Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn

In de maand November delen wij een serie gastblogs die elk op een andere manier laten zien wat een enorme impact een vroeggeboorte kan hebben. Niet alleen op het leven van de te vroeg geboren baby zelf, maar ook op dat van de familie en vele anderen. We mogen er trots op zijn hoe sterk deze gebeurtenis ons heeft gemaakt en willen in november stilstaan bij de SuperPower die het ons gegeven heeft!
De zestiende in de serie is dit blog, geschreven door Marijke. Marijke schreef eerder deze maand Te groot voor woorden, te klein om vast te houden. Zij werd in 2014 na een zwangerschap van 26+6 weken moeder van Daley. 

Sterk zijn…

In mijn  gedachten zit je nog veilig, warm bij me. Kijk ik trots in de spiegel, een buikje zie ik. Daar binnen dat ben jij. Vorige week voelde ik je voor het eerst schoppen. Een klein pokje voel ik, wat is pappa enthousiast! Ook hij voelt je trappen, voor hem de eerste keer echt iets tastbaars.

Maar die spiegel…. Die spiegel… daar kan ik niet om heen. In mijn herinneringen een immens grote spiegel… het is echt! Je zit er niet meer. Je bent net geboren, vecht voor je leven. En ik, ik voel me verslagen. Ik kan het niet bevatten, wil het niet geloven. Deze immens grote spiegel verteld me wat ik niet wil zien, niet wil voelen, geen realiteit wil laten zijn.

De NICU een wereld apart, een medische wereld, een voor ons nog onbekende wereld vol hoop, verdriet, vechters, angst maar ook af en toe blijdschap. De NICU tijdelijk ons wereld, een wereld waarvan ik niet wilde dat het mijn wereld zou zijn… een wereld die niet meer uit mijn gedachten verdwijnt.

Verlangen doe ik naar onze tot voor kort nog onbezorgde wereld…

Wat ben jij dapper, wat ben je sterk. Je bent klein en ooo zoo kwetsbaar. Je vecht, je geeft alles om bij ons te mogen zijn. Sterk en dapper, dat moet ook ik zijn! Dat wil ik zijn, voor jou! Dat moeten, dat moeten is vooral omdat ik het vanmezelf moet. Misschien leek ik sterk, zo voelde ik me diep van binnen helemaal niet. Ook lichamelijk wilde ik dit zijn. Na mijn bevalling binnen 2 weken 3 keer verhuisd, immers op de kraamkamer kan ik niet blijven. Er is geen reden toe dat ik niet met ontslag kan. Maar jij, jij moet hier blijven. En niemand weet voor hoelang de NICU je thuis zal zijn. We gingen van kraamkamer naar Zotel een ingerichte kamer waar pappa en ik samen een aantal dagen konden verblijven. Twee dagen later zat ik met 2 vriendinnen te eten in het restaurant in het ziekenhuis…. pappa moest naar huis om thuis het. 1 en ander te regelen…. En alleen zijn dit durfde ik niet. Letterlijk alles kwam hier op me af… dit is realiteit.

Vanuit het Zotel naar het NH Hotel, afwachten wanneer er een kamer vrij kwam in het RMC huis. Na 1 nacht in het NH hotel over naar het Ronald Mac Donalds huis. Steeds een stapje verder bij je vandaan, van binnen vond ik dit vreselijk. Vroeg ik me af wie dit in hemelsnaam had bedacht, tegelijk dacht ik sterk zijn! Ik zie ons 14 dagen na de bevalling nog gaan, ik zittend op de fiets, pappa die mij voortduwt. Nee met de auto wil ik niet, op deze manier bereiken we het ziekenhuis wel. Zo ver is het RMC niet van het ziekenhuis vandaan. Niet te diep nadenken, gevoelens er niet laten zijn. Doorgaan, voor jou! Jij bent sterk, dat moet ik ook zijn. De verpleegkundigen en pappa gaven aan dat het belangrijk is dat ik mijn rust momenten neem….

kk blog SP16 foto 2Rust? Nee die momenten kunnen me gestolen worden. Bij jou, daar wil ik zijn. 2, 3 keer daags op en neer naar het ziekenhuis om uren bij jou te zijn. Tussendoor even terug naar het RonaldMac Donalds huis, kolven, eten en weer op naar jou. Niets liever wilde ik dag en nacht bij jou zijn, mijn prachtige kleine sterke en dappere jongen. Ik had het gevoel dat ik je in de steek liet wanneer ik niet bij je was. Mijn gevoel, mijn gevoel schoot alle kanten op. Maar dit hield ik inderdaad niet lang vol…. Je had nog een hele lange weg te gaan, als ik dit wilde volhouden moest ik ook momenten rust pakken, de rust die ik eerst niet vinden kon. En geleidelijk zijn plekje vond toen we in het RMC huis zaten.

Praten, praten lucht op. Maar dit praten vind ik niet zo gemakkelijk. Als mensen me vroegen hoe het met me ging zei ik altijd naar omstandigheden goed. Vertelde ik hoe het met jou ging, hoe ontzettend dapper je bent, dat de artsen naar omstandigheden vonden dat het goed met je ging. Dat wij positief blijven, leven met de dag, maar dat we ook weten dat het zo anders kan zijn. Immers het is afwachten …. afwachten hoe je je verder gaat ontwikkelen, hoe je organen, hersenen, longen, hart zich gaan ontwikkelen.

Toen je werd geboren, was je nog niet “rijp”. De arts vertelde dat de kans op bloedingen nog bestaat, dat je mogelijk geopereerd moet worden omdat je ductus niet sluit en je veel dipt. Gelukkig slaat net op tijd de medicatie die je hiervoor krijgt aan en was een operatie niet nodig.

Ik vond het fijn als familie, vrienden ons bezochten, jou konden zien. Stel dat je het niet mocht redden, ik wil dat ze weten wie jij bent….

Jij bent diegene die niet langer kon wachten, kwetsbaar maar ontzettend sterk. Diegene die ons leven op de kop zet, waar we ontzettend van houden, diegene die we niet meer kunnen missen en kunnen wegdenken uit ons leven. Ik zag vaak de schrik en bezorgdheid in hun ogen, maar ze hielden zich sterk, sterk voor ons. Dat sterk zijn, dat wil ik zijn voor jou!

Dat ik diep van binnen ontzettend bang was, bang was om je te verliezen, bang was voor alles wat er nog zou komen liet ik niet toe. Dat ik niet zo sterk ben als dat ik wil zijn, voor jou omdat jij dat ook bent. Dit deelde ik niet. Het gaat niet om mij, maar om jou, jij vecht voor je leven, niet ik! Je wilt hier zijn! Wat voelde ik me machteloos… Lichamelijk voel ik me gebroken, ontzettend moe, slap, herstellende van de heftige bevalling. Kan me het nauwelijks nog bevatten, maar doorgaan dat zal ik! Ik wil er zijn voor jou….

De apparatuur, piepjes, dipjes worden voor ons al snel heel gewoon, ze horen bij je. Een wereld die helemaal niet gewoon hoort te zijn. Ik hoor nog te genieten van mijn zwangerschap, niets is minder waar. Je bent nu 15 maanden, ik kijk met trots naar je. Als ik naar je kijk zie ik een kleine vechter, een heerlijk vrolijk ventje met heel veel pit. Deze pit heeft je gebracht waar je nu bent, vol leven!

Oktober, de maand waarin je eigenlijk werd verwacht.. Nu alweer November, een dik jaar later. Het TOP project is net afgesloten. De eerst volgende controle over een half jaar, goed nieuws want je doet het goed. Niet meer op mijn vrije dagen van controle naar controle, maar rust. Wat ben ik blij, wat ben ik trots dat je het zo goed doet.

Ik weet dit, zie dit en voel me dankbaar. Toch houd het me momenteel steeds bezig.… komen mijn gevoelens dubbel zo hard terug. Voel ik me schuldig over mijn gedachtes die ik vorig jaar heb gehad. Dat ik me toen afvroeg of ik je zo je leven moest laten beginnen, je had het zo ontzettend zwaar. Dit vond ik zo ontzettend moeilijk…

Vaak heb ik gedacht of ik jouw vroeggeboorte had kunnen voorkomen, de oorzaak van jouw vroeggeboorte is onbekend. Dit probeer ik naast me neer te leggen en een plekje te geven. Een voldragen zwangerschap heb ik niet ervaren, ik weet niet hoe dit zou moeten voelen. 26 weken en dit was het. Het heeft wel even geduurd voordat ik er geen moeite meer mee had om hoogzwangere vrouwen te zien, tuurlijk was ik ontzettend blij voor hen en wenste hen met heel mijn hart dat het een zorgeloze zwangerschap en bevalling mocht zijn. Diep van binnen, vond ik dit erg moeilijk.. dit is wat ik heb gemist, dit is wat ik niet heb mogen ervaren.

Graag zou ik ooit als dit zo mag zijn een tweede kindje willen. Vanzelfsprekend is dit niet, daar ben ik wel achter. Gelijker tijd boezemt de gedacht hieraan mij gelijk angst in, een kans op een tweede prematuur hoeft niet aanwezig te zijn. Wel ben ik hier ontzettend bang voor en ik denk dat ik niet zo zorgelooszou kunnen genieten van mijn zwangerschap, als mijn eerste…. Nu ben ik hier nog niet klaar voor, wie weet over een tijdje misschien.

Nog steeds vind ik praten erover lastig, mijn gevoel hierin te benoemen. Ben ik vorig jaar nog aan het verwerken. Helemaal nu, nu het goed met je gaat en de controles afgenomen zijn. Het op schrijven gaat me makkelijker af, dan hoef ik mijn emoties niet te laten zien… Wat af en toe juist wel goed zou zijn… deze emoties laat ik soms toe wanneer ik alleen ben, even helemaal alleen met mijn eigen gedachten. Mijn gevoel hierin wilde ik toen niet delen… misschien is het ook meer het niet kunnen delen. Bang voor wat er dan wellicht allemaal los gaat komen… Het schrijven en delen van mijn eerste verhaal en het lezen van al de andere blogs maakt dat ik veel nadenk en toch opnieuw begin te schrijven. Van me afschrijven wat er nog diep van binnen zit…

Meestal wil ik een ander met hoe ik me voel niet lastig vallen, ook al weet ik dat mijn vrienden en familie dit niet zo zien en er voor mij zijn. Vind ik het moeilijk om mijn wereld van toen te beschrijven en alles wat hierbij komt kijken… Is het mijn gevoel dat ik het toch zelf moet verwerken. Daarnaast ben ik ook hartstikke dankbaar dat het zo goed met je gaat… mag ik in mijn handen knijpen dat dit zo is. Wat er ook voorzorgt dat ik het niet snel deel…

Vorige week gingen we voor een follow up naar de Neonatoloog en kwamen toen ouders tegen waarvan hun kindje nog steeds in het ziekenhuis ligt, wat moet dit vreselijk zijn. Dan mag ik zeker niet klagen, mijn kindje is thuis, gezond, ontwikkeld zich zoals het zou“moeten”. Ook liepen we nog even langs de NICU, zag ik nog een aantal verpleegkundigen die jou hebben verzorgd… Dit maakte meer bij me los dan ik had verwacht, had niet verwacht dat dit er nog zo zou zijn. Waarschijnlijk omdat ik mijn gevoelens zo heb weg gestopt.

kk blog SP16 foto 3Langzaam durf ik er wat meer over te praten, vooral met mensen die dicht bij me staan. En merk ik dat het voor mij goed is om mijn verhaal te delen… hierover te praten. Ik wordt niet veroordeelt over hoe ik me voel en om wie ik ben. Ook weet ik dat je niet altijd sterk hoeft te zijn…. Dat sterk zijn niet betekend dat je je gevoel er niet mag laten zijn, je gevoelens er laten zijn is ook sterk zijn. Maar het loslaten lukt me nu nog niet, dit heeft tijd nodig en zal uiteindelijk misschien wel slijten…

De NICU wereld, een wereld die ik intens heb beleefd. Een wereld waarvan we eerder geen weet hadden, nu een deel van onsleven. Een periode waarin we volledig in ons eigen “nieuwe” wereld zaten en ons “oude” wereld tijdelijk zonder ons verder ging….

En kijk nu eens naar je! Ik zeg met trots, je bent er, je bent mijn zoon!

 

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn