Geen verleden

door | sep 18, 2013 | Emoties | 0 Reacties

Onlangs was ik op vakantie. Op een markt in Frankrijk zag ik een houten beeldje van twee figuren die hun kindje omarmen. Met mijn jongste zoon stond ik voor het kraampje. Ik kocht het. Voor hem. Voor mezelf. Omdat het me deed denken aan zijn geboorte.

Dat warme gevoel van twee ouders die hun kind verwelkomen en beschermen.

Toen ik weer thuis was zag ik op internet een zanger die een liedje had geschreven op het ritme van de hartslag van een ongeboren kind. Ik