Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn

In de maand November delen wij een serie gastblogs die elk op een andere manier laten zien wat een enorme impact een vroeggeboorte kan hebben. Niet alleen op het leven van de te vroeg geboren baby zelf, maar ook op dat van de familie en vele anderen. We mogen er trots op zijn hoe sterk deze gebeurtenis ons heeft gemaakt en willen in november stilstaan bij de SuperPower die het ons gegeven heeft!
De vierde in de serie is dit blog, geschreven door Suzanne. Suzanne werd in 2013 na een zwangerschap van 27 weken moeder van Evi.

Loslaten

Opvoeden is loslaten. Tenminste, dat zeggen ‘ze’ meestal. En met ‘ze’, bedoel ik vooral het stemmetje in mijn hoofd. Ik denk dat iedere moeder wel zo’n stemmetje in haar hoofd heeft. Een combinatie van het consultatiebureau, ‘Oei ik groei’, de buurvrouw, je schoonmoeder en het almachtige internet.

De eerste keer dat ik het iemand letterlijk hoorde zeggen, was toen ik mijn dochtertje voor het eerst in het taxibusje zette dat haar naar het kinderdagverblijf zou brengen. Het medisch kinderdagverblijf in een dorp even verderop. Maar dat was bij lange na niet de eerste keer dat ik haar moest loslaten.

De eerste keer was op de dag van haar geboorte. Meteen toen ze geboren was, na net 27 weken zwangerschap, werd ze weggehaald en naar de Neonatologie Intensive Care gebracht. Ze hadden nog net tijd om haar heel snel even te laten zien, maar wanneer je een spoedkeizersnee krijgt, herinnert niemand je eraan om even je bril mee te nemen. Ik zag dus alleen een klein, roze wolkje. Dat bleek overigens ook de enige keer te zijn dat ik een roze wolk zag.

Hoe kun je nu leren om je kind los te laten als je het nog niet eens hebt mogen vasthouden? Elke ouder van een prematuur geboren kindje zal die vraag herkennen. Het is de omgekeerde wereld. In plaats van urenlang met je kind knuffelen, moet je wachten op toestemming van de arts. En dan zijn er twee verpleegkundigen nodig die toevallig tijd hebben om het hele circus van zuurstofslangetjes en monitordraadjes zo te manoeuvreren dat je een uurtje kunt buidelen (de officiële term voor huid-op-huid knuffelen van een prematuur kindje, lief toch?). Het duurde 5 dagen voor ik Evi eindelijk vast mocht houden. Ze was zo ontzettend klein en kwetsbaar, da ik bijna niet durfde te bewegen. “Geniet ervan,” zeggen ze dan goedbedoeld. Ik probeerde heel hard te genieten, maar die eerste keren schrok ik van elk piepje en elke onverwachte beweging. En was vooral bezig met niet naar de wc willen. Want als je eenmaal zit, moet je wel een uur blijven zitten. Wat lastig is, voor een zojuist bevallen vrouw.

In de loop van de tijd leren genieten. Niks leert je zo goed om in het hier nu te zijn als buidelen met je mini-baby. Je moet wel. Maar noodgedwongen heb ik ook leren loslaten. Elke keer dat het uur weer voorbij was en ik niet wist wanneer de volgende keer zou zijn. Hoe beter het ging, hoe meer we ons mochten bemoeien met de zorg. Want zo voelde het, ‘bemoeien’. Pas heel langzaam drong het tot me door dat dit mijn eigen kindje was.

Na 4,5 maand was ze eindelijk thuis, maar het loslaten ging verder. We hebben zo vaak de zorg uit handen moeten geven. In het groot en in het klein. Tussen alle ziekenhuisopnames door hebben we langzaam maar zeker geleerd op eigen benen te staan, voor onszelf en daarmee voor Evi op te komen.

Dus toen ze die ene ochtend voor het eerst naar het kinderdagverblijf ging, was leren loslaten niet nieuw. Ik had allerlei gevatte opmerkingen kunnen maken naar de chauffeur. Maar ze bleven steken in mijn hoofd. Samen met de gedachte:

Ze is in ieder geval veilig gehecht.

Ik ging terug mijn huis in en heb even heel hard gehuild.

Inmiddels is ze ruim anderhalf. Het kinderdagverblijf vindt ze een feestje. Ze komt meestal bekaf, maar met een grote glimlach op haar gezicht terug.

Gisteravond kon ze niet slapen. Waarschijnlijk wakker geschrokken, buikpijn, of naar gedroomd. Ik nam haar even mee naar mijn slaapkamer en legde haar op mijn buik. Ze viel binnen een paar minuten in slaap en opnieuw durfde ik niet te bewegen.

Tuurlijk moet ik je loslaten, dacht ik. Opvoeden mag dan wel loslaten zijn. Nu hou ik je even heel goed vast. Morgen weer een nieuwe dag.

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn