Meerlingzwangerschap

Een meerlingzwangerschap vergt veel van het lichaam van de moeder. De baarmoeder groeit erg snel en wordt flink opgerekt. De kans dat een meerling te vroeg geboren wordt, is daardoor aanzienlijk groter dan bij een eenling. Daarbij kunnen er nog andere complicaties zorgen voor een vroeggeboorte bij een meerlingzwangerschap, zoals hoge bloeddruk (hypertensie), verminderde groei van een van de kindjes of TTS (tweelingtransfusie-syndroom).


Statistieken

Een tweelingzwangerschap duurt gemiddeld 37 weken, een drielingzwangerschap 34 weken en een vierlingzwangerschap 31 weken. 15% van de tweelingen wordt voor de 34e zwangerschapsweek geboren. Een tweeling is bij geboorte gemiddeld 600 gram lichter dan een eenling. 15% van de tweelingen geboren bij 30 weken heeft een te laag geboortegewicht (dysmatuur).


Medische indicatie

Een meerlingzwangerschap krijgt altijd een medische indicatie. Dat houdt in dat de controles door de gynaecoloog worden gedaan en in het ziekenhuis plaatsvinden. Tijdens deze controles wordt standaard de bloeddruk opgemeten. Omdat er een grotere kans is op bloedarmoede krijgen vrouwen die zwanger zijn van een meerling vaak een ijzerpreparaat en extra foliumzuur voorgeschreven. Ook zullen er vaker echo’s gemaakt worden.


Zorgen en aandacht verdelen

Ieder kind heeft een eigen identiteit. Dat geldt ook voor twee- of meerlingkinderen. Daardoor verloopt de periode na de (vroeg)geboorte voor ieder kind anders. Het kan voorkomen dat een van de meerlingkinderen er beter of juist slechter aan toe is dan het andere kind of de andere kinderen. Een te vroeg geboren kind brengt al veel zorgen met zich mee, jullie als meerlingouders hebben deze zorgen om ieder kind. De zorg en de aandacht moeten daarbij ook nog eens verdeeld worden. Dat kan leiden tot schuldgevoelens.

Ook kan het gebeuren dat je je als ouders meer aangetrokken voelt tot het kindje wat ‘het beter doet’. Dit is verwarrend en zal misschien nog meer schuldgevoelens oproepen. Probeer over deze gevoelens te praten. Met je partner, je omgeving, de verpleging of een maatschappelijk werker in het ziekenhuis. Deze gevoelens zijn normaal en moeten een plaatsje krijgen. Het bijhouden van een dagboek kan daarbij helpen.