Wires

door | nov 23, 2011 | Emoties | 7 reacties

Waarschijnlijk zijn er heel veel redenen waarom muziek zo’n belangrijke rol speelt in het leven van mensen. Op muziek kun je ontspannen, uit je dak gaan, het kan je steun geven. Het kan er ook voor zorgen dat je bij een paar simpele noten en woorden, ineens terugdenkt aan een bepaalde periode in je leven. Zo heb ik dat bij Wires, een liedje van de band Athlete.

You got wires, going in
You got wires, coming out of your skin

Bloot kwam Luc ter wereld, 10 weken te vroeg. Dat blote was maar van korte duur. Vrij snel lag hij aan draden en slangetjes en toen ik hem terug zag na de bevalling was hij haast onherkenbaar. Slangen in zijn neus, draden op zijn borst en een grote draad om zijn voetje met een rood licht. En als toppunt van onherkenbaarheid een grote ‘zonnebril’ om zijn oogjes te beschermen tegen het blauwe licht van de tl-lamp die de bilirubine moest afbreken.

You got tears, making tracks
I got tears, that are scared of the facts

Ben ik ooit zo bang geweest in mijn leven? Het moment dat de verloskundige tegen me zei dat ik aan het bevallen was. Wat wist ik van vroeggeboorte, helemaal niets! Gelukkig zijn er gedurende de opname geen ernstige complicaties geweest maar angst bleef in die tijd altijd een deel van mij.

I see hope is here, in a plastic box
I’ve seen christmas lights, reflect in your eyes

Ik word soms een beetje verdrietig van alle kerstversiering en accessoires die je nu in de winkels vindt. My First Christmas, Baby’s First Christmas… Voor mijn gevoel wordt dit ook Luc’s eerste kerst maar niets is minder waar. Kerstversiering op de afdeling en een boompje op de balie. Dat was Luc’s eerste kerst. Er was sneeuw, maar hij kon het niet zien. Feestdagen? Ik weet niet wat er feestelijk aan was…

First night of your life, curled up on your own
Looking at you now, you would never know

Deze zin raakt mij elke keer weer het meest. Een kind hoort niet bij zijn moeder weggehaald te worden als hij ter wereld komt. Er zat een hele verdieping tussen ons in. Ik op de kraamafdeling, hij op de Intensive Care. Terugdenken aan die eerste nacht maakt mij enorm verdrietig. Ik heb hem in de steek gelaten, hij lag daar en had mij nodig maar ik kon niet bij hem zijn. Ik kon toen niet anders en was zelf herstellende van de bevalling maar het eenzame beeld van mijn 1420 gram wegende kindje in een grote ruimte vol lampen en piepjes, machines en onbekende mensen laat me niet los. De eerste nacht van zijn leven, helemaal alleen…

I see it in your eyes
You’ll be alright

Hoeveel zorgen we ons ook maakten en hoe lang het soms ook leek te duren. Dat het goed zou komen hebben we altijd geloofd. Hoe klein Luc ook was hij liet altijd merken dat hij vechtlust had en liet ons zien dat wij trots mochten zijn op onze kleine kanjer.

Hoewel sommige dingen langzamer gaan dan bij aterm geboren kindjes is het met Luc helemaal goed gekomen. Wat de toekomst nog brengt weten we niet maar wij weten het zeker: Luc will be alright!

Meer over dit onderwerp

Tips voor ouders van een premature baby in het ziekenhuis

Tips voor ouders van een premature baby in het ziekenhuis

Jullie zijn papa en mama geworden en je bent ouders geworden van een premature baby. Dat jouw kindje op de NICU ligt is een spannende tijd. Sommige gebeurtenissen die normaal simpel zijn, worden nu opeens een uitdaging. Een tijd waarin veel gebeurt. Mooie,...

Urenlang zat ik naast zijn bedje

Urenlang zat ik naast zijn bedje

Het oudste kind van Hanneke de Wit (35) werd na een zware zwangerschap acht weken te vroeg geboren. Genieten van een onbezorgde kraamtijd was er voor Hanneke niet bij, ook omdat ze nog te maken kreeg met de gevolgen van een zwangerschapsvergiftiging. Hanneke (35):...

Je ziet er niks meer van

Jullie zoon of dochter is te vroeg geboren. Misschien 5 weken te vroeg, of 8 weken te vroeg of zelfs nog vroeger. Jullie hebben een traject meegemaakt op de NICU en/of de couveuse afdeling. Er hebben mijlpalen plaatsgevonden, de kolf borstvoeding sessies in de...

7 Reacties

  1. Crista

    Torenhoog kippenvel en tranen op mijn wangen. Zo herkenbaar geschreven!!!
    Jackelien, ik denk aan je en hoop dat alles goed gaat.

    Antwoord
  2. Hanneke

    Jackelien, wat heb je dit prachtig geschreven! Ook hier absoluut kippenvel! Het liedje is inderdaad ‘prachtig’ en zo herkenbaar. Brings back lots of memories. Meid, heel veel sterkte! Ook hier word aan je gedacht.

    Antwoord
  3. Janneke

    Lieverd, ik denk aan je… Ik hoop dat je ook op dit moment hoop put uit dit prachtige nummer. En je hebt het weer zo mooi geschreven!! Heel veel sterkte!

    Antwoord
  4. Alie

    *slik* wat prachtig verwoord!

    Antwoord
  5. Adi

    Ik zit weer keihard te huilen bij deze song, en helemaal bij jouw tekst erbij… Vooral dat stukje
    First night of your life, curled up on your own
    Looking at you now, you would never know

    Ik kan deze zin gewoon nog steeds niet verdragen, nog steeds niet van een bepaalde afstand lezen, nog steeds, na 2,5 jaar een stuk niet verwerkte verdriet… Dat nooit helemaal zal slijten denk ik..

    Dikke knuffel!

    Antwoord
  6. Chantal

    First night of your life, curled up on your own

    Die is wel heel pakkend! En zo waar!
    De eerste dag gebeurd er zo veel in het leventje van een pas geboren baby. Helemaal een te vroeg geboren baby. En waar is mama dan? Waar is mama als al die draden en alles aan je wordt vastgemaakt?
    Zo voel ik het ook. Mama was er niet.

    Liefs Chantal

    Mooi geschreven zeg

    Antwoord
  7. Kirsten

    Beste Jackelien,

    Wij zijn bezig met een profielwerkstuk bezig voor biologie over prematuriteit en tijdens ons onderzoek zijn we uw column tegengekomen en we waren erg onder de indruk van uw verhaal.

    Wij vroegen ons af of u het goed vindt als wij een stukje of stukjes van uw column als quote in ons profielwerkstuk verwerken. Wij hebben ook een vragenlijstje gemaakt en op het forum gezet (zie: https://www.kleinekanjers.nl/phpbb/viewtopic.php?f=61&t=513).

    Ik hoop dat u contact met ons wilt opnemen op het emailadres [email protected]. Als u bereid bent om het vragenlijstje ook te beantwoorden, kunt u eventueel de antwoorden hiervan ook daar naartoe mailen.

    Wij wensen u in ieder geval het allerbeste toe met uw zoon,
    Groetjes Kirsten Lelieveld en Debbie Vermond

    Antwoord

Een reactie versturen

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *