Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn

In de maand November delen wij een serie gastblogs die elk op een andere manier laten zien wat een enorme impact een vroeggeboorte kan hebben. Niet alleen op het leven van de te vroeg geboren baby zelf, maar ook op dat van de familie en vele anderen. We mogen er trots op zijn hoe sterk deze gebeurtenis ons heeft gemaakt en willen in november stilstaan bij de SuperPower die het ons gegeven heeft!
De dertiende in de serie is dit blog, geschreven door Elvera. Elvera werd in juni 2015 na 30+4 weken zwangerschap moeder van Kyan. 

Niet van zelf

Mijn zwangerschap ging helaas niet vanzelf. We waren zwanger na een derde icsi poging, waarbij ze 2 embryo’s hadden teruggeplaatst. Na een eerdere miskraam was het nu extra spannend, maar waren we dolblij. Met 7,5 week kreeg ik plotseling een flinke bloeding. Er schoot van alles door mijn hoofd, maar vooral: daar gaan we, dit is niet goed. Gelukkig konden we meteen naar het ziekenhuis en zagen we op de monitor een mooi kloppend hartje. Later die week kregen we een uitgebreide echo waarop een tweede vruchtzakje te zien was. Deze was leeg, wat betekende dat dit zeer waarschijnlijk de tweede embryo was die eraf was gekomen. Dit deed ons toch wel wat, maar positief als we zijn waren we super blij dat de andere het goed deed tot nu toe.

Na een week of 12 was de grootste onrust voorbij, en begonnen mijn bekken op te spelen. Heftige bekkenpijn en beginnende instabiliteit. Ik heb nog een paar weken doorgewerkt, maar uiteindelijk op advies van de fysio kwam ik thuis te zitten en moest ik het echt rustiger aan gaan doen. Dat ging na wat opstartproblemen steeds wat beter.

Met de 20 weken echo bleek dat ik te weinig vruchtwater had. Na een 2e en een 3e 20 weken echo werd besloten dat ik naar het Radboud moest voor een second opinion. Ook daar bleek met ons ‘sjorske’ (zoals wij hem liefkozend noemden) niks mis. Hij groeide goed en had voor zover ze dat konden zien, geen afwijkingen. We wisten trouwens nog steeds niet wat het zou worden, maar voor het gemak hadden we het over hem noemden we de kleine puk sjorske zolang hij in mijn buik zat. Wel bleek op de echo dat mijn placenta in zijn geheel voor de uitgang lag, dus moesten we voor 99% rekening houden met een keizersnee. Dat was wel even een tegenvaller, je wilt toch het liefst je kind op een natuurlijke manier ter wereld brengen. Daar hadden we de komende tijd voor om ons op voor te bereiden.

Met 24 weken heb ik nog een nachtje in het ziekenhuis gelogeerd vanwege heftige buikpijn. Ook bleek toen dat ik zwangerschapsdiabetes had. Ik mocht dagelijks mijn bloedsuiker meten, een dieet volgen, en uiteindelijk ook insuline gaan spuiten. Ondertussen kwamen er steeds meer spulletjes in huis, en werd het kamertje opgeknapt. Dat kon mooi voordat we nog een weekje samen op vakantie gingen. De week daarna kwam de babykamer en konden we samen alles in gaan richten. Dachten we….

Vrijdag 5 juni kwamen we terug van vakantie, we hadden een heerlijke week gehad. Zondag zouden we gaan helpen op de stadionmarkt bij Willem II zoals we ieder jaar doen. René was net weg ( ik werd wat later opgehaald) en ik besloot vast op te staan. Het was 5.45 toen het wel erg nat werd in mijn bed, ik opstond en mijn vliezen braken. Ik schrok, ik was nog maar 29 weken en 4 dagen zwanger. Toch bleef ik redelijk rustig en belde René om toch maar terug naar huis te komen.

Om 7 uur in de ochtend waren we op het ziekenhuis. Na een aantal onderzoeken en overleg bleek dat ik naar Utrecht moest naar het WKZ omdat ik nog geen 32 weken zwanger was. Pffff wat een tegenvaller, daar hebben we wel wat traantjes om gelaten. Om 12 uur kwam ik aan in Utrecht waar weer veel onderzoeken zijn gedaan. Aan het eind van de middag begon ik weeën te krijgen, en kreeg ik een infuus met weeënremmers. Deze sloeg aan en ik mocht naar de afdeling. Daar hoopte ik het toch vol te houden tot week 32 want dan mocht ik terug naar Tilburg.

Helaas dacht ons ‘ Sjorske’ daar anders over. Die vond het veel leuker om zich aan te dienen op het moment dat papa en mama elkaar precies 3 jaar kenden. Namelijk op zaterdag 13 juni. Aan het begin van de avond begonnen weer mijn weeën. Omdat ook de placenta voor de uitgang lag, was het nogal een lastig geval. Ze wilden eigenlijk wachten omdat ik nog maar 30 weken en 4 dagen zwanger was, maar aan de andere kant wilden ze ook niet wachten omdat die placenta voor de uitgang lag en het weleens spoed kon worden als die ging bloeden. Uiteindelijk werd toch de beslissing genomen om de kleine te halen met een keizersnee, en is op zondag 14 juni om 3.17 onze prachtige zoon Kyan geboren. 1475 gram en 39,5 cm. Ik heb al die tijd het gevoel gehad dat hij het wel ging redden, hij had de hele zwangerschap het super gedaan, waar ik ook last van had. Wat deed hij het goed! Na wat hulp met de ademhaling deed hij het helemaal zelf! Hij kwam op de Nicu te liggen in het WKZ.

Mama mocht op woensdag al naar huis, wat niet makkelijk was om daar je kleintje te moeten achterlaten. Gelukkig deed hij het zo goed dat hij op zaterdag al naar het Elisabeth ziekenhuis in Tilburg mocht. Daar kwam hij op de NEO te liggen. Gelukkig een heel stuk rustiger dan op de NICU in het WKZ. Hier lagen maxiaal 3 kindjes in de ouveuse, en was 1 opvangplek. Wat een verademing, niet de hele dag die alarmen en piepjes om je heen. We zijn hier fantastisch goed op gevangen door het verplegend personeel. We werden overal bij betrokken, en ook de zorg voor Kyan kwam veel meer in onze handen te liggen.

kk blog SP12 foto 221 juni was het vaderdag, en aan Kyan zijn couveuse hing een mooi kadotje voor papa, en Kyan had een mutsje op met I love Papa. Wat een verrassing!
kk blog SP12 foto 3Zijn eerste mijlpaal was zijn eerste badje. hij was toen 11 dagen oud. Mama vond het erg eng, maar de verpleging ondersteunde ons geweldig. Helaas kreeg hij daarna een terugval, en speelden zijn darmen op. Zijn voeding werd even stop gezet om zijn buikje wat rust te gunnen, en hij kreeg voedingsstoffen via het infuus wat dus weer opnieuw geprikt moest worden. Snel werd ook bloed en ontlasting afgenomen om te zoeken naar eventuele infecties. Gelukkig bleek alles goed te zijn, en werd zijn voeding weer langzaam opgebouwd.

Weer een mijlpaal, op 7 juli mocht Kyan in een bedje. Even voorverwarmd en meneer kon erin. Een dag later mocht hij zelfs al naar een eigen kamertje! Weer een stap richting de deur. Op 9 juli was mama haar verjaardag, en Kyan zijn kamertje was versierd voor mama. Wat een geweldig gevoel geeft dat. Die verjaardag deed er helemaal niet toe, maar de voetafdruk van Kyan die aan zijn bedje hing gaf me een geweldig gevoel. Wat super attent dat ze dit hadden gedaan. 16 juli hing er een mooie getekende ballon aan zijn bedje. Hoera Kyan weegt 2 kilo! Weer een mijlpaal, en wederom een klein gebaar maar o zo groot voor ons.

De tijd daarna duurde voor ons erg lang. Kyan moest nog lang aan de optiflow liggen, en ook het drinken aan de borst lukte nog niet zo goed als mama zou willen. Maar steeds was daar wel iemand van de verpleging, een arts of de lactatiekundige die de tijd nam om even een praatje te maken. Een luisterend oor te bieden, of dingen extra uit legden. We voelden ons welkom als we werden aangesproken:

Ha papa en mama, gaat het weer een beetje vandaag? Kyan heeft net alle voeding op!

Eindelijk mocht de optiflow eraf, weg met dat apparaat van de kamer! Weer een stapje dichterbij huis. De monitor mocht er af, nadat ie er een week langer dan gepland aan had gelegen (dankzij de geweldige verpleging heeft hij toen gelijk zijn eerste inentingen gehad, Kyan was toen 8 weken oud). Wat vond ik het spannend om hem die avond voor het eerst zonder monitor achter te laten. En weer was daar een verpleegkundige die de tijd nam om me gerust te stellen en de tijd voor me nam, zodat ik met een iets geruster gevoel naar huis ging.

Het zelfstandig leren drinken duurde het langst. Volledig uit de borst lukte niet, dus kreeg hij ook Fingerfeeding. Wat daarna nog niet lukte moest via de sonde. De lactatiekundigen hebben ons geweldig begeleid. Als ik vragen had, als het drinken niet lukte, altijd hadden ze tijd voor ons. Mede door hun zijn we zover gekomen dat we nu nog steeds borstvoeding geven.

kk blog SP12 foto 6Het laatste stukje was erg zwaar, we wilden naar huis. Op de uitgerekende datum (19 augustus) had mama het echt gehad. Uiteindelijk heb ik aan de verpleging gevraagd of hij niet met sonde naar huis mocht. Dit mocht, en het sondevoedingstraject werd in werking gezet. Op vrijdag waren we zover dat we dit onder de knie hadden, maar onze kleine kanjer besloot dat hij het ook prima zonder die sonde kon! Eindelijk mochten we naar huis, en op maandag 24 augustus konden we eindelijk met z’n drieen het ziekenhuis uitlopen.

kk blog SP12 foto 4Natuurlijk moeten we nog een paar keer terug voor controle en dan lopen we ook altijd even op de afdeling langs. We hebben daar toch 9 weken rond gelopen, het is een deel van ons leven geweest. Altijd is de verpleging even belangstellend. Kyan is inmiddels 5 maanden oud, en hij doet het geweldig.

Op 16 december mogen we weer naar de kinderarts, en ook dan lopen we weer even langs op de afdeling. Even hoi zeggen tegen al die geweldige verpleegkundigen die er voor ons zijn geweest, ons hebben gesteund en geholpen, en ons zo welkom lieten voelen als de papa en mama van Kyan, onze kleine kanjer.

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn