Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn

Ons verhaal begint ergens begin december 2013, dat we erachter kwamen dat ik zwanger was. We kwamen terug van een citytrip naar Parijs en ik voelde me ziek, vervolgens viel ik flauw in de supermarkt. Daardoor dachten we toch maar weer eens een testje doen en JA het was dan zover! Ik heb de verloskundige praktijk gebeld en onze eerste afspraak gemaakt. Tijdens die afspraak bleek tot onze verbazing dat ik al bijna 11 weken zwanger was. Dit kwam voor ons als een verrassing. Want ik had tussentijds nog een bloeding en negatieve testen in handen gehad.

We waren superblij en vertelde aan onze familie en vrienden dat ik zwanger was en het voor ons als een hele leuke verrassing kwam. Deels was het een verrassing, omdat we niet wisten dat ik zwanger was maar voor een deel ook niet omdat het een bewuste keuze van ons is geweest om te stoppen met de pil. Ik durfde dit er niet direct bij te vertellen omdat we nog maar een half jaar samen waren toen ik zwanger ben geworden en we destijds nog in een klein appartement woonde. Ergens was ik bang voor de reacties. Maar wij waren er klaar voor en wisten het zeker, we zijn voor elkaar en onze kinderwens gegaan! Die gelijk in vervulling is mogen gaan. Als ik daar nu een aantal jaar verder op terug kijk heb ik spijt dat ik het niet direct maar pas later heb gezegd. Achteraf en vooral als je ouder wordt zie je in dat het onnodig was, het is ons leven onze keuze, en ieder moet gaan voor zijn eigen geluk. En minder bezig zijn met wat iedereen daarvan vindt. En hoe mooi is het dat wij toen al wisten dat we bij elkaar horen.

Maar terug naar mijn zwangerschap. Ineens was ik dus al 3 maanden. De zwangerschap verliep in eerste instantie normaal. In het begin nog een blaasontsteking gehad maar daar waren we op tijd bij. Bij de 20 weken echo zag alles er goed uit, en kregen we te horen dat we een dochter kregen! Intens blij!

Later in de zwangerschap kreeg ik toch wel meer last van harde buiken en heb dit ook aangegeven bij de verloskundige, die vond dit niet zo zorgwekkend. Ik besloot naar mijn lichaam te luisteren en had met mijn werk overlegd wat kortere dagen te gaan draaien. Totdat het mis ging, ik werk als schoonheidsspecialiste en was met een behandeling bezig totdat ik pijnlijke buikkrampen krijg. Tijdens het masker vlucht ik naar de wc en zag dat ik bloedverlies had. Ik was zo geschrokken, en heb direct (toen mijn vriend, inmiddels mijn man) een berichtje gestuurd of hij dit door kon geven aan de verloskundige. Ik heb de behandeling nog afgemaakt en naar huis gegaan. Mijn man belde me op dat de verloskundige bij ons thuis langs zou komen. Ze stuurde me eerst nog naar de dokter om te checken of er misschien een blaasontsteking aan de hand was. In mijn urine was niks te zien. Snel in de auto naar Amersfoort waar we destijds woonde, toen we eenmaal aankwamen stond ze gelukkig al voor de deur.

Eenmaal thuis ontdekte ze bij mij ontsluiting en pleegde een telefoontje met het WKZ in Utrecht met de uitleg dreigende vroeggeboorte…. Ik bleek 1 cm ontsluiting te hebben met 26 weken en 6 dagen. Ik barstte gelijk in huilen uit, ik was zo bang voor wat er zou gaan gebeuren. 3 dagen ervoor keken we nog het programma kleine baby’s grote zorg wat opgenomen wordt op de NICU in het WKZ, waarop ik nog zei: wat erg, laten we hopen dat het ons nooit overkomt!! En nu ging ons waarschijnlijk hetzelfde overkomen.

We moesten gelijk in de auto op weg naar het WKZ in Utrecht. We zaten met de rillingen en tranen in de auto, gelukkig waren we hier binnen 15 min. Ik werd opgenomen en kreeg weeënremmers en de prikken voor de longrijping van de baby. Inmiddels liep mijn ontsluiting op. Ik ben op donderdag opgenomen en uiteindelijk is onze dochter Lizzy op zondag 23 maart 2014 geboren.

Het is soms echt nog als de dag van gister hoe ik dat allemaal voor me zie. Ze was zo klein maar al zo mooi! Daar werd ze dan opgevangen in een steriele zak en gelijk bij me weg gehaald. Ik had haar amper gezien! Ik was zo verdrietig…. Mijn man was met haar mee tijdens alle controles en voorbereiding voor de IC. Iets van een uur later zat ik daar dan in een rolstoel naast de couveuse op de Intensive Care naar mijn dochter van amper een kilo te kijken. Na 2 dagen mochten we voor het eerst buidelen, haar voor het eerst dicht tegen me aan houden. Wat een bijzonder gevoel was dat.

Het was ineens allemaal zo snel gegaan. voor mijn gevoel na een zwangerschap van 3 maanden omdat we het zo laat wisten, hadden we ineens een kindje. ik was gewoon al mama geworden. Op het moment dat het zover is wil je al nooit meer terug naar hoe het was. Maar toch was dit heel dubbel, Ontzettend blij en dankbaar dat we samen een dochter mogen krijgen maar aan de andere kant was er geen sprake van een roze wolk maar van zorgen en verdriet.


Het verhaal van Lizzy


Lizzy heeft het gedurende de ziekenhuisperiode eigenlijk heel goed gedaan, natuurlijk een
lange weg met ups en downs, maar ze was ontzettend sterk. Totdat er een infectie om de hoek kwam kijken. Mijn man en ik waren bezig met ons te desinfecteren en klaar om de NICU op te gaan. Totdat we zagen dat de gordijnen dicht zaten en er een paar artsen met het zweet op hun voorhoofd bezig waren om acute beademing aan te leggen. Wij werden de gang op gestuurd. Dan stort je wereld echt in… het idee dat je je kind kwijt raakt. Met dat ik dit typ krijg ik er weer kippenvel van.

Gelukkig is ze erboven op gekomen. Wat zijn wij dankbaar! We beseffen ons maar al te goed dat dit ook heel anders had kunnen aflopen.

Maandenlang, dag in dag uit, naast de couveuse zitten, samen uren buidelen. Een emotionele roller coaster waar we in terecht kwamen vol spanning en onzekerheden en niet wetend hoe het af zou lopen. Of we ooit samen met ons kleine meisje het ziekenhuis zouden uitlopen en thuis het gezinnetje konden vormen waar we naar verlangden. Na uiteindelijk 7 weken in het WKZ te hebben gelegen waarvan 5 op de intensive care en 2 op de High care was Lizzy sterk genoeg om van een academisch ziekenhuis overgeplaatst te worden naar het meander ziekenhuis in Amersfoort met een Medium care. Dit was een hele spannende en ingrijpende reis voor zo’n kleintje in de couveuse. Eenmaal daar was Lizzy 34 weken en 2 kilo waardoor ze over mocht in een bedje. Een hele mijlpaal op dat moment.

Ze lag hier nog wel aan de bewaking vanwege de hartslagdalingen. Behalve veel groeien, moest ze ook nog zelf leren drinken en haar zelf op temperatuur kunnen houden.

Toen wij ’s avonds naar huis gingen om te slapen (wat al hartverscheurend is om je kind telkens achter te moeten laten) en de volgende ochtend terug kwamen. Ontdekte we ZELF dat ze een grote brandblaar op haar o zo kleine beentje had. De verpleegkundige had een hele grote fout gemaakt met het kruikje in haar bedje en het niet eens opgemerkt. Alsof het nog niet erger kan allemaal… gelukkig heeft ze er geen infectie van gekregen. Maar ik blijf er boos en verdrietig over.

Met 40 weken op de teller mocht Lizzy eindelijk naar huis! Wat een feestelijk moment was dat. Maar tegelijkertijd ook heel spannend, want nu moesten we het zonder de controle van de alarmpjes en piepjes doen. De eerste nacht hebben we naast haar bedje op de grond geslapen om te controleren of haar ademhaling goed was!!

Vlak voor het vertrek naar huis kregen we te horen dat Lizzy liesbreukjes had dus we moesten ook vlak na thuiskomst terug naar het WKZ voor een operatie. Om dan weer mee te lopen om je kleine meisje onder narcose te brengen is dan eigenlijk de druppel van alles. Je kan het niet meer aanzien… Gelukkig is ze uiteindelijk goed genezen van de operatie.

Totdat Lizzy in juli het entero virus kreeg en weer een week in het ziekenhuis terecht kwam. Weer zaten we dagenlang aan een ziekenhuisbedje met zorgen om je kindje.

Eenmaal thuis is het sindsdien gelukkig in een stijgende lijn gegaan.


Het verhaal van Lizzy


Deze hele periode had natuurlijk zijn nasleep, En de zorgen zijn na de couveuse nog lang niet voorbij. Wat veel buitenstaanders niet beseffen is dat de kwetsbaarheid van een extreem prematuur kindje nog niet over als de ziekenhuis deur dichtgaat. Het is niet voor niets dat ze bij thuiskomst extra vaccinaties krijgen, het consultatiebureau het eerste jaar thuis komt, Om te begeleiden maar ook omdat ze te vatbaar zijn om op het bureau te komen waar andere kindjes een eventueel besmettelijke aandoening over zouden kunnen brengen. En dat we nog jaren lang onder controle staan in het WKZ.

Maar naarmate ze ouder werd ze ook minder vatbaar voor alles, en dus minder snel ziek.

Lizzy heeft vanaf thuiskomst uit het ziekenhuis wel erg last gehad van verlatingsangst. Vanaf dat ze ruim 2,5 jaar is gaat Lizzy 1 ochtend in de week naar de peuterspeelzaal. Ik las het verhaal van een andere moeder met een prematuur geboren kindje waarin ze ook verteld over de eerste dag op de crèche. Het beeld van de eerste dag op de peuterspeelzaal en haar weer opnieuw achter te moeten laten blijft hangen. Dit was voor mij zo herkenbaar! Bij dat soort lastige momenten komt alles wat we met haar mee hebben gemaakt weer terug. Inmiddels heeft Lizzy minder last van haar verlatingsangst. Wat vooral heel fijn is voor haarzelf!

Ze ontwikkelt zich nu volgens de boekjes! En is een super vrolijke eigenwijze peuter van 3,5! Daar zijn we heel dankbaar voor!

Toch heb ik wel gemerkt dat als je eenmaal in de ziekenhuisperiode zit van ruim 14 weken en alles wat je daarin mee maakt, van BPEP tot CPEP tot volledige beademing. sondes, flowsnor, transfusies, kleine hersenbloeding, hartslagdalingen en eigenlijk teveel om op te noemen. Dit is niet te beschrijven, en alleen te begrijpen wanneer je dit zelf hebt meegemaakt.

Het heftige traject waar je in terecht komt wanneer je een vroeggeboorte treft, en wat voor impact dit heeft is voor veel mensen totaal onbekend.

Er is nooit een duidelijke oorzaak gevonden voor de vroeggeboorte, wel enig teken van infectie in mijn placenta maar dat was het dan.

Inmiddels is Lizzy ook grote zus geworden van Lenn. De 2e zwangerschap ben ik heel goed begeleid in het WKZ en ik had er vertrouwen in. Het is nog even heel spannend geweest, vanaf 25 weken had ik een verkorte baarmoedermond. Even waren we bang om weer in dezelfde nachtmerrie terecht te komen. Met bedrust en wekelijkse proluton injecties vanaf week 16 heeft de kleine man het gelukkig volgehouden tot 37 weken en 2 dagen en dus veilig om geboren te worden. Zo ontzettend blij! In mijn kraamtijd heb ik nog wel wat tranen gelaten hoe het alles is verlopen. Als ik het dagboek en foto’s van de NICU terug lees en kijk, rollen de tranen ook over mijn wangen. Van verdriet, maar vooral ook grote dankbaarheid dat ik nu een gezin heb met 2 gezonde kindjes en een lieve man!

Achteraf besef je dat je ondanks de intense zorgen die je hebt in zo’n heftige situatie, toch continu doorgaat, je krijgt een soort oerkracht om te vechten voor je kind. De klap en het besef wat je allemaal hebt meegemaakt komt pas later. Vandaar dat ik jaren later hier mijn verhaal vertel omdat ik nu pas bezig ben met alles een plek te gaan geven.

Wij als ouders hebben het beeld van onze dochter in de couveuse, zo ontzettend klein en kwetsbaar met al die slangen en bedrading en dat doorzichtige roze huidje op ons netvlies gebrand staan. Vergeten doen we het nooit maar wel genieten van de goede afloop!

Dit gastblog werd geschreven door Annewil Zantinge, moeder van Lizzy en Lenn.

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn