Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn

In de maand November delen wij een serie gastblogs die elk op een andere manier laten zien wat een enorme impact een vroeggeboorte kan hebben. Niet alleen op het leven van de te vroeg geboren baby zelf, maar ook op dat van de familie en vele anderen. We mogen er trots op zijn hoe sterk deze gebeurtenis ons heeft gemaakt en willen in november stilstaan bij de SuperPower die het ons gegeven heeft!
De achtste in de serie is dit blog, geschreven door Ellen. Ellen werd in 2009 na 27 weken moeder van Ruben.

Hij ziet er toch goed uit?

De impact van een vroeggeboorte. Iedereen begrijpt hoe ingrijpend het is als je kind op de intensive care ligt. Iedereen begrijpt dat je hoofd vol zit met maar één ding. Iedereen begrijpt hoeveel zorgen je je maakt. Iedereen begrijpt dat een jongetje van 770 gram nog heel lang in het ziekenhuis zal moeten blijven. Iedereen begrijpt dat deze periode tergend lang duurt. Iedereen begrijpt dat je verdrietig bent. Iedereen begrijpt dat je het graag anders had gewild. Iedereen begrijpt dat je nergens tijd voor hebt in deze periode. Iedereen begrijpt waar je doorheen moet.

6 juli 2009. Ruben wordt geboren na een zwangerschap van 27 weken met een groeiachterstand van drie weken. Hij zal drie maanden in het ziekenhuis liggen en in die drie maanden wordt hij twee keer aan de beademing gelegd, krijgt hij meerdere infecties, één hersenbloeding en twee bloedtransfusies.

Iedereen begrijpt dat de impact van een vroeggeboorte heel groot is.

Totdat…

Totdat hij naar huis mag. Dan is alles ‘normaal’. Maar eigenlijk begint het dan pas. Daar is weinig begrip voor. Je maakt je nog steeds zorgen. Over ziektes, over zijn ontwikkeling, over zijn gewicht en groei. Daar is weinig begrip voor.

Hij ziet er toch goed uit?

Je begint je dingen af te vragen. Zou hij schade hebben opgelopen door de hersenbloeding? Waarom groeit hij niet wat beter? Hoe gaat het straks op school? Hij is erg druk, zal hij daar last van krijgen? Zal hij gepest worden omdat hij kleiner is dan de rest? Zal hij naar het reguliere onderwijs kunnen? Daar is weinig begrip voor.

Het gaat toch goed? Hij ziet er toch goed uit? Je gaat twee keer per jaar naar de kinderarts. Dat is niet voor niets. Daar is weinig begrip voor. Alles was weer goed zeker? Nee, niet alles was goed, anders hoeven we over een half jaar niet terug te komen. We zitten niet voor onze lol twee keer per jaar bij de kinderarts. Dat heeft een reden. Die reden heeft met zijn vroeggeboorte te maken, die werd veroorzaakt door zijn groeiachterstand. Daarvoor komen we nog steeds bij de kinderarts, want 6 jaar later heeft hij nog steeds een groeiachterstand.

Onzichtbare problemen zijn ook problemen. Daar is weinig begrip voor. “Mijn kind moet een bril, zo erg! Hoe is het eigenlijk met Ruben? Hij hoeft alleen maar een beetje te groeien, toch?” Hij heeft altijd buikpijn. “Oh, maar verder gaat alles toch goed? Hij ziet er toch goed uit?” En meepraten over een bevalling? Vergeet het maar. Een spoedkeizersnede hoort namelijk niet in het rijtje ‘weeën, pijn, persen en kind op je buik’ thuis. Over het geboortegewicht praten is al helemaal uit den boze. “Ach, hij ziet er nu goed uit.”

Mensen vinden dat het lang genoeg geleden is om er niet meer aan te denken. Mensen vinden dat je je moet focussen op de dingen die wél goed gaan. Dat de dingen die níet goed gaan vaak te maken hebben met gezondheid, wordt weggewuifd. Hij ziet er toch goed uit?

Ik ben blij dat Ruben relatief gezond is. De zorgen staan in geen verhouding tot het geluk wat hij ons brengt. Ik maak me niet iedere dag zorgen. Ik denk niet iedere dag terug aan zijn vroeggeboorte. Ik ben gewoon heel blij dat het goed met hem gaat, dat hij gelukkig is. Maar soms, soms denk ik terug aan toen. En soms wil ik daar nog eens graag over praten. En dan prijs ik mezelf gelukkig met mijn man, mijn moeder en mijn beste vriendin, die altijd een luisterend oor bieden. Die altijd achter me staan en mij wél geloven als ik zeg dat er iets aan de hand is met Ruben. Die begrijpen dat een foto, een geluidje of een stukje tekst je zo weer 6 jaar mee terug in de tijd neemt. Iedereen verdient een paar van die mensen in zijn of haar leven.

kk blog SP8 foto 2En dat is de reden voor deze blog: een stukje bewustwording. Het is niet voorbij als je kind naar huis komt, integendeel zelfs. Het is niet erg waarschijnlijk dat een kind met een geboortegewicht van 770 gram helemaal niets overhoudt aan zijn vroeggeboorte. Het is niet raar als een ouder nog af en toe terugdenkt aan toen, ook al is het al jaren geleden. Het is niet belachelijk als gezondheidsproblemen of problemen op school worden gekoppeld aan de vroeggeboorte. Ja, misschien was het ook wel zo geweest als hij met 40 weken was geboren. Had hij dan ook concentratieproblemen of een groeiachterstand gehad. Maar dat zullen we nooit weten. En de medische molen waar we al sinds de geboorte in zitten, zorgt er nu eenmaal voor dat de vroeggeboorte een stukje van ons leven blijft. Ook na 6 jaar.

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn