa en mama wel erg moeilijk en spannend, na al die weken afhankelijk van dat ding geweest te zijn en ernaar gestaard te hebben!

Gelukkig verliep het allemaal goed en mocht hij op 19 mei 2015 naar huis, bij 37,4 wkn “zwangerschap”. Blijdschap alom, maar ook erg veel onzekerheid en stress. Naast dat wij natuurlijk nog geen tijd hadden gehad om te rouwen!

kk blog SP7 foto 2Inmiddels is hij 5 mnd, volgens de uitgerekende datum en doet hij het super! Hij is het zelfs al een klein beetje aan het inhalen! Hij is inmiddels ruim 6,5 kilo en is een lekker lachebekkie! Alleen zijn maag en darmen zijn wat gevoelig!

Onze “kleine” kanjer, papa & mama zijn zo trots op jou! Our little Super Hero! Dankbaar dat jij al levensvatbaar was, ruim 1 kilo en misschien toch iets ouder dan ze hadden berekend en natuurlijk gezond! Maar ook jouw broer zijn wij dankbaar en wij zijn ook trots op hem, want hij heeft gevochten voor jou en dus ook voor ons!

Hij is nu veilig bij oma en wij missen hun elke dag! Gelukkig zijn wij wel samen, papa, mama, jij en je grote zus *tranen*

Ik hoop dat er meer awareness komt voor prematuren en voor hun ouders, want als ze thuis zijn, is het nog niet klaar! Dan begint de verwerking pas en komen onzekerheid en angsten om de hoek kijken! #wpd15

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn