Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn

Die schok. ..van een onbezorgde zwangerschap met een aantal kwaaltjes naar een levensbedreigende ziekte waardoor je ineens, zomaar moeder wordt van een veel te kleine baby. Die schok, die dreunt nog jaren later na. De onmacht die je voelt wanneer je lichaam je in de steek laat en niet kan doen waarvoor je als vrouw toch eigenlijk gemaakt bent, zullen weinig vrouwen herkennen. Gelukkig maar, want het HELLP syndroom komt niet vaak voor. Wanneer je hiermee bekent bent hoef ik je maar weinig uit te leggen. Misschien is dit verhaal dan een van herkenning. We staan vaak niet alleen met al onze emoties, maar (in mijn geval) zijn er weinig vrouwen om je heen met ervaring op dit gebied. Waardoor je vaak goedbedoelde adviezen krijgt, waar je maar weinig aan hebt. Maar goed ik dwaal af.

Ineens moeder dus, iets wat op dat moment moeilijk te beseffen is omdat je lichaam vecht om weer te herstellen. Ondertussen ligt er ergens in het ziekenhuis een mini baby’tje ook te vechten voor zijn leven. Het besef. …ik ben moeder…heeft even geduurd. Na de eerste nacht vroeg een zuster of ik wilde bellen naar de NICU hoe mijn zoontje het had gedaan vannacht. En toen ineens BAM….was het daar ineens. Schuldgevoel!! Ik had daar zelf nog niet aan gedacht. Ik was moeder geworden en had geslapen was wakker geworden en mijn zoontje was nog niet in mijn gedachten opgekomen. Oei. …het is zelfs moeilijk om het op te schrijven. Natuurlijk was ik bezorgd. Maar het was allemaal nog zo onwerkelijk. Het schuldgevoel was er bijna net zo plotseling als mijn zoontje. Waar ik mij nog meer schuldig over voel? Over het feit dat ik mijn zoontje niet 40 weken heb kunnen dragen. Over de borstvoeding…die kwam eerst heel langzaam op gang. Over dat ik mijn zoontje nadat ik thuis was gekomen alleen ‘s avonds kon bezoeken en natuurlijk in het weekend. Over het feit dat ik altijd moe was. Maar ook toen hij eenmaal uit het ziekenhuis kwam. Bij ieder bezoek aan het consultatiebureau, schuldig dat hij zo klein was, of niet genoeg groeide. Bij de peuterspeelzaal…….omdat hij weinig contact maakte met andere kinderen. Op school, dat hij zich afsluit tijdens het kringgesprek, dat hij zijn concentratie niet lang kan vasthouden, dat hij de cito toets niet goed maakt.

Bij alles waar mijn kind gemeten wordt aan de norm en hij te kort schiet voel ik mij schuldig. Want ook al weet ik dat ik geen controle had over dat moment waarop hij gehaald moest worden. Mijn lichaam….en dus ik. …ben de oorzaak van dit alles. Waar ik kan wil ik hem helpen. Probeer ik de paden wat makkelijker voor hem te maken, het leven wat vrolijker en gezelliger te maken. Probeer ik mensen aan het verstand te peuteren waarom mijn zoontje is zoals hij is. Hoe hij wel leert, wat hem interesseert, hoe je hem kan laten groeien. Want ik zie nog steeds dat kleine ventje in de couveuse die zo machtig hard kan vechten. En deze keer kan ik wat doen. Ben ik niet machteloos. En compenseer ik dus voor wat ik toen niet kon.

Ik weet dat ik er niets aan kon doen, het was niet mijn schuld ik deed het niet expres. Maar zo voelt het niet altijd. Het is het gemene stemmetje dat mij nog steeds kan raken. Het is allemaal jouw schuld!! Dan roep ik soms terug. …niet waar, ik ben onschuldig. Maar het klinkt vaak niet zo overtuigend. Het is iets waar ik bijna elke dag mee worstel. De ene dag win ik het gevecht makkelijker dan de andere dag. Maar uiteindelijk. ….kom ik boven.

Dit is een gastblog van Rianne Kasler, al 7 jaar trotse moeder van een prematuur.

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn