Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn

In de maand November delen wij een serie gastblogs die elk op een andere manier laten zien wat een enorme impact een vroeggeboorte kan hebben. Niet alleen op het leven van de te vroeg geboren baby zelf, maar ook op dat van de familie en vele anderen. We mogen er trots op zijn hoe sterk deze gebeurtenis ons heeft gemaakt en willen in november stilstaan bij de SuperPower die het ons gegeven heeft!
De tweede in de serie is dit blog, geschreven door Marijke. Marijke werd in 2014 na een zwangerschap van 26+6 weken moeder van Daley.

Te groot voor woorden, te klein om vast te houden.

Op het moment dat ik deze blog schrijf luister ik op de achtergrond naar Little Dragon gezongen door Alain Clark…

Dit nummer raakt me, elke keer opnieuw. Sta ik stil bij de heftige tijd die we vorig jaar hebben meegemaakt, sta ik stil bij alle kindjes die op dit moment vechten voor hun leven, de ouders die doorgaan voor hun kind, maar ook sta ik stil bij de kinderen die het niet hebben mogen redden. Dit maakt me verdrietig… Wat staat geluk en verdriet, leven en dood beangstigend dicht bij elkaar.

Waar ik anderhalf jaar geleden minder bij stil stond… Toch keek ik regelmatig het programma kleine baby’s grote zorg. Tijdens mijn zwangerschap van jou had ik hier meer moeite mee als voorheen. Ik word zelf moeder, wilde er niet teveel bij stil staan dat het ook anders kan en het niet vanzelfsprekend is dat alles goed mag gaan. Dit komt te dichtbij, te dicht bij mijn moedergevoelens. Waarvan ik niet had verwacht dat het zo zou voelen, samen één. Terwijl je in mijn buik nog maar een ieniemienie mensje bent, maar je bent voor mij al een echt mensje. Stiekem beangstigde het stilstaan hierbij me ook.

Nieuwsgierig ben ik naar je. Zou je een jongetje zijn, of een meisje. Lijk je op pappa of mamma. Ik weet nog goed dat ik een week voordat jij ter wereld kwam samen met pappa naar kleine baby’s grote zorg keek, ik zei nog tegen pappa dat we echt volgende week een jongensnaam moesten bedenken. Stel nou dat het kindje eerder komt, dan hebben we niet eens een naam als het een jongetje wordt. Er was geen reden toe dat je eerder zou komen, maar toch… !

Mijn zwangerschap leek voorspoedig te gaan. Ik voelde me goed. Wel was ik de laatste weken erg moe, viel het werken me zwaarder en kreeg ik steeds vaker last van harde buiken. Voor mij nog geen reden tot paniek. Wat wist ik er ook eigenlijk van af, mijn eerste zwangerschap, geen idee wat normaal zou moeten zijn. Daarnaast ben ik nog maar 26 weken zwanger.  Nog lang niet bezig met de bevalling. Tegelijkertijd moet er nog zoveel gebeuren! Thuis zitten we middenin een verbouwing. De badkamer net af, de hele bovenverdieping moet nog gesausd en er moet een nieuwe vloer gelegd worden… Nee jij blijft nog maar even lekker bij mamma zitten. In ieder geval tot rond de uitgerekende datum 19 Oktober.

Vrijdag 18 Juli 2014, gemiddelde temperatuur van 25 graden. Het was heerlijk warm, stiekem keek ik uit naar mijn vakantie en aansluitend verlof over een aantal weken. Een to – do list voor mijn vakantie ligt al klaar, heerlijk lijkt me dat. Inmiddels ben ik 26 weken en 5 dagen zwanger. Ik begin al een echt klein bolletje te krijgen, je kunt nu echt zien dat ik zwanger ben. Overdag gewerkt en ’s avonds nog even de dieren van de buren verzorgen, zij zijn op vakantie. Hierna nog heerlijk even met mijn vriendin en onze honden naar de heide, zodat ze even lekker konden zwemmen.

Niet wetende dat ik een aantal uren later nadat de verloskundige vier centimeter ontsluiting had geconstateerd met spoed in de ambulance richting het ziekenhuis zou worden gebracht. Hier bleek ik al zes centimeter ontsluiting te hebben, weeënremmers leken geen effect te hebben. In het ziekenhuis kreeg ik voor de baby longrijpingsprikken, prikken die 24 uur nodig zijn om optimaal hun werk te kunnen doen. Inmiddels acht centimeter ontsluiting. Dus met spoed door naar het UMCG in Groningen, waar ik aankwam met volledige ontsluiting.

De gynaecoloog vertelde mijn vriend dat ze de bevalling zolang mogelijk wilden rekken. Elk uur, elke dag zou de overlevingskansen van jou vergroten. Ook vertelde hij dat in onze situatie hooguit 24 uur zou gaan lukken.

Wat een schok, dit weekend zijn we pappa en mamma!

Zo voelt het dus, een rollercoaster… Het rare vond ik achteraf dat ik toen dacht is dit allemaal nodig? Kunnen we niet zelf naar het ziekenhuis toegaan? Toen het ambulancepersoneel bij ons thuis arriveerde grapte ik nog dat het niet de bedoeling was dat ze gelijk zouden komen, ik had me namelijk diezelfde avond nog ingeschreven voor een poliklinische bevalling.

Niet wetende wat ik hiervan moest denken, ik dacht zeker niet dat ik binnen een aantal uren moeder zou zijn. Ik dacht of hoopte dat ze de weeën zouden remmen, dat ik rustig aan zou moeten doen en wel weer naar huis zou mogen gaan. Heel naïef achteraf. Hopende dat dit ons niet zou overkomen. Ik maakte me tegelijkertijd druk over van alles, als het kindje komt wat zijn zijn of haar kansen? Ik hoorde in mijn gedachten mijn hoogzwangere vriendin zeggen dat de informatieavond die zij hadden gehad, over wat je zou kunnen verwachten tijdens een bevalling echt aan te raden was. O nee, die hebben wij niet gehad… ! Dit kan ik helemaal niet! Tegelijkertijd zocht ik om redenen dat de kleine nu echt nog niet kon komen. Daarbij, we hadden nog niet eens een naam als het een jongetje werd!

07.45u We zijn ouders!

Ik hoor zachtjes gehuil, denk gelijk de baby huilt dat is goed toch? Bevestiging kreeg ik niet? Ik weet niet of je een jongetje of meisje bent, de gynaecoloog kan mij dit niet vertellen. Het is noodzaak dat de kleine gelijk mee gaat met het specialistisch team. Achteraf bleken zij al gereed te staan om de kleine gelijk op te vangen.

Doordat je zo klein was, niet was ingedaald en niet meewerkte was het een zware bevalling. Tegelijkertijd voelt het voor mij heel dubbel. Er spookt van alles door mijn hoofd, je hoort nu nog niet te komen…

Daar lig ik dan, alleen op de verloskamer. Geen benul van tijd, geen idee of dit seconden of minuten waren… Voor mijn gevoel duurde het uren voordat iemand mij kwam vertellen hoe het ging. Er gaat van alles door me heen. Vreselijk vond ik dit moment, niet wetende waar de kleine naar toe is. Wellicht hebben ze dit wel gezegd. Dit kreeg ik niet mee, helemaal onder de indruk van de bevalling.

Ik wist niet dat een vrouw dit in zich had, echt respect voor alle moeders! Wat heftig, het was alsof ik het zelf wel was maar ook niet, alsof je buiten jezelf treed. Wat een oerkracht komt er dan naar boven. Als ik er over nadenk zou ik bang van mezelf worden.

kk blog SP1 foto 1Eindelijk, daar komt pappa samen met een aantal specialisten en een couveuse. Alles wat ik zie is een soort van aluminium folie, met hierin een ieniemienie gezichtje wat zichtbaar is. Pappa verteld trots we hebben een zoon!

Eerlijk gezegd weet ik niet goed hoe ik me moet voelen. De eerste keer dat ik je deze dag op de IC neonatologie zuid zie liggen was ik in shock. Wat ben je klein, doorzichtig, wat een kleine vingertjes, wat een immens grote couveuse en wat een apparatuur. Je maakt een gek geluid, ik vraag me af of je het moeilijk hebt. Zo klein en al zoveel moeten doorstaan, dit raakt me! Bij de geboorte weeg je 965 gram, je laagste gewicht was 870 gram. Nog geen pak suiker!

Er gaat van alles door me heen, vraag me af of ik niet egoïstisch ben om je zo je leven te laten beginnen. Wat zijn je kansen, wat is je vooruitzicht?

Wat moet ik denken, wat is normaal? Ik voel me geen moeder, het voelt niet alsof je mijn kind bent. Je bent geboren en gelijk weggehaald, wie zegt dat jij dit bent? Dat ik dit denk wil ik niet, wat een vreselijke gedachtes. Mijn buikje waar ik net zo trots op was is weg, alsof het er niet is geweest. Overal in het ziekenhuis zie ik hoogzwangere vrouwen lopen, heel confronterend vond ik dit. Ik wil dit niet, het is net alsof ik in een slechte film wakker ben geworden.

Pappa kwam trots aanzetten met een foto van jou, hij zette deze op tafel in onze kraamkamer. Met de goede bedoelingen, zodat ik jou kon zien omdat ik nu niet constant bij je kan zijn. Ik kon met moeite naar je kijken, zo confronterend, tegelijkertijd vraag ik me af of het gevoel dat jij bij mij hoort wel zal komen. Bang om dit toe te laten…. zoveel vragen en onzekerheid. Niet wetende of het goed zal komen.

Eerste keer buidelen. Ik durf je haast niet aan te raken, bang om je pijn te doen. Je bent zo kwetsbaar. Stiekem kwam ik met pappa al later in de avond, in de hoop dat het te laat zou zijn om te buidelen.  Wat ben ik de verpleegkundige van deze avond dankbaar dat hij heeft doorgezet. Hij wist precies hiermee om te gaan. Voor het eerst voel ik dat mijn lichaam reageert op jou… ongelofelijk wat bijzonder! Wat fijn om jou vast te houden, zo vertrouwd. Nu weet ik het zeker, er is geen twijfel meer mogelijk. Je bent mijn zoon, ik ben jouw moeder!

kk blog SP1 foto 22 Dagen ben je door het leven gegaan zonder naam. Pappa en ik hebben jou zelf je naam laten kiezen. Bij de 1e naam reageerde je met een soort van rilling, op de 2e naam reageerde je niet en bij de 3e naam deed je je ogen open. Daley is je naam!

De weken die volgden waren ontzettend vermoeiend met ups en downs. Je ging een paar stappen vooruit maar ook zo weer een aantal achteruit. Wanneer ik te positief werd kwamen juist de stappen achteruit extra hard aan. Veel verschillende gevoelens en emoties kwamen los. Onzekerheid, angst, hoop, blijdschap en veel verdriet. Maar geen moment heb ik echt toe gelaten te denken dat het niet goed zou komen. Deze gedachte wilde ik niet toelaten, hield me vast aan het moment. Ging op de automatische piloot door, hoopte dat het goed zou komen.

Wat heb ik een ontzettend respect voor alle verpleegkundigen, neonatologen en andere disciplines die betrokken zijn geweest bij de zorg voor onze zoon. Ze boden een luisterend oor, liefdevolle en adequate medische zorg.

Ook ik heb heus wel momenten gehad dat ik me afvroeg of er wel snel genoeg actie werd ondernomen wanneer het wat minder goed ging,  dit kwam vooral doordat ik me zo machteloos voelde.

Tijdens jou verblijf in het ziekenhuis verbleven wij in het Ronald Mac Donalds huis. In eerste instantie dacht ik, hier wil ik niet naartoe. Ik wil in het ziekenhuis blijven, dicht bij mijn zoon. Wat een drukte in het RMC huis, veel gezinnen waarvan hun zoon, dochter, familielid in het ziekenhuis ligt. Ik had op het moment genoeg aan mezelf… aan ons en onze zoon. Al die verhalen, wat vreselijk wat deze gezinnen mee moeten maken, dit wens ik niemand toe.

Toch heb ik mij hier ontzettend thuis gevoeld, wat fijn dat deze huizen bestaan. Nu een jaar later, zijn er zelfs af en toe nog momenten dat ik het huis ook nog wel mis. In de hectische tijd vond ik hier rust, een praatje wanneer ik hier behoefte aan had. Wat een liefdevolle vrijwilligers, met hart voor iedereen!

kk blog SP1 foto 3Daley heeft uiteindelijk 6 weken op de intensive care neonatologie gelegen, hierna is hij 2 keer overgeplaatst naar een ander ziekenhuis. Na 3 maanden in het ziekenhuis te hebben gelegen mocht hij op 15 Oktober eindelijk mee naar huis. Eind november is Daley nog voor een aantal dagen opgenomen geweest in het UMCG voor een operatie aan zijn dubbele liesbreuken. De operatie heeft hem zichtbaar goed gedaan, nu kon het echte genieten beginnen!

In de tijd dat Daley in het ziekenhuis lag heb ik ook veel steun gehad aan de nazorg die de verloskundigen boden. Zij belden regelmatig om te vragen hoe het ging, kon met vragen altijd bij hen terecht, geen vraag was te gek. Dit vond ik erg fijn, had het gevoel dat ze echt meeleefden.

Tijdens mijn zwangerschap had ik voor mij zelf besloten dat ik in ieder geval zou gaan proberen om borstvoeding te geven. Kolven leek me niets voor mij, wat een gedoe met zo’n apparaat. Althans dit dacht ik. Toen jij werd geboren vroeg de verpleegkundige of ik borstvoeding wilde geven of kunstvoeding. Borstvoeding? Kan dit, dacht ik? Borstvoeding geven gaf mij het gevoel iets voor je te kunnen betekenen. Ik ken me zelf. Als ik dit niet had geprobeerd had ik mijzelf altijd afgevraagd of het iets had uitgemaakt mocht je het niet redden. Drie maanden lang heb ik dag en nacht gekolfd en bleef ik doorzetten. Er zijn echt meerdere momenten geweest waarop ik dacht ik stop er mee, het viel me soms erg zwaar. Op deze momenten was jou pappa er om mij er weer doorheen te helpen. We hebben ontzettend veel gesprekken gehad, maar vooral veel steun aan elkaar. Dit zorgde ervoor dat we nog dichter bij elkaar kwamen te staan en “tijdelijk” in ons eigen “cocon” zaten. Uiteindelijk heb ik je op je 1e verjaardag voor het laatst borstvoeding gegeven. Stiekem ben ik hier wel trots op. Ik weet nog goed dat je voor het eerst echt aan de borst mocht proberen te drinken, wat een mooi moment was dit. Voor het eerst echt contact zonder je glazen huis. Alleen ons tweeën! Ik hoop dat ik moeders in dezelfde situatie inspireer om ook te proberen om borstvoeding te geven.

kk blog SP1 foto 5Ik besef me maar al te goed dat ik heel dankbaar mag zijn dat jij nog in ons leven bent! Dat het ook heel anders had kunnen zijn. Inmiddels ben je al een jaar oud, gaat het goed met je. Iets wat we een jaar geleden nooit hadden durven dromen.

Tijdens het schrijven van deze blog bedenk ik me dat ik me ook afvraag of ik deze blog wel moet verzenden….Inmiddels is het een heel verhaal geworden. Zou iemand dit wel willen lezen? Tegelijkertijd bedenk ik me dat de 90 dagen dat jij in het ziekenhuis lag, ik erg veel steun heb gehad juist doordat ik alles van me af heb geschreven. Eerst vond ik dit erg moeilijk en vroeg ik me af of ik hier niet te “nuchter” voor zou zijn. Nu ben ik erg blij dat ik dit heb gedaan en helpt het mij om deze periode te verwerken. Veel van deze tijd wist ik niet meer, doordat ik het opgeschreven heb kan ik me er nu ook weer beeld bij vormen. kk blog SP1 foto 6Ik wilde dit verhaal graag delen, misschien dat er moeders zijn die zich herkennen in mijn verhaal…
Eigenlijk weet ik niet zo goed wat ik dacht. Wel weet ik dat het heel heftig is als je een prematuur op de wereld zet, je wereld even stil staat. Dat elke verjaardag je weer doet denken aan die ene dag en het begin van een lange weg…

Wat ben ik onze lieve familie, vrienden, buren om ons heen dankbaar. Wat hebben we ontzettend veel steun en hulp van hen ontvangen! Zonder hen hadden wij geen huis om met ons gezin in thuis te komen.

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn