Selecteer een pagina

Home / Informatie vroeggeboorte / Emoties

Emoties

Als je baby te vroeg geboren wordt, kom je terecht in een achtbaan van emoties. Allerlei vragen dringen zich aan je op. Soms vragen waar je in het ziekenhuis antwoord op kunt krijgen, maar ook veel vragen waar (nog) geen antwoord op te geven is. Daarbij kunnen tegenstrijdige gevoelens van verdriet, angst, bezorgdheid maar ook van blijdschap en trots elkaar afwisselen. Of misschien voel je wel helemaal niets en ben je alleen maar aan het overleven. Al deze gevoelens zijn heel normaal wanneer je in zo’n heftige situatie terechtkomt.

Angst en bezorgdheid

Met de geboorte van je baby ben je in plaats van op een roze wolk in een achtbaan van emoties terechtgekomen. Is je baby veel te vroeg of te klein geboren en/of zijn er complicaties, is het niet vreemd dat je bang bent om hem te verliezen. Eigenlijk kan niemand je helemaal van deze angst af helpen, maar je kunt wel zoveel mogelijk vragen stellen aan de artsen en verpleegkundigen, en je zorgen met hen delen. Opnieuw en opnieuw, want niemand vindt het vreemd als je dingen nu niet goed kunt onthouden! Zij zijn er niet alleen om voor je baby te zorgen, maar ook om jou gerust te stellen en, voor zover dat mogelijk is, je (medische) vragen te beantwoorden.

Nog geen gevoel van binding

Terwijl je misschien barst van de adrenaline, is het enige wat je nu voor je baby kunt doen je overgeven en toekijken hoe anderen voor hem zorgen… Je weet dat je van je kind moet houden en dat je moet voelen dat hij van jou is, maar misschien voel je dit in het begin nog helemaal niet. Ook dit is niet vreemd, en niets om je schuldig om te voelen. Het is een natuurlijk beschermingsmechanisme van je lichaam, dat reageert op de crisis waarin je nu zit. Plotseling werd je totaal overvallen door het ouderschap waarvoor je nog niet klaar was (een zwangerschap duurt normaal gesproken niet voor niets negen maanden!) en je maakt je zorgen of je baby het wel gaat overleven en of hij dingen aan zijn vroeggeboorte over gaat houden.

Schuldgevoel en boosheid

Veel moeders kampen na een vroeggeboorte met een schuldgevoel. Ze vragen zich af of ze iets verkeerd hebben gedaan tijdens de zwangerschap, of ze te veel gesport hebben, te lang hebben doorgewerkt, of beter niet op vakantie hadden kunnen gaan. Ze zijn boos, en teleurgesteld in hun lichaam dat ze in de steek heeft gelaten. Waarom moest ons dit overkomen? Ook kunnen moeders zich schuldig voelen omdat ze nog geen sterke band met hun baby voelen, of omdat ze het ziekenhuis misschien het liefst zouden willen ontvluchten, terwijl hun baby daar ligt en zijn moeder nu zo hard nodig heeft…

Leer je baby kennen door zelf zo veel mogelijk verzorgingstaken te doen

Ook al voelt het misschien nu nog even niet zo, of zegt je verstand dat je baby nu vooral specialistische medische zorg nodig heeft, niets is zo belangrijk voor een baby als de nabijheid van zijn ouders. Probeer daarom al zo vroeg mogelijk zo veel mogelijk verzorgingstaken zelf te doen.

In het begin kan je hem bijvoorbeeld troosten door je hand stilletjes op zijn billen of schouder te laten rusten, of kan je zachtjes tegen hem praten om hem te laten weten dat je er bent en hem op zijn gemak te stellen.

Wanneer je baby stabieler wordt, kan je bijvoorbeeld zijn mondje schoonmaken, hem voorzichtig wassen, hem sondevoeding geven, zijn luiers verschonen en zorgen dat hij in een comfortabele positie ligt om te gaan slapen. Verpleegkundigen willen je hier graag bij ondersteunen en je laten zien hoe je de dingen moet doen. In het boek Zorgen voor je baby op de couveuseafdeling lees je voor elke fase welke dingen je allemaal voor je baby kunt doen tijdens de opname in het ziekenhuis.

Door deze verzorgingsmomenten zal je je baby steeds beter leren kennen, en het gevoel van binding wat je nu misschien nog nauwelijks voelt zal hierdoor steeds sterker worden. Bovendien hebben studies bewezen dat ouders die zelf zo veel mogelijk voor hun baby zorgen, minder angstig zijn en meer zelfvertrouwen hebben, ook wanneer ze eenmaal thuis zijn met hun baby. Hierover kan je meer lezen in ons blog Het belang van ouders als onderdeel van het zorgteam op de couveuseafdeling.

En als je nu helemaal niets voelt…?

Het klinkt misschien gek, maar het kan ook zijn dat je helemaal niets voelt. Misschien vertel je heel zakelijk aan familie en vrienden hoe het gaat, bespreek je de voortgang van je baby met de artsen zonder emotie en vraag je je af of dit wel normaal is. Of misschien zie je dit bij je partner of bij iemand in je omgeving en maak je je zorgen. Ziet ze de ernst van de situatie niet in of sluit ze zich ervoor af?

Toch is ook dit een hele normale reactie op de onbekende, stressvolle wereld waarin je terecht bent gekomen. Je bent nu helemaal gericht op overleven en daardoor worden bepaalde gevoelens tijdelijk uitgeschakeld. Dit is een natuurlijk beschermingsmechanisme van je geest om zich met zo min mogelijk afleidingen aan de situatie aan te passen en helder te blijven. Pas wanneer de situatie stabiel is, zal je merken dat je gevoelens vanzelf los gaan komen.

Praat over je emoties

Het is heel belangrijk om over al je emoties en gevoelens te praten, met je partner, je ouders of met vrienden. Doe je niet sterker voor dan je bent en vertel je verhaal, steeds weer opnieuw, net zo lang tot de scherpe kantjes er af gaan. Hoe lang je hiervoor ook nodig hebt. Dit is geen zeuren of zielig doen, maar hard nodig om alles te verwerken wat je hebt meegemaakt.

Zeker in het begin, wanneer je baby nog in het ziekenhuis ligt, begrijpt je omgeving dat je bezorgd bent. Het is erg fijn als je mensen in je omgeving hebt bij wie je je hart kunt luchten en waarmee je je angsten kunt delen, zij zijn in deze periode heel dierbaar. Probeer je hiervoor dan ook niet af te sluiten en neem de hulp die ze bieden aan. Niet alleen op emotioneel gebied, maar ook op praktisch gebied.

Facebook groep

Wil je je verhaal kwijt en wil je graag contact met andere prematuurouders? Kleine Kanjers heeft een besloten Facebook groep waar je contact kunt zoeken met medeouders, die precies weten wat jij meemaakt en hoe je je voelt.

Maatschappelijk werker

Vrienden en familie doen hun best om naar je te luisteren en je te begrijpen, maar soms kan je niet alles bij hen kwijt. Als je daar behoefte aan hebt, kan je verwezen worden naar een maatschappelijk werker van het ziekenhuis. Als je een gesprek met een maatschappelijk werker wil, kan je dit aangeven bij de verpleegkundige of arts van je kind, maar het kan ook zijn dat zij zelf aan je vragen of je hier behoefte aan hebt. Bij sommige ziekenhuizen heeft de maatschappelijk werker een inloopspreekuur. Informeer hierover bij de verpleegkundige van je kind.

Met de maatschappelijk werker kan je bijvoorbeeld praten over je gevoelens van onzekerheid, je verdriet of bezorgdheid, je rol als ouder en hoe je elkaar in deze situatie kunt steunen, en het contact met je baby. Maar ook kan je terecht met praktische vragen, bijvoorbeeld over werk, (verlengd) verlof en kinderopvang. Alle gesprekken met de maatschappelijk werker zijn vertrouwelijk.

Wanneer je eindelijk thuis bent met je baby

Nu begint het voor veel ouders pas echt. In het ziekenhuis draaide alles om je baby, was overleven de eerste prioriteit en was er geen tijd om bij de situatie stil te staan. Maar nu opeens, nu je thuis bent of misschien pas maanden later, vliegt het je aan en besef je waar jullie allemaal doorheen zijn gegaan en dat het ook heel anders had kunnen lopen.

Misschien zegt je omgeving “maar hij is nu toch thuis, dan is alles nu toch goed?” Voor jou is het nog lang niet goed! Daarom is het ook nu belangrijk om te blijven praten over je gevoelens. Zoek hiervoor iemand die het begrijpt en die geduld heeft, hoe vaak je hetzelfde verhaal ook vertelt. Het kan heel lang duren, soms jaren en bepaalde gevoelens van verdriet, rouw en verlies verdwijnen nooit meer helemaal. Maar uiteindelijk zal je merken dat de meeste dingen een plekje gaan krijgen en dat je niet meer hoeft te huilen bij alles wat je aan de ziekenhuistijd herinnert.

Posttraumatische stressstoornis

Soms duurt het heel lang voor je alles een plek hebt kunnen geven, maar soms lukt het je gewoon niet zelf. Kan je hierdoor niet meer functioneren in je gezin en in je werk? Ga dan eens met je huisarts praten of met een maatschappelijk werker. Die kunnen je helpen en eventueel onderzoeken of er misschien sprake is van een posttraumatische stressstoornis (PTSS), wat regelmatig voorkomt bij ouders van veel te vroeg geboren en/of zieke baby’s. Een psycholoog kan je in dat geval helpen met verwerkingstherapie.

EMDR-therapie

EMDR staat voor Eye Movement Desensitization and Reprocessing en is een vorm van verwerkingstherapie voor mensen die last blijven houden van de gevolgen van een traumatische ervaring. EMDR-therapie werkt goed wanneer herinneringen aan schokkende gebeurtenissen zich aan je op blijven dringen in herbelevingen, flashbacks en nachtmerries, of wanneer je last hebt van schrik- en vermijdingsreacties.

EMDR is een intensieve therapie en werkt vaak snel. Tijdens een sessie word je gevraagd om aan een gebeurtenis terug te denken, aan alle bijbehorende beelden, gedachten en emoties. Eerst om meer informatie over de traumatische ervaring te verzamelen. Daarna word je opnieuw gevraagd je de gebeurtenis voor de geest te halen, maar nu gebeurt dit in combinatie met een afleidende stimulus, zoals de hand van de therapeut.

Het maken van bepaalde oogbewegingen terwijl je denkt aan traumatische gebeurtenissen, stimuleert het natuurlijke verwerkingsproces. Dit komt doordat het herbeleven van een herinnering veel geheugencapaciteit in je hersenen kost. Het volgen van de snelle bewegingen van de vingers van de therapeut kost echter ook veel geheugencapaciteit. Daardoor is er bij het ophalen van de herinnering geen ruimte meer voor de gevoelens die de herinnering tot dan toe met zich meebracht, waardoor je nu een andere betekenis aan de herinnering kan geven.

Door deze terugkerende sessies verliezen de herinneringen uiteindelijk hun kracht en emotionele lading en wordt het minder moeilijk om aan de gebeurtenissen terug te denken, zodat je alles eindelijk een plek kunt geven.

Winkelmand Artikel verwijderd Ongedaan maken
  • Je winkelmand is leeg

Pin It on Pinterest