Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn

In de maand November delen wij een serie gastblogs die elk op een andere manier laten zien wat een enorme impact een vroeggeboorte kan hebben. Niet alleen op het leven van de te vroeg geboren baby zelf, maar ook op dat van de familie en vele anderen. We mogen er trots op zijn hoe sterk deze gebeurtenis ons heeft gemaakt en willen in november stilstaan bij de SuperPower die het ons gegeven heeft!
De zeventiende in de serie is dit blog, geschreven door Kim. Kim werd na een zwangerschap van 33+1 weken moeder van Sam. 

Te vroeg geboren door HELLP

20 januari 2014, ik ben 32.4 weken zwanger en ik heb genoten van een heerlijk weekeind weg met mijn moeder in Zandvoort. Op maandag ochtend staat er een bezoek aan de verloskundige gepland, en daarna ga hebben we feest omdat mijn broer vandaag een geregistreerd partnerschap aangaat. Ik moet vanmorgen helaas alleen voor controle, maar ach het is een routine afspraak.

Ik heb al weken een te hoge bloeddruk, maar nog niets om me zorgen te maken. Zolang ik er geen klachten bij krijg is er niets aan de hand. Echter voel ik me die ochtend wat minder goed, ben vooral heel erg moe. Ik wijt dit aan mijn weekeind weg met mijn moeder waarin ik waarschijnlijk toch iets teveel gedaan heb. De verloskundige wil toch graag een urine test doen, gewoon om alles even uit te sluiten i.c.m. mijn hoge bloeddruk. De uitslag van deze test is niet goed. Er zit eiwit in mijn urine. Ik wordt doorgestuurd naar het ziekenhuis om te laten onderzoeken wat er precies aan de hand is.

De onderzoeken in het ziekenhuis verlopen vlotjes, maar de uitslagen laten op zich wachten. De gynaecoloog stuurt me naar huis en ze verteld me dat ze me eind van de dag terug zal bellen met de uitslag. Ze verwacht niets ernstigs dus ik moet me vooral niet te druk maken. Eind van de middag kom ik dan eindelijk bij mijn broer aan. Een deel van het feest heb ik al gemist, maar dat maakt niet uit. Rond 18:00 uur willen we net aan het eten beginnen en dan wordt ik gebeld door de gynaecoloog. Ik zoek een rustig plekje op om met haar de uitslagen te bespreken. Het ziet er toch niet goed uit, ik heb teveel eiwitten in mijn urine en in combinatie met de hoge bloeddruk is dit niet goed. Ze verteld me dat ik me binnen een uur moet melden in het ziekenhuis en een koffertje mee moet nemen met spullen om de nacht daar door te brengen.

Ik ben helemaal overstuur, ik moet weg bij mijn broer, krijg niets mee van het feest en mijn ergste nachtmerrie wordt waar; ik moet overnachten in het ziekenhuis. Dit vind ik het spannends van alles.

Eenmaal in het ziekenhuis wordt ik geïnstalleerd op een kamer en mag ik me klaar maken voor de nacht. Er wordt me verteld dat ik 24 uur lang mijn urine op moet sparen, dat ik dan de volgende dag de uitslag krijg en dat als alles goed is ik woensdag ochtend weer naar huis mag. Ook wordt ik aan de monitor gelegd; CTG, bloeddruk- en zuurstof meter.

Gelukkig slaap ik die nacht redelijk. De volgende dag krijg ik van de arts medicatie voorgeschreven voor mijn te hoge bloeddruk. Deze moet onder controle komen, maar verder is er nog niets om me echt zorgen over te maken.

Op woensdag veranderd alles. De uitslag van mijn urine is zorgwekkend. Ik heb veel te veel eiwitten in mijn urine, ik mag niet naar huis. Er wordt ons rustig van alles verteld. Ze denken dat ik Pre-Eclampsie (zwangerschapsvergiftiging) heb. Ik krijg nog meer medicatie en ze houden me onder controle, tot het einde van mijn zwangerschap moet ik in het ziekenhuis blijven.

Aan het eind van de middag is er weer een gesprek met de arts. Het ziet er niet goed uit. Mijn bloeddruk krijgen ze niet onder controle met medicatie. Diezelfde avond nog krijg ik een infuus met magnesium, het laatste middel wat gegeven kan worden. Dit is echt het meest nare wat ik ooit heb mee gemaakt. De spuit met magnesium moet binnen 20 minuten via een infuus mijn lichaam in, ik sta in de fik. Mijn hele lijf brand. Hierna blijf ik aan het infuus, maar wordt de magnesium druppel gewijs mijn lichaam in gebracht. Ook krijg ik een katheter. Ik moet me helemaal overgeven aan de zorg hier. Ik kan en mag niet meer voor mezelf zorgen. Mag mijn bed niet meer uit. Ik moet rust houden.

Er wordt mij verteld dat ze hopen dat ik de 36 weken ga halen. Voor alle zekerheid zal ik donderdag en vrijdag een longrijp prik krijgen voor het kleine mannetje in mijn buik. Woensdag op donderdag nacht slaap ik weinig. De bloeddruk meter gaat elke keer aan, en met al die andere zaken aan je lijf kun je niet lekker liggen. Ook wordt ik twee keer die nacht wakker gemaakt door de arts omdat hij wil weten of het wel goed gaat.

Ik begin harde buiken te krijgen en de artsen maken zich steeds meer zorgen. De Pre-Eclampsie gaat over in HELLP. De medicatie slaat niet aan en mijn bloeddruk blijft veel te hoog. Op donderdag nacht wordt me verteld dat ze hopen de 34 weken te halen. Gelukkig maakt de magnesium me suf. Ik maak me zorgen maar kan er gelukkig ook niet teveel bij stil staan.

Donderdag op vrijdag nacht heb ik weer een paar keer de arts aan mijn bed staan. Ik merk dat het de verkeerde kant op gaat. Vrijdag voel ik me ook enorm beroerd. Slaap al de hele week slecht en ga me steeds beroerder voelen. Vrijdagmiddag rond half 1 krijg ik een inwendig onderzoek, de zusters en artsen willen weten of mijn baarmoedermond klaar zou zijn zodat ik ingeleid kan worden. Tijdens het gesprek met de arts wordt mij verteld dat ze me zaterdag zullen gaan inleiden, en dat wij uiterlijk dinsdag papa en mama zullen zijn van onze zoon.

Echter gaat het in de paar uur daarna veel slechter met me. Om 16:20 uur wordt ik wakker gemaakt door de zuster, ik moet mijn man bellen en vragen of hij naar het ziekenhuis komt. De baby moet gehaald worden. Ik zal ondertussen klaar gemaakt worden voor O.K. Ook bel ik nog mijn ouders, om te vertellen dat ze opa en oma gaan worden. Ik ben helemaal overstuur en wil wachten op mijn man, maar daar is geen tijd voor. Ze beloven mij dat ze met de keizersnede zullen wachten totdat mijn man er is.

kk blog SP5 foto 2 LHet gaat allemaal razendsnel, diezelfde vrijdag middag wordt om 17:04 uur onze zoon Sam Jesse Paul ter wereld gebracht. Ik ben op dat moment 33.1 weken zwanger. Sam is nog geen 42 cm lang en 1590 gram.

Mijn man gaat met Sam mee die onderzocht wordt door de kinderarts. Ik blijf achter op de O.K. en de gynaecoloog maakt mijn buikwond dicht. Daarna is alles heel onwerkelijk. Ik voel me zo slecht. Beroerd, verdrietig, angstig.

kk blog SP5 foto 3Als ik terug kom op mijn kamer is mijn zoontje daar al, samen met mijn man. Sam ligt in de couveuse. Ik mag Sam niet vasthouden, maar ik voel me ook zo slecht dat ik daar geen behoefte aan heb. Ik denk bij mezelf, iedereen die hem wilt hebben mag hem mee nemen.

Die zaterdag ochtend mag ik voor het eerst met mijn zoontje buidelen, zo eng om zo’n klein mannetje vast te houden. Ook voel ik nog niet direct een band met hem. kk blog SP5 foto 4In het weekeind ontmoeten onze ouders en onze broers en zussen Sam voor het eerst. Ze mogen alleen naar hem kijken door de raampjes van de couveuse heen.

Die week wordt ik geleefd. Na een paar keer buidelen merk ik op maandag dat ik toch wel echt van dit mannetje begin te houden. Hij krijgt borstvoeding via de sonde, en ik ben blij en dankbaar dat ik dit voor hem kan doen hoewel het kolven me wel erg zwaar valt.

Ik blijf een week samen met Sam in het ziekenhuis, en we verblijven op dezelfde kamer. kk blog SP5 foto 5Ik ben lichamelijk nog tot niet veel in staat, dus het verzorgen van Sam laat ik aan de verpleging en aan Sam over. Precies een week later op vrijdag moet ik naar huis, maar Sam mag nog niet met ons mee.

Ik ben kapot, gebroken. Hoe kan het dat hij nog hier moet blijven en ik dat niet mag.

kk blog SP5 foto 7 LHet is een enorm zware periode. Ik ga 2x op een dag zo’n twee uur naar Sam toe. Dan buidel ik met hem, en verzorg hem zo goed als dat lukt. Ook wordt Sam aangelegd en oefent hij met drinken bij mij. Mijn man gaat mee als hij niet hoeft te werken. kk blog SP5 foto 6 LOmdat ik niet mag autorijden wordt ik altijd door iemand gebracht of opgehaald. ’s middags ga ik naar huis om te slapen, dit heb ik ook heel erg hard nodig. Ik ben kapot.

De PE & HELLP heeft mij lichamelijk helemaal uitgeput. Ook valt het me zwaar om 2x per dag naar het ziekenhuis te moeten. En vooral het moment van afscheid nemen doet elke keer weer pijn. Gelukkig gaat het met Sam enorm goed, na 3.5 week in het ziekenhuis mag hij dan eindelijk met ons mee naar huis. Het is doodeng, maar ook zó fijn om samen thuis te zijn. We genieten elke dag. Buidelen heel erg veel en Sam kan steeds beter bij mij uit de borst drinken.

kk blog SP5 foto 8 LDe maanden erna zijn nog steeds zwaar. Met name het herstel van PE / HELLP. Maar het feit dat het zo enorm goed gaat met ons kleine mannetje dat maakt een hoop goed.

kk blog SP5 foto 9 LBijna 2 jaar later kamp ik nog steeds met de gevolgen van PE / HELLP, en ben ik nog zeker niet de oude. Er lopen nog onderzoeken in het ziekenhuis waar ik binnenkort de uitslag van krijg. Hopelijk geeft dat meer duidelijkheid en kan ik nog beter herstellen.

Voor nu genieten we elke dag meer van ons dappere sterke mannetje!

Share on FacebookTweet about this on TwitterPin on PinterestShare on Google+Share on LinkedIn