Verwerken

De verwerking kan een lang proces zijn

Het verwerken van de emotionele periode rondom de vroeggeboorte is een lang proces. Het kan soms jaren duren voordat je alles een plekje hebt kunnen geven. Zeker ook als je als moeder (ernstig) ziek bent geweest. Dit laatste is vaak een onderschat gegeven. Alle aandacht gaat naar het kindje, wat natuurlijk logisch is, maar de ziekte van moeder en/of de emoties en angsten van de ouders komen op een lager plan.

De ouders zijn belangrijk

Iedereen is erg op het kind gericht na een vroeggeboorte (en dat is niet meer dan logisch), maar de ouders mogen zeker niet vergeten worden. Er komt zoveel op hen af, dat ze door de bomen het bos niet meer zien en dan hun eigen verdriet, angst en boosheid misschien wat terzijde schuiven of vergeten.

Vaak leef je de eerste dagen na de geboorte van je kindje op een soort automatische piloot. Je meet jezelf een vorm van overleven aan. Ieder doet dit op zijn of haar eigen manier. En ook partners kunnen daarin verschillen. Dit kan leiden tot misverstanden. Probeer daarom zo open mogelijk naar elkaar te zijn en je gevoelens met elkaar te bespreken.

Na die eerste dagen in een roes te hebben geleefd komt een klein beetje het besef wat er nu eigenlijk gebeurd is en nog steeds gaande is. Vaak gaat dat gepaard met heftige kraamtranen. Probeer dit niet tegen te houden, laat ook je verdriet en je angsten zien, zodat mensen een luisterend oor of een troostende schouder kunnen bieden.

In die momenten komen bij veel moeders gevoelens naar boven van falen. Ze hebben het gevoel dat ze mislukt zijn, omdat ze hun kindje(s), in hun ogen, niet hebben kunnen bieden wat het nodig heeft. Je lichaam heeft je in de steek gelaten en nu moeten andere mensen en/of apparatuur ervoor zorgen dat je kindje goed groeit, gezond wordt of zelfs in leven blijft. Het beeld dat je had van een bevalling en kraamtijd zijn in een klap weggevaagd. Niets van dat alles is zoals je had gehoopt. Daarbij kan het niet op gang komen van de borstvoeding, bijvoorbeeld door alle zorgen en emoties, weer nieuwe twijfels boven brengen.

“Ik ben er achter gekomen dat niemand heeft gezien hoe moeilijk ik het heb gehad, maar zelf heb ik het ook niet gezien. Voor mijn gevoel stond ik alleen. Mijn man wist wel dingen, maar lang niet alles. Vooral omdat ik het zelf niet zo goed door had.”


Later in het proces komen de twijfels over de hechting met je kindje. Dit zal voor de meeste prematuurouders een rol spelen, maar voor meerlingouders in het bijzonder, omdat zij ook nog eens de aandacht moeten verdelen over meerdere kinderen. Dit gevoel kan jaren later nog een rol spelen in de manier waarop je met je kindje(s) omgaat. Een moeder zei eens: ‘Elke keer als ik mijn kindjes streng toespreek, klinkt er een stemmetje in mijn hoofd dat roept “Denk aan de hechting!”.’ Praat hierover met anderen, maar doe vooral wat je gevoel je ingeeft en als je werkelijk denkt dat er problemen zijn in het hechtingsproces, vraag dan om professionele hulp.

Pas een tijd nadat je kindje veilig thuis is kan het verwerkingsproces op gang komen. Verwacht niet dat dit in een week of een maand gedaan is. Geef jezelf en je partner de tijd. En laat ook je naaste omgeving weten dat het nog niet altijd goed met je gaat. Probeer jezelf niet groot te houden en neem de hulp die men biedt aan, want helaas zal dit steeds minder worden.

“Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik alles moest kunnen, maar ik heb gewoon genegeerd dat ik lichamelijk nog lang niet hersteld was. En het psychische stuk heb ik naast me neer gelegd. Ik dacht dat ik het allemaal een plekje had gegeven, maar dat blijkt niet zo te zijn.”


Tips van ervaringsdeskundigen

  • De belangrijkste:praten!!! Met je partner, met de kinderarts, de gynaecoloog, en vooral met lotgenoten!
  • Het is lastig, maar leer omgaan met goedbedoelde, maar kwetsende opmerkingen van de omgeving. Soms gewoon eerlijk vertellen wat die opmerkingen met je doen.
  • Leer vertrouwen te krijgen in je kind.
  • Vier elke vooruitgang, elk stapje vooruit, richt je daarop. Elke gram dat je baby groeit, elke voeding dat hij zelf drinkt, elk minuut dat hij ademt zonder hulp.
  • Vraag om hulp als je merkt dat het niet meer gaat. Elke baby heeft zijn moeder nodig, meer dan wat dan ook. Die moet zich sterk houden voor twee, die moet het vertrouwen hebben, en die moet klaar staan, maar er ook niet zelf aan onderdoor gaan!!